Θα παίξουν οι Iron Maiden στο ΟΑΚΑ το Alexander the Great; Ιδού το μέγα ερώτημα. Αλήθεια, όμως: Έχει σημασία; Μάλλον όχι. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι πως ετοιμαζόμαστε γιατί σε λίγα 24ωρα ο Steve Harris, ο Bruce Dickinson και η παρέα τους θα δώσουν στην Αθήνα την μεγαλύτερη συναυλία τους.
Φυσικά και δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα είναι η καλύτερη ή αν θα ξεπεράσουν το έπος του 2018 στην Μαλακάσα. Ξέρουμε, όμως, πως για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι βρετανοί... μπαμπάδες του metal θα συγκεντρώσουν περισσότερους από 70.000 οπαδούς τους σε μία συναυλία τους στη χώρα μας και αυτό προφανώς και την κάνει εκτός από ιδιαίτερη και ιστορική.
Τι θα ακούσουμε; Το Run For Your Lives World Tour είναι μία περιοδεία που επικεντρώνεται στα εννέα πρώτα άλμπουμ της μπάντας. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί:
Iron Maiden, Killers, The Number Of The Beast, Piece Of Mind, PowerSlave, Somewhere In Time, Seventh Son Of A Seventh Son, No Prayer For The Dying και φυσικά Fear Of the Dark.
Όπως είχε αναφερθεί και πριν τη μεγάλη συναυλία των Metallica (τι ζήσαμε ρε φίλε;), εμείς εδώ στο Reader, επειδή αγαπάμε την κλασική, ποιοτική μουσική, ετοιμάσαμε ένα αφιέρωμα για να διαβάσετε όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τα εννιά αυτά άλμπουμ.
Και για να μην χαλάμε τις παραδόσεις στο τέλος του κειμένου μπορείτε να ψηφίσετε εδώ με σχόλιο το – κατά τη γνώμη σας - καλύτερο άλμπουμ των Maiden από αυτά τα εννιά.
Αυτά και ραντεβού στο ΟΑΚΑ το Σάββατο. Up The irons!
Iron Maiden
Είναι από τις φορές που ένας δίσκος «σκάει σαν βόμβα» και ισοπεδώνει τα πάντα. Την εποχή που το punk (και σαν μουσική και σαν τρόπος ζωής) σάρωνε οτιδήποτε υπήρχε στο πέρασμά του, εμφανίστηκαν πέντε Βρετανοί και πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Το 1980 ήταν η χρονιά που οι θρυλικοί, πλέον, Iron Maiden έδωσαν στον «πεινασμένο» από pure metal κόσμο της σκληρής μουσικής ένα ανεκτίμητο διαμάντι. Ο ομώνυμος δίσκος των Maiden είναι επιβλητικός και ορθώνεται σαν γρανίτης στο πέρασμα του χρόνου.
Το «Iron Maiden» είναι το άλμπουμ που «έστρωσε» τον δρόμο για να δημιουργηθεί το New Wave Of British Heavy Metal κίνημα μέσα από το οποίο εν τέλει «γεννήθηκε» αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Heavy Metal. Αυτό από μόνο αρκεί για να καταλάβει κάνεις πόσο σημαντικός δίσκος είναι ο συγκεκριμένος αν και στη συνείδηση των οπαδών του συγκροτήματος δεν είχε ποτέ την πρώτη θέση δεδομένου πως δεν τραγουδούσε ο «Μέγας» Bruce Dickinson αλλά ο -μάλλον αδικημένος- Paul Di'Anno. Σε κάθε περίπτωση πάντως το «Iron Maiden» είναι ένας δίσκος μνημείο που καθόρισε την εξέλιξη του σύγχρονου metal.
Η σύνθεση των Iron Maiden εκείνη την εποχή είναι η λιγότερο γνωστή στην ιστορία του συγκροτήματος. Όπως ήδη έχει αναφερθεί, στα φωνητικά ήταν ο εξαιρετικός Paul Di’Anno, που μπορεί να μην ήταν Dickinson αλλά άφησε και εκείνος το δικό του στίγμα στο γκρουπ. Ο Dennis Stratton είναι στη μία από τις δύο κιθάρες και είναι αυτός που λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου θα αντικατασταθεί από τον Adrian Smith. Στα τύμπανα είναι ο Clive Burr και στην δεύτερη κιθάρα ο πάντα εκπληκτικός Dave Murray.
Τέλος στο μπάσο, δίνοντας πραγματικό ρεσιτάλ (ενδεικτικά του ταλέντου του το «Prowler» και το «Phantom Of The Opera») είναι ο τεράστιος Steve Harris. Κανείς δεν ξέρει τι θα είχε συμβεί αν ο Harris είχε πετύχει τότε που δοκιμάστηκε στην αγαπημένη του West Ham, το θέμα είναι πως το metal κέρδισε έναν μπασίστα επιπέδου… Λιονέλ Μέσι!
Το «Iron Maiden», έφτασε μέχρι το νούμερο 4 στο Βρετανικό chart και γενικά είχε τεράστια αποδοχή από τον κόσμο της σκληρής μουσικής. Είναι ενδεικτικό πως το 2010, 30 ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του δηλαδή, βρέθηκε στο νούμερο 52 του Ελληνικού chart!
Killers
Αυτός είναι ο δίσκος με τον οποίοι οι Maiden απέδειξαν πως το εκρηκτικό ντεμπούτο τους δεν ήταν μία έμπνευση που πάει και πέρασε. Οι Βρετανοί μπήκαν στο στούντιο αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα μεγαλύτερα, πιο επιθετικά και πιο σκοτεινά.
Και τα κατάφεραν με τρόπο που ακόμα και σήμερα προκαλεί δέος σε κάθε οπαδό του κλασικού μεταλ. O Eddie στο εξώφυλλο δείχνει πιο θυμωμένος και έτοιμος να καταπιεί ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1981 και ήταν ο τελευταίος με τον Paul Di΄Anno πίσω από το μικρόφωνο. Ο Παυλάρας ακούγεται σαν το ιδανικό «όπλο» για τη βρώμικη και αλήτικη πλευρά του συγκροτήματος. Η φωνή του κουβαλάει τον δρόμο, τον θυμό και την punk αισθητική που ακόμα υπήρχε έντονα μέσα στον ήχο των Maiden εκείνη την περίοδο.
Οι Harris και Murray κάνουν πράγματα και θάματα μαζί ενώ δίπλα τους έρχεται και «κουμπώνει» ο Andrian Smith ο οποίος στο ντεμπούτο του φέρνει μία πιο μελωδική αλλά και τεχνική προσέγγιση στις κιθάρες. Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ γεμάτο ταχύτητα αγριάδα και υπέροχες δισολιές.
The Number Of The Beast
Όταν οι Iron Maiden συνάντησαν τον Bruce Dickinson το αποτέλεσμα ήταν μια μουσική… πανδαισία. Οι τρομερές συνθέσεις του Steve Harris βρήκαν το απόλυτο ταίρι τους στη μαγευτική φωνή του βρετανού frontman και αυτό που βγήκε από αυτό το μουσικό πάντρεμα είναι ένας δίσκος που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους τους metalheads απανταχού του πλανήτη.
Το «Number of the beast» είναι ίσως ο καλύτερος και πιο πλήρης δίσκος που έβγαλαν ποτέ οι Βρετανοί και σίγουρα αποτελεί την κορωνίδα του «New Wave of British Heavy Metal», της κίνησης που ξεκίνησε την δεκαετία του 70’ και έπιασε «ταβάνι» στα μέσα της δεκαετίας του 80’. Όλοι συμφωνούν πως το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν αυτό που έβαλε σε διαφορετικές «ράγες» τον σκληρό ήχο και σίγουρα καθιέρωσε τους Maiden ως μια από τις πλέον πετυχημένες μπάντες στον πλανήτη.
Η σύνθεση και οι στίχοι των τραγουδιών ανήκουν αποκλειστικά στον δαιμόνιο και αεικίνητο μπάσιστα και αδιαφιλονίκητο ηγέτη του σχήματος Steve Harris εκτός από το «The prisoner» και το «22 Acacia Avenue» που έγραψε μαζί με τον κιθαρίστα Adrian Smith. Μοναδικό κομμάτι του άλμπουμ που δεν συμμετείχε στη δημιουργία του ο Steve Harris είναι το «Gangland» το οποίο φέρει την υπογραφή του Smith αλλά και του ντραμίστα του συγκροτήματος Clive Burr ο οποίος στη συνέχεια αποχώρησε από το συγκρότημα.
Κάτι το όνομα του δίσκου, κάτι το εξώφυλλο που δείχνει τον «Eddie» να χειραγωγεί τον διάβολο σα να είναι μαριονέτα ήταν αρκετά, ώστε, να δεχθούν οι Iron Maiden, σκληρή κριτική από συντηρητικούς κύκλους -κυρίως των ΗΠΑ- που τους κατηγόρησαν ανοιχτά και ξεκάθαρα πως είναι σατανιστές. Ενδεικτικό του σάλου που προκλήθηκε είναι πως οργανώθηκαν ακόμα και δημόσιες καύσεις των άλμπουμ του συγκροτήματος ενώ κάποιες θρησκευτικές ομάδες κατέστρεφαν τους δίσκους με σφυριά επειδή φοβόταν μην… εισπνεύσουν τις αναθυμιάσεις από το καμένο βινύλιο!
Το συγκεκριμένο άλμπουμ πούλησε συνολικά περισσότερα από 14 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο παραγωγός του δίσκου Μάρτιν Μπερτς κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης τράκαρε και το κόστος της ζημιάς ανήλθε στις… 666 λίρες!
Το ομώνυμο τραγούδι βασίστηκε σε έναν εφιάλτη που είχε δει στον ύπνο του ο Steve Harris ενώ ο ηθοποιός Μπάρι Κλέιτον είναι αυτός που διαβάζει τους στίχους από την Αποκάλυψη του Ιωάννη στην εισαγωγή του «Number of the beast».
Piece Of Mind
Το «Piece of mind» είναι με μια λέξη το απόλυτο «masterpiece». Οι Βρετανοί κυκλοφόρησαν τον συγκεκριμένο δίσκο το 1983 και από τότε στρογγυλοκάθησαν στην κορυφή! Άψογη παραγωγή, η φωνάρα του Dickinson στα καλύτερα της. Οι κιθάρες να φλέγονται, με διαστημικά riffs και δισολιές που κόβουν την ανάσα.
Οι Maiden με το συγκεκριμένο δίσκο διδάσκουν πως παίζεται το heavy metal και αποθεώνονται από κριτικούς, κοινούς αλλά και από τα υπόλοιπα σπουδαία γκρουπ της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής.
Για πολλούς η πεντάδα που των Maiden που παίζουν στο συγκεκριμένο δίσκο (αλλά και στους επόμενους) είναι η καλύτερη που είχε ποτέ το συγκρότημα. Ο υπερμέγιστος Bruce Dickinson δεν χρειάζεται την παραμικρή σύσταση.
Ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του γκρουπ, Steve Harris στο μπάσο, επίσης. Στις κιθάρες οι Dave Murray και Adrian Smith μοιάζουν με την πλέον καλοκουρδισμένη μηχανή που ανακαλύφθηκε ποτέ. Στα τύμπανα ο «δαιμονισμένος» Nicko McBrain ξεκαθαρίζει πως… ήρθε για να μείνει.
Ο Eddie εμφανίζεται για πρώτη φορά σε εξώφυλλο χωρίς μακριά μαλλιά, ενώ ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν: Food for Thought.
PowerSlave
Το επικό «Powerslave», είναι ένα αξεπέραστο άλμπουμ που μεγάλωσε γενιές και γενιές metalheads. Οι Βρετανοί με τον συγκεκριμένο δίσκο «έκοψαν» κάθε κουβέντα για το ποιος είναι ο… Φαραώ της σκληρής μουσικής εκείνη την περίοδο και έτσι ο Eddie στρογγυλοκάθισε στο θρόνο του μπροστά από την επιβλητική πυραμίδα που κοσμεί το εξώφυλλο του «Powerslave».
Οι Iron Maiden με τον άλμπουμ αυτό που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1984 έκαναν κάτι που το πιθανότερο είναι πως θα τρόμαζε οποιοδήποτε άλλο γκρουπ εκείνης της περιόδου. Πήγαν την μουσική τους μερικά… χρόνια μπροστά. Και κατακρίθηκαν γι’ αυτό. Υπήρξαν ακόμα και οπαδοί τους οι οποίοι τους κατηγόρησαν πως δεν σεβάστηκαν την παρακαταθήκη που άφησαν το «Number of the Beast» και το «Piece of Mind».
Ήταν οι ίδιοι που μερικά χρόνια αργότερα και μετά τα «Somewhere in time» και «seventh son of a seventh son» επέκριναν τους Maiden που δεν συνέχισαν να γράφουν μουσική «πατώντας» πάνω στο… επικό «Powerslave»!
Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ οι Dave Murray και Adrian Smith έχουν στήσει ένα δίχως προηγούμενο πάρτι από δισολιές που σου κόβουν την ανάσα. Πίσω από τα τύμπανα βρίσκεται ο… λυσσασμένος Nicko McBrain αλλά αυτός που αφήνει την σφραγίδα του είναι ο Steve Harris που είναι υπεύθυνος για το γεγονός πως οι Maiden είναι από τα λίγα γκρουπ που ο ακροατής μπορεί με άνεση και ξεχωρίζει το μπάσο! Σε ότι αφορά τα φωνητικά ο Bruce Dickinson είναι ο μόνος που καταφέρνει και «κλέβει» από την… επίγεια δόξα του Φαραώ- Eddie!
Το «2 Minutes to Midnight» είναι από τα ελάχιστα κομμάτια των Maiden που δεν έχει γράψει ο Steve Harris ενώ το σχεδόν δεκατετράλεπτο «The Rime of the Ancient Mariner» είναι μία μουσική αφήγηση του ποιήματος του Samuel Taylor Coleridge.
Somewhere In Time
Αυτός είναι (ή μάλλον ήταν) ίσως ο πιο παρεξηγημένος δίσκος της χρυσής εποχής των Maiden. Και αυτό γιατί όταν κυκλοφόρησε, τον Σεπτέμβριο του 1986, οι οπαδοί των Βρετανών πίστεψαν πως το συγκρότημα απομακρύνθηκε από τον «παραδοσιακό» μεταλ ήχο του.
Στην πραγματικότητα, όμως, οι Maiden έκαναν αυτό που πάντα ήξεραν καλύτερα από τον καθένα. Κοίταξαν αρκετά χρόνια μπροστά και τόλμησαν να εξελίξουν τη μουσική τους πριν καν το ζητήσει η εποχή.
Μετά την εξαντλητική «World Slavery Tour» (το ίδιο το συγκρότημα έχει χαρακτηρίσει αυτή την περιοδεία έτσι) η μπάντα βρισκόταν στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής κατάρρευσης.
Ο Steve Harris ήθελε να συνεχίσουν πάνω στο επικό ύφος του PowerSlave όμως οι υπόλοιποι είχαν διαφορετική άποψη. Και κάπως έτσι οι Maiden βρέθηκαν να περπατάνε σε έναν πιο μελωδικό, πιο ατμοσφαιρικό και περισσότερο... διαστημικό δρόμο.
Οι κιθάρες απέκτησαν για πρώτη φορά guitar synthesizers και το αποτέλεσμα ήταν ένας ήχος που εκείνη την εποχή ακουγόταν σχεδόν… εξωγήινος για heavy metal μπάντα τέτοιου βεληνεκούς.
Το εξώφυλλο του «Somewhere...» αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο εντυπωσιακά που δημιούργησε ποτέ ο Derek Riggs με τον Eddie να μεταμορφώνεται σε ένα cyberpunk κυνηγό επικηρυγμένων μέσα σε μία φουτουριστική πόλη γεμάτη κρυμμένα μηνύματα και αναφορές στην ιστορία της μπάντας. Χρειάζεται μεγαλύτερη παρατηρητικότητα και αρκετή ώρα ψάξιμο για να τα βρεις όλα.
Στον δίσκο περιλαμβάνεται και το Alexander the Great. Το μεγαλύτερο συναυλιακό απωθημένο των ελλήνων οπαδών του συγκροτήματος αφού οι Maiden δεν το έχουν παίξει ποτέ στη χώρα μας. Λέτε να αλλάξει αυτό σε μερικές ημέρες;
Seventh Son Of A Seventh Son
Δυστυχώς φίλοι μου, το «Seventh son of a Seventh son» δεν είναι από τα άλμπουμ που δημιουργούν σχολές. Είναι μια σχολή από μόνο του. Μοντέρνο (για την εποχή του), δυνατό, οργισμένο, παθιασμένο, σε πιάνει από τα μαλλιά και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.
Οι Maiden το 1988 πειραματίστηκαν με τον ήχο τους και βγήκαν κερδισμένοι. Έδωσαν στην σκληρή μουσική το εισιτήριο για να αφήσει πίσω της τον ήχο του NWOBHM και να προχωρήσει ανενόχλητη σε μια νέα λαμπρή μουσική εποχή που ανοίχτηκε μπροστά της. Πολλοί πιτσιρικάδες (ανάμεσά τους και ο γραφών) έμαθαν και αγάπησαν το Heavy Metal μέσα από τον συγκεκριμένο δίσκο.
Ότι και να πει κανείς για την πεντάδα των Βρετανών είναι λίγο. Ο Bruce Dickinson τραγουδάει σαν μανιακός ζώντας ίσως την καλύτερη και πιο δημιουργική περίοδο της καριέρας του.
Οι κιθάρες των Dave Murray και Adrian Smith (που παρεμπιπτόντως στο δίσκο παίζει και synthesiser) είναι τόσο αρμονικά δεμένες που νομίζεις πως ο κιθαρίστας είναι ένας, ενώ riffs και solos εναλλάσσονται σε απίστευτους ρυθμούς. Το μπάσο του Steve Harris είναι ογκώδες και επιβλητικό όπως αξίζει στον άνθρωπο που είναι η ψυχή του συγκροτήματος. Τέλος, πίσω από το σετ των ντραμς κάθεται ο παλαβός Nicko McBrain που βγάζει όλη την τρέλα και την μανία του πάνω τους.
Το τοπίο που υπάρχει στο εξώφυλλο ήταν εμπνευσμένο από πίνακες του Gustave Doré ενώ η ιδέα για τον τίτλο του δίσκου ανήκει στον Steve Harris ο οποίος εμπνευστηκε από το βιβλίο «Seventh Son» του Gustave Doré.
No Prayer For The Dying
Σοφά σκεπτόμενοι, οι Maiden, αποφάσισαν πως μετά από το «Somewhere...» και το «Seventh son», δεν μπορούν να παίξουν σε τέτοια επίπεδα ξανά οπότε έκαναν μία ωραιότατη στροφή στις «ωμές» ρίζες τους.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1990 και ήταν ο πρώτος χωρίς τον Adrian Smith, με τον Janick Gers να παίρνει τη θέση του στις κιθάρες.
Οι ηχογραφήσεις έγιναν σε έναν αχυρώνα που είχε μετατρέψει ο Steve Harris σε προσωπικό στούντιο με στόχο να δημιουργηθεί μία πιο ζωντανή και λιγότερο επεξεργασμένη παραγωγή.
Οι Maiden άφησαν στην άκρη τα synthesizers και τις πιο... progressive επιρροές της προηγούμενης περιόδου και έδωσαν έμφαση σε μια παραδοσιακά heavy metal τραγούδια με γρήγορες αλλαγές και έντονη ενέργεια.
Το «Bring Your Daughter... to the Slaughter» εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο γνωστλα τραγούδια του άλμπουμ και χάρισε στους Maiden το μοναδικό τους No.1 single στη Βρετανία, ενώ κομμάτια όπως το «Tailgunner» και «Holy smoke» έδειξαν την πιο σκληρή και σατιρική πλευρά της μπάντας.
Παρά τις ανάμεικτες αντιδράσεις που υπήρξαν τότε από κοινό και κριτικούς, το «No Prayer For The Dying» παραμένει ένας δίσκος που αποτυπώνει ξεκάθαρα την προσπάθεια των Iron Maiden να επανασυνδεθούν με την πιο «δρομίσια» ταυτότητά τους έχοντας ήδη φτάσει στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Fear Of the Dark
Κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1992 και εδώ μιλάμε για ένα κομβικότατο άλμπουμ για πολλούς και διάφορους λόγους.
Αρχικά ήταν ο τελευταίος δίσκος με τον Bruce Dickinson πριν την αποχώρησή του από το συγκρότημα λίγο αργότερα. Στη συνέχεια μιλάμε για μία περίοδο που το Metal περνούσε κάτι σαν «κρίση ηλικίας». Το είδος βρισκόταν ξεκάθαρα σε μία μεταβατική φάση, με το grunge να κυριαρχεί στη σκηνή.
Οι Maiden, όμως, είναι οι Maiden και αρνήθηκαν να αλλάξουν ταυτότητα ή να ακολουθήσουν το ρεύμα. Συνέχισαν να κάνουν αυτό που ξέρουν και ακολούθησαν το δικό τους δρόμο.
Ο δίσκος κινείται σε σκοτεινά και βαριά μονοπάτια αλλά ταυτόχρονα γίνεται κάτι παραπάνω από εμφανής μία προσπάθεια του συγκροτήματος να ανανεώσει τον ήχο του.
Το ομώνυμο τραγούδι είναι ένας διαχρονικός ύμνος, ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια στην ιστορία των Maiden και μέχρι και σήμερα είναι από αυτά που δεν λείπουν ποτέ από καμία setlist της μπάντας όπου και να κάνει live εμφανίσεις με το κοινό να τραγουδάει τη χαρακτηριστική μελωδία και την μπάντα να ρίχνει τον ήχο στο ελάχιστο.
Στο άλμπουμ υπάρχουν επίσης τραγούδια όπως τα «Be Quick or Be Dead», «Afraid to Shoot Strangers» και «Wasting Love», που αποκαλύπτουν διαφορετικές πλευρές του συγκροτήματος, από την πιο επιθετική μέχρι την πιο μελωδική και συναισθηματική.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
