H Λίλα Παντελίδου φοβάται την Αθήνα αλλά λατρεύει να κάνει τους ανθρώπους να γελούν

«Πάντα φοβόμουν την Αθήνα, μου φαινόταν μεγάλη», μού λέει η Λίλα Παντελίδου ενώ μιλάμε για το καλλιτεχνικό της ντεμπούτο στο θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας. 

Βρισκόμαστε στου Ψυρρή μια Κυριακή μεσημέρι. Η πρώτη μας επαφή έγινε Παρασκευή βράδυ στο Θέατρο 104, όπου για μία ώρα περίπου η Λίλα μάς έκανε να προβληματιστούμε αλλά και να γελάσουμε. Η Λίλα Παντελίδου μιλά στο Reader  για την απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική και την παράσταση HIV. 

Τι λέει η Λίλα για τη Λίλα;

Η Λίλα είναι μια κοπέλα μες στην τρέλα που μέσα στην πολύχρωμη και αγχωτική ζωή της προσπαθεί να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα και να αγωνίζεται για όσα πιστεύει και αγαπά.

Τελείωσες Φιλολογία και σπούδασες και υποκριτική στη σχολή του Ανδρέα Βουτσινά. Πώς ήρθε η υποκριτική στο δρόμο σου;

Η ιστορία αυτή ξεκινάει από το σχολείο. Πήγαινα σχολείο στο Μυλοπόταμο της Δράμας. Πρόλαβα διθέσιο σχολείο, ήμασταν περίπου δέκα παιδιά σε όλο το σχολείο. Αυτό μου έκανε καλό γιατί έμαθα να λειτουργώ μέσα σε μια μικρή ομάδα και μικρή ομάδα είναι και το θέατρο.

Τότε στη Δράμα δεν υπήρχαν ακόμα θεατρικές ομάδες. Δεν έρχονταν συχνά παραγωγές. Δεν έβλεπα θέατρο. Αλλά κάναμε δικές μας παραστάσεις. Κάποια στιγμή καναμε την ειρήνη του Αριστοφάνη. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα κάτι μέσα στην καρδιά μου. Από μικρή είχα μια αγάπη προς την κωμωδία. Έκανα τους άλλους να γελάνε και ένιωθα υπέροχα. 

Κάποια στιγμή στο Λύκειο μέσα από μια παράσταση που κάναμε σχολείο κατάλαβα ότι αυτό είναι που θέλω να κάνω. Στην ελληνική κοινωνία η αξία σου ως μαθητής καθορίζεται από τις Πανελλήνιες. Πιστεύω ότι οι Πανελλήνιες πνίγουν τα παιδιά.   

Εγώ ήμουν μέτρια μαθήτρια, ήμουν καλή μόνο στα μαθήματα στης κατεύθυνσής μου. Μπήκα στο τρυπάκι να γράψω καλά. Διάβαζα χωρίς να ξέρω που θέλω να περάσω. Μπήκα στη Φιλολογία. Παράλληλα ήμουν σε θεατρικές ομάδες και ασχολήθηκα λίγο και με το stand up comedy. 

Τελειώνοντας τη Φιλολοφία πήγα στη Δραματική του Ανδρέα Βουτσινά. Ως μαθήτρια στη δραματική και επειδή έχω ροπή στην κωμωδία, κάποιοι μου έλεγαν ότι έχω ταλέντο και άλλοι προβληματίζονταν μήπως είμαι επιφανειακή στην υποκριτική μου, επειδή προτιμούσα την κωμωδία. Αυτό το πρόβλημα το αντιμετώπισα μέχρι να βρω τι ειδος θεάτρου θέλω να ακολουθήσω.

Τελικά το βρήκες;

Στη δραματική είχα κάποιες εξαιρετικές καθηγήτριες. Στο πρώτο έτος είχα τη Λιάνα Κονταλακίδου που μας έκανε αυτοσχεδιασμό και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που διέκρινε κάτι σε μένα και μού το είπε. Ήταν ένα σκούντηγμα στον ώμο που μου έλεγε «συνέχισε, κάτι κάνεις καλά».

Στο δεύτερο έτος συνάντησα τη Σοφία Καρακάτζα, η οποία είναι η δασκάλα μου που με συντροφεύει μέχρι και σήμερα.

Κάναμε Commedia dell'arte. Βρήκα ότι αυτό θέλω να κάνω. Με τη Σοφία έχουμε μέχρι και σήμερα μια ομάδα με αποφοίτους της δραματικής όπου συναντιόμαστε και πειραματιζόμαστε σε ό,τι αγαπάμε. Φέτος θα ανεβάσουμε και μια παράσταση. 

Προτιμάς λοιπόν την κωμωδία, θες να κάνεις τους άλλους να γελούν. Και τελικά τι είναι χιούμορ; 

Είναι κάτι παραπάνω από ένας μυϊκός σπασμός στο πρόσωπο μας. Είναι επανάσταση, πολιτική πράξη. Μέσα από το χιούμορ μπορούμε να εκφράσουμε τις μεγαλύτερες αλήθειες.  

Είναι ένας τρόπος να κινητοποιήσουμε τον κόσμο. Είναι ψυχοθεραπεία. Σατιρίζοντας ένα προβλημα το αντιμετωπίζεις διότι το αναγνωρίζεις. 

Διάλεξες λοιπόν τον δρόμο της υποκριτικής. Σκέφτηκες έστω και για μια στιγμή ότι ακολουθείς ένα επάγγελμα κάπως αβέβαιο;

Ως προς τη φύση του επαγγέλματος είναι ξεκάθαρο ότι θα υπάρχει ανταγωνισμός και δεν θα έχεις δουλειά. Μόνο που τελείωσα στη Θεσσαλονίκη σε ιδιωτική δραματική σχολή ήξερα ότι τα πράγματα είναι δύσκολα για μένα.

Λόγω του ότι μεγάλωσα στην επαρχία και σπούδασα στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα πάντα τη φοβόμουν, μου φαινόταν μεγάλη.

Παρόλα αυτά, φέτος παίζεις για πρώτη φορά στην Αθήνα το HIV στο Θέατρο 104. Πώς προέκυψε αυτό; Πώς αισθάνεσαι;

Αισθάνομαι παράξενα. Θα σου πω αμέσως πως προέκυψε. Πιστεύω πολύ στο θέατρο της ομάδας. Πήρα την απόφαση λόγω του Θανάση Τριαρίδη που έγραψε το έργο. Ο Θανάσης είναι από τους σημαντικότερους σταθμούς στη ζωή μου.

Τον γνώρισα στο θέατρο δημιουργικής γραφής του Θεάτρου Πορεία. Ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που με πίστεψαν, σε μια ευαίσθητη περίοδο, μέσα στον covid. 

Ο άλλος λόγος που αποφάσισα να κάνω το βήμα να παίξω στην Αθήνα είναι η Δήμητρα Κατσανίκα η σκηνοθέτης.μου η οποία είναι και φίλη μου, καθώς και η ομάδα των παιδιών η οποία συσπειρώθηκε γύρω μας.

Για μένα το θέατρο είναι παρέα, αγκαλιά και μοίρασμα. 

Κατεβαίνοντας λοιπόν στη Αθήνα με αυτή την ομάδα ένιωθα πιο ασφαλής.  Όμως δεν ήταν εύκολο. Ήμασταν μοιρασμένοι σε διαφορετικές πόλεις. Εγώ στη Θεσσαλονίκη, ο Θανάσης και η Δήμητρα στην Αθήνα. Κάναμε πρόβες μέσω zoom.

Πρόβα μέσω zoom. Τη λες και πρωτόγνωρη εμπειρία.

Ευτυχώς είχαμε προλάβει να εξοικειωθούμε ήδη από την εποχή του κορωνοϊού με αυτό. 

Όπως είπαμε και παραπάνω, πρωταγωνιστείς στην παράσταση HIV στο Θέατρο 104. Η παράσταση είναι βασισμένη στο σκάνδαλο που έγινε το 2013 στη χώρα μας όπου διερρευσαν στοιχεία σεξεργατριών που νοσούσαν με HIV. Σκληρή ιστορία. 

Όταν διάβασα το κείμενο για πρώτη φορά ένιωσα πολύ μικρή ως άνθρωπος. Σκέφτηκα «ποια είμαι εγώ που θα μιλήσω για αυτά στους ανθρώπους».

Ένιωσα ντροπή, άρχισα να αναρωτιέμαι ποιο είναι το δικό μου μερίδιο ευθύνης σε όλο αυτό αλλά και σε καθετί κακό που συμβαίνει στην κοινωνία. 

Είδα την παράσταση και σε όλη τη διάρκεια αναρωτιόμουν αν είμαστε πραγματικά αλληλέγγυοι οι άνθρωποι μεταξύ μας. 

Το ίδιο το έργο, από γραφής του, είναι κριτική απέναντι στην κοινωνία. Κάνει το θεατή να σκεφτεί και να έρθει αντιμέτωπος με το «εγώ τι θα έκανα;».

Στο τέλος της παράστασης μπορεί κάποιος να ενοχληθεί, να φοβηθεί, να γελάσει. Υπάρχει πολύ χιούμορ μέσα σε όλο αυτό. 

Βλέπουμε την ιστορία της Επίφανι Γκούντμαν που είναι φανταστικό πρόσωπο, αλλά και την ιστορία της Λίλας που προσπαθεί ως μια νεαρή ηθοποιός και με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη της να σταθεί στη σκηνή. Το γέλιο προκαλείται από τις περιπέτειες στις οποίες υποβάλλεται η Λίλα. Βάλαμε τη δική μου ιστορία μέσα στην ιστορία της παράστασης. 

Λίλα, θα μου πεις τρία πράγματα στα οποία λες «ναι» και τρία πράγματα στα οποία λες «όχι»;

Ναι στην κωμωδία, στις παρέες και στα ζώα.

Όχι στην κακοποίηση, στο μπούλινγκ και την εκμετάλλευση.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.