Howard the Duck: O ήρωας της Marvel που... βασανίστηκε ακραία στη μεγάλη οθόνη

Ο θρύλος λέει πως ο Ηoward the Duck έγινε ταινία με αφορμή μια αργοπορημένη συνάντηση ανάμεσα στον Τζορτζ Λούκας και στους συνεργάτες του Γουίλαρντ Χικ και Γκλόρια Κατζ, στις αρχές των '70ς, όταν έγραφαν μαζί το American Graffiti.

Ο Λούκας μπήκε σε ένα βιβλιοπωλείο, έπεσε το μάτι του στο ομώνυμο κόμικ, το αγόρασε αμέσως, και είπε στους συνεργάτες του, «αυτό πρέπει κάποτε να το κάνουμε ταινία».

O Howard the Duck είναι ένας χαρακτήρας της Marvel Comics, μια ανθρωπόμορφη πάπια που δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Στιβ Γκέρμπερ και τον καλλιτέχνη Βαλ Μέγιερικ.

Ο Χάουαρντ έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1973 στο κόμικ Adventure into Fear #19 και αργότερα απέκτησε τη δική του σειρά κόμικς, η οποία έγινε δημοφιλής για τον σατιρικό και παράδοξο της χαρακτήρα.

Δεν ήταν ακριβώς ένας παιδικός χαρακτήρας, ούτε μοιάζει  με σούπερ ήρωα. Δεν ήταν ένας νέος Ντόναλντ Ντακ, αλλά η εικόνα του συνδυάζει πολλά και παράξενα πράγματα μαζί. Ο Χάουαρντ, προέρχεται από μια εναλλακτική διάσταση όπου οι πάπιες είναι το κυρίαρχο είδος, εκείνος καπνίζει πούρο και έχει πολύ αιχμηρό χιούμορ, φλερτάρει με γυναίκες και εξασκείται στο «κουακ-φού», που είναι κάτι σαν πολεμική τέχνη.

Σε αρκετές ιστορίες βρίσκεται παγιδευμένος στη Γη, όπου αντιμετωπίζει μια σειρά από σουρεαλιστικές και κωμικοτραγικές καταστάσεις.

Πρόκειται σίγουρα για κάτι που δείχνει αρκετά διασκεδαστικό, για ένα concept που έδειχνε αρκετά ενδιαφέρον, ώστε να γινόταν η επόμενη μεγάλη κινηματογραφική πρόκληση του Τζορτζ Λούκας, μετά τον «Πόλεμο των Άστρων».

O ίδιος θεωρούσε τον Χάουαρντ ως έναν ήρωα που η ζωή του ισορροπούσε ιδανικά, ανάμεσα στο φιλμ νουάρ και στο παράδοξο.Τελικά;

Το 1984, ο Τζορτζ Λούκας είχε αποχωρήσει από την προεδρία της Lucas Films για να επικεντρωθεί στην παραγωγή ταινιών. Δεν είχε ξεχάσει το πρότζεκτ με εκείνο το σουρεάλ παπί.

Η εταιρεία Universal, η οποία προηγουμένως είχε απορρίψει το Star Wars, έδειξε ενδιαφέρον στην παραγωγή, με τον παραγωγό Σίντνεϊ Σάινμπεργκ (γνωστό από franchise όπως το Ιντιάνα Τζόουνς) να προωθεί το project σαν τρελός σε κάθε ενδιαφερόμενο studio.

Οι Χικ-Κατζ, σε συζητήσεις με τον Λούκας υποστήριζαν πως η ταινία έπρεπε να γίνει animation, εκείνος όμως θεωρούσε αρκετά δαπανηρή μια τέτοια παραγωγή. Τελικά, κατέληξαν σε μια «χρυσή τομή».

Η ταινία θα γινόταν live action, αλλά με στοιχεία cgi, ως προς τον χαρακτήρα του Χάουαρντ (σημείωση: η πρώτη ταινία με ψηφιακά εφέ από την αρχή ως το τέλος, ήταν το «Κάσπερ, Το Φαντασματάκι» του 1995).

Με άλλα λόγια, θα βλέπαμε όντως, ένα παπί με ανθρώπινη συμπεριφορά δίπλα σε κανονικούς ανθρώπους.

Το καλοκαίρι του 1986, ο Howard απέκτησε μια live-action κινηματογραφική προσαρμογή με τίτλο Howard the Duck, σε παραγωγή του Τζορτζ Λούκας. H παραγωγή της ταινίας όμως, δεν είχε ξεκινήσει μέχρι τον Μάιο του 1985.

Ποιό ήταν το πρόβλημα: Η παραγωγή έπρεπε να βρει ένα λογικό τέχνασμα ώστε να φέρει μια πάπια ύψους 95 εκατοστών με ψηφιακά στοιχεία, σε ένα κάδρο οθόνης με πραγματικούς ανθρώπους, χωρίς να χρησιμοποιήσει καλώδια.

Ο Λούκας βρήκε τη λύση μέσα από το συνδυασμό μαριονετων, με φυσικές κινήσεις από ηθοποιούς-νάνους, και με τον τηλε-χειρισμό από μια πενταμελή ομάδα, ως προς τις αντιδράσεις και τις εκφράσεις του προσώπου του Χάουαρντ. Ακούγεται ακραία περίπλοκο, κι όμως συνέβη, και αποτελεί μέχρι σήμερα μια πρωτιά στον χώρο των εφέ κινηματογραφικών ταινιών. 

O ηθοποιός Εντ Γκέιλ (ύψους 1.20) ήταν η πρώτη επιλογή για να μπει στο κουστούμι του Χάουαρντ. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας έμπειρος ηθοποιός, που μπορούσε να ανταποκριθεί στο ρόλο, απορρίφθηκε τελικά λόγω ύψους(!).

O Τζόρνταν Πρέντις, ένας 12χρονος ηθοποιός με ύψος 1.30, φάνηκε επίσης «πολύ ψηλός». Η Marvel μελέτησε μια εναλλακτική λύση. Να προσλάβει όχι ένα, ούτε δύο, αλλά τρία παιδιά, ηλικίας 12 ετών, για να υποδυθούν τον Χάουαρντ(!), αλλά οι νόμοι για την εργασία ανηλίκων δεν ήταν υπέρ αυτού του σκεπτικού.

Τελικά, ο Πρέντις επέστρεψε και πήρε τον ρόλο, φορώντας το κουστούμι μιας πάπιας, που θρυλείται πως δεν είχε καν κάποια περιθώρια, κάποιες «τρύπες» στο σημείο των ματιών, ενώ και οι κινήσεις των χεριών ήταν ακραία δύσκολες, καθώς πάνω στα χέρια ήταν κεντημένα τα «παπιοφτερά» του χαρακτήρα. Και ο Γκέιλ προσελήφθη τελικά, με καθήκοντα stuntman.

Η Μπέβερλι

Η Σίντι Λόπερ πέρασε από audition για τον χαρακτήρα της Μπέβερλι, της κοπέλας του Χάουαρντ. Ο ρόλος τελικά πήγε στη Λία Τόμσον (γνωστή από το Back to the Future). Πρόκειται για ένα χαρακτήρα μιας «γήινης» γυναίκας που θα έκανε βάσει σεναρίου, μια ερωτική σκηνή με μια πάπια.

Η Τόμσον εμπιστευόταν απόλυτα τον Τζορτζ Λούκας και ξεκίνησε με ενθουσιασμό τα γυρίσματα της ταινίας. Ο ρόλος του Φιλ Μπλούμπεργκ, ενός εκκεντρικού βοηθού εργαστηρίου, πήγε σε έναν ανερχόμενο ηθοποιό εκείνης της εποχής. Το όνομα του ήταν Τιμ Ρόμπινς.

Προβλήματα

Περίπου τίποτα δεν πήγε καλά. Η προετοιμασία του χτενίσματος της Μπέβερλι κρατούσε δύο ώρες καθημερινά (δεν έγινε καν λόγος για περούκα). Ο Πρέντις γύρισε όλη την ταινία χωρίς να βλέπει σχεδόν τίποτα (ο ίδιος έλεγε πως μπορούσε να δει μόνο τα παπούτσια των συμπρωταγωνιστών του, για να ξεχωρίσει το κάθε πρόσωπο), επιβίωσε από μια διαρροή πολυουρεθάνης στο στούντιο, η οποία παραλίγο να εξελιχθεί σε μεγάλη φωτιά και να εξαφανίσει όλο το σετ γυρισμάτων.

Ο τηλε-χειρισμός στις εκφράσεις του Χάουαρντ δούλευε σπάνια, και η παραγωγή της ταινίας αναζητούσε μια σοβαρή απάντηση σε μια κρίσιμη ερώτηση. Ποια θα ήταν η φωνή του Χάουαρντ; Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς κλήθηκε να δοκιμαστεί στο voice-over του ρόλου. Ο θρύλος λέει πως έφυγε τρέχοντας, λέγοντας «δεν μπορώ να συγχρονίσω τη φωνή μου στα βήματα αυτής της κ@λοπάπιας».

Και οι ηθοποιοί Τζον Κιούζακ/Μάρτιν Σορτ δοκίμασαν τις φωνές τους, αλλά δεν τα κατάφεραν. Ο θεατρικός ηθοποιός Τσιπ Ζεν, πήρε τον ρόλο, σε ένα στούντιο που όλοι ψιθύριζαν μεταξύ τους πως δεν μπορούσε να βγει χιούμορ από αυτό το παράξενο τεχνολογικό πείραμα. 

Σε μια αρκετά άκομψη κίνηση, η Universal δεν κάλεσε στην ταινία τους Πρέντις - Γκέιλ στην πρεμιέρα της ταινίας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να συντηρήσει το «μυστήριο» γύρω από την ταυτότητα του Χάουαρντ. Είναι πάπια, είναι άνθρωπος; Είναι τερατογένεση;

Η ταινία ήταν μια από τις πρώτες κινηματογραφικές μεταφορές της Marvel. Η εμπορική αποτυχία της (πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια ζημιά) και η επίθεση που δέχτηκε από κριτικούς ανά τον κόσμο, μας θυμίζει μέχρι σήμερα τον «ελέφαντα στο δωμάτιο».

Ήταν μια παρά φύσει κωμωδία που δεν θύμιζε παιδική ταινία ακριβώς, ενώ στο ενήλικο κοινό προκαλούσε αμηχανία. Έμοιαζε σαν η Marvel να έχει φανταστεί έναν animation ήρωα με μορφή πάπιας, που μιλάει σαν τον δικό μας, Γκουσγκούνη.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.