Είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας τις ταινίες που βγαίνουν σήμερα στις αίθουσες

Ο όρος feelgood πάντα με μπερδεύει. Χρησιμοποιείται συνήθως για ταινίες που σου δημιουργούν θετικά συναισθήματα και έχουν (συνήθως) χαρούμενο τέλος - ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Προτείνω να συμφωνήσουμε για λίγο στο ότι - τουλάχιστον όταν μιλάμε για ασιατικό σινεμά - το «χαρούμενο τέλος» είναι κάτι περισσότερο από σπάνιο και ο όρος feelgood υποδεικνύει περισσότερο μελαγχολικά στοιχεία ρεαλισμού παρά καθαρά θετικά συναισθήματα και αισιόδοξα μηνύματα. Άλλωστε η αισιοδοξία με τον ρεαλισμό είναι δύο έννοιες συχνά ασυμβίβαστες και ένας αποτελεσματικός και υγιής τρόπος για να νιώσει κάποιος καλά (feel good/feelgood) είναι να ρίξει μια κλεφτή ματιά στην πραγματικότητα κάποιου άλλου και να θυμηθεί ότι δεν είναι μόνος στον δικό του ενίοτε σκληρό ρεαλισμό.

My Sunshine, του Hiroshi Okuyama

Στην περίπτωση του My Sunshine μιλάμε καθαρά για ένα άριστο μείγμα τρυφερού και βαθιά ρεαλιστικού Ιαπωνικού σινεμά. Ο εσωστρεφής νεαρός Τακούγια παλεύει με τον εαυτό του προσπαθώντας να γίνει καλύτερος το χειμώνα στο χόκεϊ και το καλοκαίρι στο μπέιζμπολ, ενώ στην πραγματικότητα κανένα από τα δύο δεν τον συγκινεί. Αντιθέτως το πατινάζ, του οποίου τις προπονήσεις παρατηρεί από μακριά εστιάζοντας στην συμμαθήτριά του Σακούρα, φαίνεται να ξεκλειδώνει αυτή του την εσωστρέφεια. Κάπως έτσι τραβάει την προσοχή του προπονητή Αρακάουα που ξεκινάει να δουλεύει συνδυαστικά με τους δυό τους.

Το ίσως πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας σε κοινωνικό επίπεδο είναι η αντίθεση των αντιδράσεων των δύο οικογενειών των εφήβων όταν καλούνται να διαχειριστούν παρόμοιες προκλήσεις. Από τη μια, ο πατέρας του Τακούγια του δίνει το ελεύθερο της επιλογής ανάμεσα στο χόκεϊ και το - όχι για αγόρια - πατινάζ και από την άλλη η μητέρα της Σακούρα - και συνεπώς η ίδια η Σακούρα - αντιδρούν άσχημα στην ομοφυλοφιλία του προπονητή τους. Κανονική, δηλαδή, ζωή ξανά και ξανά. Άλλωστε κανονική ζωή σημαίνει ότι τα πράγματα θα πάνε περίπου όπως υποπτεύεσαι και όχι όπως ελπίζεις.

Brief History of A Family, του Lin Jianjie

«Η φωτογραφία δεν είναι μόνο τέχνη είναι και τεχνική. Δεν αρκεί να αποτυπώσεις την ομορφιά, πρέπει και να την κατασκευάσεις».

Το σκηνοθετικό και σεναριακό ντεμπούτο του Λιν Ζιανζέ ακροβατεί ανάμεσα στο θρίλερ και σε ένα ιδιότυπο και εξαιρετικά σύγχρονο weirdness. Τι θα συνέβαινε σε μια Κίνα αναγκασμένη να μεγαλώνει μοναχοπαίδια αν ένα δεύτερο παιδί εισέβαλε σε μια οικογένεια διεκδικώντας γονεϊκή προσοχή; Η πολιτική του ενός παιδιού στις αστικές περιοχές που ίσχυε στη χώρα από το 1980 μέχρι το 2015 και έκτοτε μετατράπηκε σε πολιτική δύο παιδιών, έχει αναπόφευκτα καθορίσει τη συγκεκριμένη γενιά. Οι λεγόμενοι «μικροί αυτοκράτορες» είναι συνηθισμένοι στη μοναδικότητά τους και μεγάλωσαν έχοντας την αποκλειστικότητα της αγάπης των φροντιστών τους. Η ταινία έρχεται να μελετήσει το πώς μπορεί να κλονιστεί η συναισθηματική ασφάλεια και σταθερότητα ενός τέτοιου παιδιού όταν κάποιος άλλος (ακόμα και φίλος του) έρχεται να του «πάρει» αυτό το τόσο πολύτιμο κεκτημένο. 

Η σκηνοθετική προσέγγιση σε κάνει να νιώθεις σε συνεχόμενη ροή την εγκατάλειψη που νιώθει ο γιος την οικογένειας από τους γονείς του, οι οποίοι δείχνουν να ενθουσιάζονται με τον φίλο του που μένει στο σπιτι μετα τον θάνατο του κακοποιητικού (;) πατέρα του και ύποπτα συμπληρώνει όλα τα κουτάκια του καλού παιδιού. Η σκηνή των γενεθλίων αφοπλιστική. Η ανάδειξη των κινέζικων στερεοτύπων χειρουργικά τοποθετημένη ανάμεσα στους διαλόγους. Το «όλα αυτά από ένα ψάρι» η φράση που αποτυπώνει πανέξυπνα το πώς μπορεί να λειτουργεί ένας ψυχισμός σε απόλυτη άμυνα. Τέλος, η φωτογραφία (Zhang Jiahao) και η μουσική στο φάσμα του post progressive (Toke Brorson Odin) κάνουν την ταινία πραγματικά ακαταμάχητη.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.