Οι περίεργοι λόγοι που διάσημοι ηθοποιοί δεν «μπήκαν» σε τίτλους ταινιών τους

Στο A Goofy Movie, ο Pauly Shore δίνει τη φωνή του Robert "Bobby" Zimuruski, στενού σχολικού φίλου του Max (Jason Marsden) και του P.J. (Rob Paulsen), αλλά παρά το γεγονός ότι ήταν ένας σχετικά γνωστός κωμικός εκείνη την εποχή, περιέργως δεν αναφέρεται καθόλου στην ταινία.

Ο λόγος γι' αυτό; Ο Shore δεν ήθελε η Disney να προσπαθήσει να πουλήσει την ταινία με το όνομά του, και έτσι επέλεξε να μην αναφερθεί καθόλου.

Ο Shore προφανώς πήρε αυτή την απόφαση αφού η Disney χρησιμοποίησε το όνομα του Robin Williams για την προώθηση του Aladdin, παρόλο που αρχικά είχε συμφωνήσει να δώσει τη φωνή του Τζίνι μόνο αν το όνομα και η μορφή του δεν χρησιμοποιούνταν στο μάρκετινγκ.

Τώρα για να είμαστε δίκαιοι με τον Shore, ήταν πράγματι ένας σχετικά επιτυχημένος κωμικός στα μέσα της δεκαετίας του '90, αλλά ακόμα και έτσι, είναι αρκετά μεγάλο το τεκμήριο ότι η Disney θα ήθελε το όνομα και το πρόσωπό του στο προσκήνιο.

Παρ' όλα αυτά, στην περίπτωση του Shore η Disney στην πραγματικότητα σεβάστηκε το αίτημά του, πιθανότατα επειδή ήταν επίσημα μη αναγνωρισμένος (σε αντίθεση με τον Williams), αλλά και για να μην επαναλάβει το φιάσκο στην περίπτωση του Williams.

Στην έκδοση του 1953 του House of Wax, ο Nedrick Young εμφανίζεται ως βοηθός του καθηγητή Henry Jarrod (Vincent Price), Leon Averill, αν και περιέργως λείπει από τους τίτλους τέλους της ταινίας.

Αυτό συνέβη επειδή ο Young ήταν ένας από τους πολλούς δημιουργούς του Χόλιγουντ που μπήκαν στη μαύρη λίστα της βιομηχανίας καθ' όλη τη διάρκεια των δεκαετιών 1950 και 1960, επειδή αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν ή να αρνηθούν τη συμμετοχή τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Ως αποτέλεσμα, για να διατηρήσει την απασχόλησή του στο Χόλιγουντ, ο Γιανγκ επέλεξε να αναλάβει τον ρόλο χωρίς credits, εξασφαλίζοντας ότι η παρουσία του στην ταινία δεν θα προκαλούσε αναστάτωση στα στούντιο.

Το 1959, ωστόσο, ο Γιανγκ κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τη συγγραφή του κλασικού δράματος του Στάνλεϊ Κρέιμερ «The Defiant Ones», αλλά επειδή εξακολουθούσε να βρίσκεται στη μαύρη λίστα, δεν μπόρεσε να δεχτεί ο ίδιος την αναγνώριση, αλλά χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο «Nathan E. Douglas».

Ο Ρομπ Λόου έχει έναν δευτερεύοντα ρόλο στην cult κωμωδία «Tommy Boy» ως ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Tommy (Chris Farley). Δεν επρόκειτο ωστόσο για μία απλή εμφάνισή του σε κάποια σκηνή της ταινίας, οπότε οι θαυμαστές του έχουν συστηματικά απορήσει με την παράξενη απουσία του από τους τίτλους.

Όπως αποδεικνύεται, ο Λόου είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο για να πρωταγωνιστήσει στη μίνι σειρά μεταφοράς του μυθιστορήματος «The Stand» του Stephen King και το συμβόλαιό του τον εμπόδιζε να εμφανιστεί σε άλλα έργα κατά τη διάρκεια της περιόδου παραγωγής.

Για να είμαστε δίκαιοι, ο θρυλικά απομονωμένος σκηνοθέτης Terrence Malick δεν θα αποκαλούσε ποτέ τον εαυτό του ηθοποιό, αλλά έκανε μια σύντομη εμφάνιση στο Badlands το 1973.

Ο Malick έπαιξε τον ρόλο του αρχιτέκτονα, ωστόσο δεν πήρε τον ρόλο από επιλογή, αλλά από καθαρή ανάγκη, δεδομένου ότι ο ηθοποιός που είχε προσληφθεί για να παίξει τον ρόλο δεν εμφανίστηκε ποτέ στο πλατό.

Ως εκ τούτου, χωρίς να υπάρχει κάποιος πιθανός αντικαταστάτης στον ορίζοντα, ο Malick - ο οποίος απέφευγε επιμελώς να φωτογραφίζεται το πρόσωπό του κυριολεκτικά σε ολόκληρη την καριέρα του - αναγκάστηκε να παίξει ο ίδιος τον ρόλο.

Τελικά ο Malick δεν ήταν ευχαριστημένος με αυτό και σχεδίαζε να ξαναγυρίσει τη σκηνή πριν από την κυκλοφορία της ταινίας με άλλον ηθοποιό που θα έπαιζε τον αρχιτέκτονα, ωστόσο ο πρωταγωνιστής Martin Sheen αρνήθηκε αποφασιστικά να γυρίσει ξανά τη σκηνή, και έτσι ο Malick έμεινε με το απρόθυμο cameo του να περιλαμβάνεται στο τελικό μοντάζ.

Ως εκ τούτου, ο Malick αποφάσισε να μείνει χωρίς credits, και έκτοτε αυτή η σκηνή παραμένει μια από τις λίγες στιγμές που βλέπουμε το πρόσωπο ή τη φωνή του σκηνοθέτη που αντιτίθεται στη δημοσιότητα.

Ο εμβληματικός κακοποιός του Τζέιμς Μποντ, Ερνστ Σταύρο Μπλόφιλντ, έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στη δεύτερη ταινία του 007 «From Russia with Love», όπου εμφανίστηκε για λίγο ως ο σκιώδης εγκέφαλος του Specter, γνωστός κυρίως ως "Number 1".

Ωστόσο, δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπο του Μπλόφιλντ στην ταινία, μόνο τα χέρια του και το πίσω μέρος του κεφαλιού του εμφανίζονται στην οθόνη. Και σε μια προσπάθεια να διαφυλάξουν το μυστήριο του πώς έμοιαζε ο Μπλόφιλντ, οι σκηνοθέτες έβαλαν χωρίς πιστώσεις τόσο τον ηθοποιό που υποδύθηκε τον Μπλόφιλντ, Άντονι Ντόσον, όσο και τον ηθοποιό που έκανε τη φωνή του, Έρικ Πόλμαν.

Αντιθέτως, οι τίτλοι τέλους έχουν απλώς ένα «?» δίπλα στο όνομα του Μπλόφιλντ. Ο Ντόσον και ο Πόλμαν έμειναν ξανά χωρίς πιστοποίηση στην τέταρτη ταινία του Bond, Thunderball, αν και αυτή τη φορά ο Μπλόφιλντ δεν αναφέρθηκε καν στους τίτλους.

Ο Μπλόφιλντ τελικά έκανε τα επίσημα αποκαλυπτήρια του στην επόμενη ταινία, You Only Live Twice, όπου αποκαλύφθηκε ότι τον υποδύθηκε ο Ντόναλντ Παρακλίνς.

Προφανώς οι παραγωγοί του Bond ήθελαν να διατηρήσουν το μυστήριο γύρω από την εμφάνιση του Μπλόφελντ μέχρι να βρουν έναν κατάλληλο A-lister ηθοποιό για να υποδυθεί τον ρόλο.

Οι φανς επισημαίνουν τακτικά το περίεργο γεγονός ότι κανένας ηθοποιός δεν αναφέρεται ως ο ρόλος του Jason Voorhees στο «Friday the 13th: The Final Chapter», άσχετα αν είναι ευρέως γνωστό στις μέρες μας ότι τον ρόλο έπαιξε ο κασκαντέρ Ted White.

Συχνά αναφέρεται ότι ο White δεν είχε καμία σχέση με το είδος και απλά πήρε το ρόλο για την αμοιβή, γι' αυτό και ζήτησε να μην του αναγνωριστεί η συμμετοχή του στην ταινία, αλλά ένα μεγάλο μέρος της απόφασης του White να μην ζητήσει αναγνώριση ήταν οι διαφωνίες του στα γυρίσματα με τον σκηνοθέτη Joseph Zito.

Οι δύο τους φέρεται να συγκρούστηκαν κατά τη διάρκεια της παραγωγής, με τον White να θυμώνει με τη μεταχείριση του Zito προς το καστ κατά τη διάρκεια των πιο απαιτητικών σκηνών, τόσο που απείλησε να εγκαταλείψει εντελώς την ταινία.

Τελικά ο White ζήτησε να αφαιρεθεί το όνομά του από την τελική ταινία, αν και ειρωνικά η ερμηνεία του ως Jason παραμένει μία από τις πιο δημοφιλείς της σειράς.

Η μαύρη κωμωδία «Four Rooms» του 1995 περιλάμβανε ένα τμήμα που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Κουέντιν Ταραντίνο με τίτλο "Ο άνθρωπος από το Χόλιγουντ", στο οποίο ο Μπρους Γουίλις εμφανίζεται στον δευτερεύοντα ρόλο του αθυρόστομου φίλου του σκηνοθέτη Τσέστερ Ρας (Ταραντίνο), του Λίο.

Ο Γουίλις δέχτηκε να παίξει τον ρόλο ως χάρη στον φίλο του Tarantino, με τον οποίο βέβαια είχε συνεργαστεί στο Pulp Fiction μόλις ένα χρόνο πριν, και επειδή ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν μόλις 4 εκατομμύρια δολάρια, ο Willis ερμήνευσε τον ρόλο δωρεάν.

Ωστόσο, επειδή αυτό παραβίαζε τους κανόνες της SAG, οι οποίοι υπαγορεύουν ότι οι ηθοποιοί πρέπει να αμείβονται με ένα ελάχιστο ημερομίσθιο για κάθε δουλειά που κάνουν, ο Willis αποφάσισε να μείνει χωρίς credits για να εξασφαλίσει ότι θα αποφύγει οποιαδήποτε δικαστική ενέργεια από την

SAG.
Και παρόλο που η SAG συμφώνησε πράγματι να αφήσει τον Willis ήσυχο, η αφιλοκερδής συμβολή του ηθοποιού στην ταινία δεν βοήθησε ιδιαίτερα, καθώς το Four Rooms ήταν μια εισπρακτική αποτυχία, παρόλα αυτά, ενώ απέσπασε κυρίως αρνητικές κριτικές.

Αν και ο Kevin Spacey είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Se7en, αποφάσισε να μείνει εκτός των τίτλων αρχής για έναν ιδιαίτερο λόγο. Δεδομένου ότι το Se7en επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου γύρω από το αίνιγμα της ταυτότητας του κατά συρροή δολοφόνου John Doe (Kevin Spacey), ο Spacey θεώρησε ότι η ανακοίνωση της παρουσίας του εκ των προτέρων θα άρπαζε μεγάλο μέρος του μυστηρίου.

Ο Σπέισι επίσης δεν εμφανίστηκε στην περιοδεία Τύπου της ταινίας για να διατηρήσει περαιτέρω την εμφάνισή του σε χαμηλά επίπεδα. Τελικά, εκ του αποτελέσματος θα έλεγε κανείς ότι είναι μία νίκη για όλους τους εμπλεκόμενους.

Παρά το γεγονός ότι ήταν μια βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός και είχε χαρακτηριστεί «η μεγαλύτερη εν ζωή ραδιοφωνική ηθοποιός του κόσμου» από τον Orson Welles, η Mercedes McCambridge δεν είχε αρχικά πιστωθεί για τη δουλειά της στον Εξορκιστή, όπου έδωσε τη φωνή της στη δαιμόνισσα Pazuzu που κατέχει τη νεαρή Regan (Linda Blair).

Οι αρχικοί τίτλοι της ταινίας δεν περιείχαν το όνομα της McCambridge, γεγονός που φέρεται να την ώθησε να κινήσει νομική διαδικασία κατά της Warner Bros.

Έχει υποστηριχθεί πολλές φορές με την πάροδο των ετών ότι η Warner Bros. δεν ήθελε να πιστωθεί ούτε η McCambridge ούτε η Eileen Dietz - η οποία έπαιξε το πρόσωπο της Pazuzu και λειτούργησε ως αντικαταστάτρια της Blair σε αρκετές απαιτητικές σκηνές - από φόβο ότι αυτό θα μείωνε τις πιθανότητες της Blair να λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας.

Τελικά η απόφαση βγήκε υπέρ της McCambridge, εξασφαλίζοντας ότι το όνομά της θα προστεθεί σε όλες τις μελλοντικές κυκλοφορίες της ταινίας, και η Blair πήρε υποψηφιότητα για Όσκαρ, ανεξάρτητα από αυτό.

Κάποιοι συνεχίζουν να θεωρούν ότι η διαμάχη γύρω από την McCambridge και την Dietz που δεν είχαν πιστωθεί στους τίτλους, μπορεί τελικά να απέτρεψε την Blair από το να κερδίσει το βραβείο.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του A New Hope, η «ψυχή» του Star Wars, Τζορτζ Λούκας, αποφάσισε ότι η έντονη προφορά του David Prowse, η οποία χαρακτηρίζει τον Darth Vader, απλά δεν ταίριαζε στον χαρακτήρα, τόσο που οι ηθοποιοί του cast τον αποκαλούσαν αστειευόμενοι "Darth Farmer".

Και έτσι, ο Λούκας ανέθεσε τη μεταγλώττιση των ατάκες του σε άλλον ηθοποιό - προφανώς εν αγνοία του Πρόουζ. Αφού αρχικά επέλεξε τον Orson Welles για τη δουλειά, ο Lucas θεώρησε ότι η φωνητική χροιά του Welles ήταν πολύ αναγνωρίσιμη, και έτσι προσέλαβε αντ' αυτού τον James Earl Jones.

Ο Τζόουνς αποφάσισε να δώσει τη φωνή του Βέιντερ χωρίς πίστωση, θεωρώντας ότι η συνεισφορά του δεν ήταν αρκετά σημαντική για να λάβει αναγνώριση, και προτιμώντας να πάρει ο Prowse τα credits.

Είναι ίσως πιο εύκολο να καταλάβουμε τη διαδικασία σκέψης του Jones αν αναλογιστούμε ότι ηχογράφησε ολόκληρο το ρόλο σε μόλις δυόμισι ώρες, για τις οποίες πληρώθηκε 7.500 δολάρια.

Για τις διάφορες επανεκδόσεις των δύο αρχικών ταινιών, το όνομα του Jones προστέθηκε στους τίτλους.