Η πρώτη εκτέλεση σε ηλεκτρική καρέκλα – Η φρικτή υπόθεση του Γουίλιαμ Κέμλερ

Από τον αποκεφαλισμό και την αγχόνη έως το εκτελεστικό απόσπασμα και τη θανατηφόρα ένεση κάθε νέα μέθοδος εκτέλεσης των θανατοποινιτών παρουσιαζόταν πάντα ως πιο «ανθρώπινη» από την προηγούμενη.

Όπως και να γινόταν μία εκτέλεση, ωστόσο, το συμπέρασμα ήταν πάντα το ίδιο και δεν αλλάζει το γεγονός ότι ήταν, είναι και (δυστυχώς) θα παραμείνει μια κρατικά οργανωμένη πράξη εκδίκησης που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία πολιτισμένη κοινωνία.

Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 6 Αυγούστου 1890, στις Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε η πρώτη εκτέλεση θανατοποινίτη σε ηλεκτρική καρέκλα. Και αυτή η μέθοδος εμφανίστηκε ως πιο… «ανθρώπινη» από τις προηγούμενες.

Εκείνη η ημέρα, όμως, δεν έμεινε στην ιστορία ως η αρχή μίας πιο… πολιτισμένης μορφής εκτέλεσης, αλλά ως μία τραγική απόδειξη ότι ακόμη και η πιο προηγμένη τεχνολογία (κάθε εποχής) μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο φρίκης όταν χρησιμοποιείται για την αφαίρεση μίας ανθρώπινης ζωής.

Ο άνθρωπος που βρέθηκε δεμένος στην πρώτη ηλεκτρική καρέκλα ήταν ο Γουίλιαμ Κέμλερ, ένας καταδικασμένος δολοφόνος, του οποίου το όνομα έμεινε για πάντα συνδεδεμένο με μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της αμερικανικής ιστορίας.

Ο «Πόλεμος του Ρεύματος» και η γέννηση της ηλεκτρικής καρέκλας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα οι ΗΠΑ βίωναν μια τεχνολογική επανάστασης. Ο ηλεκτρισμός είχε αρχίσει τότε να αλλάζει τις πόλεις, τις βιομηχανίες και την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Πίσω, όμως, από αυτή τη ραγδαία εξέλιξη εξελισσόταν μία από τις μεγαλύτερες επιχειρηματικές συγκρούσεις της εποχής, που έμεινε γνωστή ως ο «Πόλεμος του Ρεύματος».

Στη μία πλευρά βρισκόταν ο Τόμας Έντισον ο οποίο είχε επενδύσει σημαντικά κεφάλαια στην ανάπτυξη δικτύων συνεχούς ρεύματος (Direct Current – DC).

Το σύστημά του λειτουργούσε αποτελεσματικά σε μικρές αποστάσεις όμως απαιτούσε πολλούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και παρουσίαζε σοβαρούς περιορισμούς για τη μεταφορά του ηλεκτρισμού σε μεγάλες αποστάσεις.

Στην απέναντι πλευρά βρισκόταν ο Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ, ο οποίος είχε αγοράσει τις πατέντες του εναλλασσόμενου ρεύματος (Alternating Current – AC) που βασίζονταν στις ιδέες του Νίκολα Τέσλα.

Το εναλλασσόμενο ρεύμα μπορούσε να μεταφέρεται οικονομικά σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις μέσω των μετασχηματιστών, γεγονός που του έδινε τεράστιο πλεονέκτημα.

Ο ανταγωνισμός δεν περιορίστηκε μόνο στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Έντισον επιχείρησε να πείσει την κοινή γνώμη ότι το εναλλασσόμενο ρεύμα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο.

Στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας πραγματοποιήθηκαν δημόσιες επιδείξεις κατά τις οποίες ζώα θανατώνονταν με εναλλασσόμενο ρεύμα, ώστε να ενισχυθεί η εντύπωση ότι το σύστημα του Γουέστινγκχαουζ αποτελούσε απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.

Παρότι ο ίδιος ο Έντισον δεν υπήρξε ο άμεσος σχεδιαστής όλων αυτών των επιδείξεων, η εταιρεία και οι συνεργάτες του συμμετείχαν ενεργά στην καμπάνια δυσφήμισης του ανταγωνιστικού συστήματος.

Μέσα σε αυτό το κλίμα εμφανίστηκε η ιδέα της ηλεκτρικής καρέκλας. Ο άνθρωπος που θεωρείται εφευρέτης της ήταν ο Άλφρεντ Π. Σάουθγουικ ο οποίος οραματίστηκε το συγκεκριμένο φονικό εργαλείο όταν είδε τυχαία τον θάνατο ενός εργάτη που είχε αγγίξει κατά λάθος ένα γυμνό καλώδιο με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ακαριαία.

Η εικόνα αυτή τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο ηλεκτρισμός θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πιο «ανώδυνο» τρόπο εκτέλεσης σε σχέση με την αγχόνη, η οποία συχνά προκαλούσε παρατεταμένο μαρτύριο, όταν ο απαγχονισμός δεν ήταν σωστά υπολογισμένος.

Ο Σάουθγουικ ανέπτυξε την ιδέα της ηλεκτρικής καρέκλας, την εξέλιξε και την παρουσίασε σε ειδική επιτροπή που είχε συστήσει η πολιτεία της Νέας Υόρκης που διερευνούσε νέες μεθόδους εκτέλεσης των θανατοποινιτών.

Η πρότασή του φυσικά και έγινε άμεσα αποδεκτή και σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο ο μηχανικός Χάρολντ Π. Μπράουν ο οποίος ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Έντισον.

Αυτό που έκανε ο Μπράουν ήταν να υποστηρίξει πως η ηλεκτρική καρέκλα πρέπει να λειτουργήσει αποκλειστικά με εναλλασσόμενο ρεύμα επειδή αυτό ήταν πιο θανατηφόρο.

Φυσικά η τοποθέτηση αυτή δεν ήταν μόνο τεχνική αλλά και επικοινωνιακή αφού έτσι το εναλλασσόμενο ρεύμα θα συνδεόταν οριστικά με το θάνατο και θα δικαιωνόταν ο Εντισον!

Ο οργισμένος Γουέστινγκχαουζ όταν έμαθε για τη συγκεκριμένη μεθόδευση αντέδρασε έντονα και χρηματοδότησε ακόμα και νομικές καμπάνιες καταδίκων που προσπαθούσαν να ακυρώσουν τη νέα μέθοδο εκτέλεσης.

Παρά τις αντιδράσεις, η πολιτεία της Νέας Υόρκης ψήφισε το 1888 τον νόμο που καθιέρωνε την ηλεκτρική καρέκλα ως επίσημη μέθοδο εκτέλεσης. Χρειαζόταν, πλέον, μόνο ο πρώτος άνθρωπος που θα καθόταν σε αυτή.

Η υπόθεση του Γουίλιαμ Κέμλερ και η φρικτή εκτέλεσή του

Ο Γουίλιαμ Κέμλερ γεννήθηκε το 1860 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ από οικογένεια Γερμανών μεταναστών. Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, εγκατέλειψε το σχολείο σε μικρή ηλικίας και εργάστηκε ως πλανόδιος πωλητής λαχανικών και άλλων προϊόντων.

Η ζωή του σημαδεύτηκε από τον αλκοολισμό, πρόβλημα που επιδεινώθηκε μετά τον θάνατο των γονιών του οι οποίοι επίσης ήταν αλκοολικοί.

Ο Κέμλερ, ένας άνθρωπος με νοητική υστέρηση, δεν είχε αξιόλογο ποινικό παρελθόν για εγκλήματα βίας, όμως, ήταν γνωστός στις αρχές για τα συχνά ξεσπάσματα όταν βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ.

Κάποια στιγμή ο Κέμλερ γνώρισε την Ματίλντα Τίλι Ζίγκλερ μια πωλήτρια, την οποία ερωτεύτηκε και έκανε μαζί της σχέση.

Τα ξημερώματα της 29ης Μαρτίου 1889 οι δύο τους είχαν έναν ιδιαίτερα έντονο καβγά στο σπίτι τους στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Κέμλερ είχε πιει υπερβολικά και πίστευε ότι η σύντροφός του ήταν έτοιμη να τον εγκαταλείψει με κάποιον άλλο άνδρα.

Σε έξαλλη κατάσταση άρπαξε ένα μικρό τσεκούρι που βρήκε μπροστά του και επιτέθηκε στην Τίλι, δολοφονώντας την με άγριο τρόπο. Όταν συνειδητοποίησε τι είχε κάνει βγήκε στο δρόμο και φώναζε στους γείτονες πως σκότωσε τη σύντροφό του. Οι περίοικοι ειδοποίησαν την αστυνομία. Οι αστυνομικοί που έσπευσαν στο σημείο, τον βρήκαν να κάθεται εκεί και να τους περιμένει προκειμένου να τον συλλάβουν.

Στη δίκη που έγινε δεν υπήρξε κάποια… έκπληξη. Τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα, ο ίδιος δεν αρνήθηκε την πράξη του και κάπως έτσι καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού. Η ετυμηγορία ήταν «εις θάνατον»! Τώρα, πλέον, είχε βρεθεί και ο άνθρωπος που θα καθόταν πρώτος στην ηλεκτρική καρέκλα.

Οι συνήγοροί του άσκησαν αμέσως έφεση, υποστηρίζοντας ότι η ηλεκτροπληξία αποτελούσε μορφή «σκληρής και ασυνήθιστης τιμωρίας», κάτι που απαγορευόταν από το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο τελικά επικύρωσε τη συνταγματικότητα της νέας μεθόδου εκτέλεσης.

Το πρωί της 6ης Αυγούστου 1890, στις φυλακές Όμπερν της Νέας Υόρκης, δεκάδες γιατροί, δημοσιογράφοι, κρατικοί αξιωματούχοι και μάρτυρες συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν την πρώτη εκτέλεση σε ηλεκτρική καρέκλα.

Ο Κέμλερ οδηγήθηκε στην ειδικά κατασκευασμένη ξύλινη καρέκλα. Δερμάτινοι ιμάντες ακινητοποίησαν το σώμα του, ενώ ηλεκτρόδια τοποθετήθηκαν στο κεφάλι και στη σπονδυλική του στήλη, Λίγο πριν από την εκτέλεση φέρεται να δήλωσε ότι ήταν έτοιμος και ευχήθηκε καλή τύχη σε όσους ήταν παρόντες. «Κύριοι, σας εύχομαι καλή τύχη. Είμαι σίγουρος πως θα την έχετε και είμαι έτοιμος», τους είπε σύμφωνα με μαρτυρίες.

Κάποιοι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, είπαν αργότερα ότι ο Κέμλερ τους είχε πει «μην τους αφήσετε να πειραματιστούν πάνω μου, περισσότερο απ’ ότι πρέπει»!

Η πρώτη εφαρμογή ηλεκτρικού ρεύματος διήρκεσε περίπου 17 δευτερόλεπτα με τάση περίπου 1.000 βολτ. Όταν τελείωσε, οι γιατροί θεώρησαν ότι ο Κέμλερ είχε πεθάνει. Όταν όμως τον εξέτασαν διαπίστωσαν πως εξακολουθούσε να αναπνέει και είχε ακόμα παλμό.

Μέσα στην αίθουσα επικράτησε πανικό. Το μηχάνημα χρειάστηκε να επαναφορτιστεί ενώ ο Κέμλερ παρέμενε ακόμη ζωντανός. Λίγα λεπτά μετά, εφαρμόστηκε και δεύτερη εκκένωση, αυτή τη φορά με υψηλότερη τάση και μεγαλύτερη διάρκεια. Για περίπου δύο λεπτά, 2000 βολτ διαπερνούσαν το κορμί του!

Το σώμα του άρχισε να σπαρταρά βίαια, οι φλέβες του έσπασαν, το δέρμα του άρχιζε να καίγεται και η μυρωδιά της καμένης σάρκας δημιούργησε μια αποπνικτική και ταυτόχρονα φρικτή ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή άρχισε να βγαίνει καπνός από το κεφάλι του και αρκετοί έσπευσαν να φύγουν από την αίθουσα. Τουλάχιστον δύο μάρτυρες λιποθύμησαν ενώ αρκετοί υπέστησαν έντονες κρίσεις ναυτίας.

Όταν τελείωσε η διαδικασία, διαπιστώθηκε πως ο Κέμλερ ήταν νεκρός. Πολλοί δημοσιογράφοι χαρακτήρισαν το θέαμα αποτρόπαιο και ιδιαίτερα βασανιστικό. Η περιγραφή των όσων φρικτών είχαν συμβεί δημοσιεύθηκε σε εφημερίδες σε ολόκληρο τον κόσμο με τίτλους όπως «αηδιαστικό, αποκρουστικό και απάνθρωπο», ανοίγοντας τη συζήτηση για το κατά πόσο η ηλεκτρική καρέκλα είναι πιο «ανθρώπινη» από την αγχόνη.

Αργότερα, ένας από τους γιατρούς που παρευρέθηκε στην εκτέλεση ως μάρτυρας, έδωσε συνέντευξη στους «New York Times», λέγοντας ότι η εκτέλεση ήταν μια τρομακτική τσαπατσουλιά και ότι ο Κέμλερ κυριολεκτικά ψήθηκε μέχρι θανάτου.

Λέγεται πως όταν τα νέα μεταφέρθηκαν Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ και του εξήγησαν πως θανατώθηκε ο Κέμλερ εκείνος προβληματισμένος τους απάντησε: «Θα μπορούσαν να τον είχαν εκτελέσει με τσεκούρι»!

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.