Η σκοτεινή και αιματοβαμμένη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχή και τον εμφύλιο

«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθησομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι διά μιαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων». Ο όρκος αυτός ήταν ο όρκος που έπαιρναν οι δωσίλογοι του Τάγματος Ασφαλείας Σπάρτης «Λεωνίδας»!

Αυτός ήταν ο τρόπος για να δείχνουν την αγάπη τους προς την πατρίδα τους. Η πατρίδα τους δεν ήταν η Γερμανία, όπως θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος διαβάζοντας τον συγκεκριμένο όρκο. Πατρίδα τους ήταν (τυπικά και μόνο) η Ελλάδα. Εχθροί τους ήταν όλοι όσοι έπαιζαν τη ζωή του κορώνα – γράμματα προκειμένου η Ελλάδα να απελευθερωθεί από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής. Η σκοτεινή δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ξεκίνησε μια ημέρα σαν σήμερα, όταν άρχισαν τη στρατολόγηση νέων μελών.

«Εξοικονόμηση γερμανικού αίματος»

Από τα μέσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, από το σημείο, δηλαδή, που ήταν ξεκάθαρο πως η ναζιστική στρατιωτική μηχανή δεν είναι ανίκητη και πως τελικά η έκβαση της μεγάλης αιματοχυσίας θα μπορούσε να είναι διαφορετική από αυτή που υπολόγιζαν όλοι, η διοικητή του Γ' Ράιχ, αποφάσισε να εξοπλίσει - σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες – ομάδες ντόπιων που θα πολεμούσαν στο πλευρό τους.

Ο στόχος ήταν διπλός. Αφενός για να γίνει η λεγόμενη «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος» και αφετέρου για να υποδαυλιστούν οι εμφύλιες διαμάχες προκειμένου να επικρατήσει σε ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο ένα χάος όπου όλοι πολεμούν εναντίον όλων. Ακόμα και συμπατριώτες εναντίον συμπατριωτών.

Στη Ελλάδα δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας. Η ένοπλη αυτή οργάνωση ήταν δημιούργημα του τελευταίου κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη αλλά όχι μόνο δικό του δημιούργημα. Σε αυτό βοήθησαν ο Θεόδωρος Πάγκαλος αλλά και ο Στυλιανός Γονατας οι οποίοι (ειδικά ο πρώτος) ήδη από το 1942 ανησυχούσαν ανοιχτά για τη διαρκώς αυξανόμενη δύναμη που αποκτούσε το ΕΑΜ (το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και ο στρατιωτικός του βραχίωνας ο ΕΛΑΣ (ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) με τον πρωτοκαπετάνιο του, τον θρυλικό Άρη Βελουχιώτη.

Ράλλης, Πάγκαλος και Γονατάς ανέθεσαν στον Ιωάννη Βουλπιώτη, Έλληνα επιχειρηματία και συνεργάτης της Siemens, να έρθει σε επαφή με τη Γερμανική Διοίκηση προκειμένου να διαπιστωθεί αν υπάρχει κοινό σημείο σύγκλισης.

Μετά από έναν κύκλο επαφών, η κουβέντα έφτασε στον διοικητή των SS στην Ελλάδα, ο οποίος και απάντησε θετικά. Αρχικοί στόχοι των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν η πολεμική απέναντι σε οτιδήποτε κομμουνιστικό και η παρεμπόδιση της επιστροφής του βασιλιά στην Ελλάδα μετά το τέλος του πολέμου (ανεξάρτητα από την έκβαση που αυτός θα είχε. Ειδικά ο Ράλλης πίστευε πως σύντομα θα επικρατούσαν οι Σύμμαχοι).

Οι Γερμανοί προφανώς και στήριξαν έμπρακτα την όλη προσπάθεια αφού ήταν ακριβώς αυτό που ήθελαν. Έτσι, στις 18 Ιουνίου 1943 με νόμο της κυβέρνησης του Ιωάννη Ράλλη «γεννήθηκαν» τα Τάγματα Ασφαλείας.

Τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν γνωστά ως «Γερμανοτσολιάδες» ή «Ράλληδες». Το «Ράλληδες» είναι προφανές πως προέκυψε. Το «Γερμανοτσολιάδες» προέκυψε επειδή το μόνο τμήμα του Ελληνικού Στρατού που δεν είχε διαλυθεί ήταν η Τιμητική Φρουρά του Αγνώστου Στρατιώτη. Οι δημιουργοί των Ταγμάτων Ασφαλείας βρήκαν την ευκαιρία και έδωσαν ως επίσημη ονομασία στο ανίερο δημιούργημά τους «Ευζωνικά Τάγματα Ασφαλείας Αθηνών» με την ενδυμασία τους να είναι η στολή του εύζωνα!

Η δράση και η ασυλία των ταγματασφαλιτών

Το πρώτο τάγμα το οποίο είχε δύναμη τριών λόχων δημιουργήθηκε τον Μάη του 1943. Η ορκωμοσία του έγινε στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη παρουσία του Ράλλη. Όμως ένα μόνο τάγμα δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο (ειδικά στην ύπαιθρο) ΕΛΑΣ. Έτσι, μια ημέρα σαν σήμερα, στις 29 Ιουλίου 1943 ξεκίνησε και επίσημα η στρατολόγηση.

Ποιοι ήταν αυτοί που κατετάγησαν στα Τάγματα Ασφαλείας; Κατά βάση ήταν άτομα με διαφορετικά κίνητρα και σαφώς διαφορετικούς στόχους. Υπήρχαν εκείνοι που μέσα στον πόλεμο και τις κακουχίες βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν μια... δουλειά (έστω και αυτή) προκειμένου να μην πεινάνε τόσο οι ίδιοι όσο και οι οικογένειές τους. Βασικό δέλεαρ, άλλωστε, για κατάταξη στα Τάγματα Ασφαλείας ήταν μεταξύ άλλων και ο διορισμός των ανδρών τους στο Δημόσιο χωρίς διαγωνισμό μετά την ολοκλήρωση της ετήσιας θητείας τους.  Υπήρχαν εκείνοι που ήταν φανατικά αντικομμουνιστές.

Οι άνθρωποι, δηλαδή, που στην ιδέα και μόνο πως στον εμφύλιο που – όπως όλα έδειχναν τότε – θα ξεκινούσε σύντομα, θα επικρατούσε ο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, δηλαδή το ΚΚΕ, είχαν εφιάλτες. Υπήρχαν εκείνοι που με τον τρόπο αυτό ήθελαν να πάρουν εκδίκηση για κάποια ενέργεια του ΕΛΑΣ στην περίοδο της κατοχής που είχε άμεσο αντίκτυπο στους ίδιους ή στις οικογένειες τους. Τέλος, υπήρχαν και τα κακοποιά στοιχεία. Άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν την παραμικρή ιδεολογική «ρίζα». Άνθρωποι οι οποίοι θα έπρεπε να είναι σε κάποια φυλακή, προτίμησαν να πάρουν τα (γερμανικά) όπλα και να πολεμήσουν για λογαριασμό των Ναζί. Τι να σκοτώσουν κάποιον σε μια ληστεία, τι να σκοτώσουν έναν αντάρτη ή έναν κομμουνιστή. Το ίδιο ήταν. Σε ότι αφορά του αξιωματικούς, αυτοί ήταν κατά βάση αντιβενιζέλικοί στρατιωτικοί οι οποίοι είχαν αποταχθεί από το στράτευμα.

Σύντομα είχαν δημιουργηθεί τέσσερα ακόμα Τάγματα που ξεκίνησαν άμεσα την αιματοβαμμένη δράση τους η οποία εντάθηκε από τον Σεπτέμβριο και μετά οπότε και εξοπλίστηκαν από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.

Σε γερμανικό σημειωματάριο που βρέθηκε στα γραφεία του ΥΠΕΞ και μεταφράστηκε στα ελληνικά μετά την απελευθέρωση της Αθήνας διαπιστώθηκε πως Ναζιστική Διοίκηση της Αθήνας είχε ζητήσει από τη Βέρμαχτ και τα SS  «20.000 τουφέκια, 7.000 πιστόλια, 2.000 Μινισιόν πιστόλια απ’ τα ιταλικά λάφυρα» τα οποία είχαν δεσμευθεί από τους Ναζί. Σε επόμενο έγγραφο αποκαλύπτεται ότι οι γερμανικές Αρχές στις 25 Νοεμβρίου 1943 προχώρησαν σε μια νέα παραγγελία για 5.234 τουφέκια, 1.688 πιστόλια, 78 M.P. και 133 τουφέκια Μάνλιχερ ενώ αργότερα έγιναν δύο μικρότερες παραγγελίες!

Διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν ο εκάστοτε Γερμανός αξιωματικός επικεφαλής των SS ενώ πολιτικός προϊστάμενος ήταν ο Αναστάσιος Ταβουλάρης, ο κατοχικός Υπουργός Εσωτερικών. Ανάμεσα στους επικεφαλής των Ταγμάτων ήταν ο Βασίλειος Ντερτιλής, Διοικητής του 1ου Συντάγματος Ευζωνικών Ταγμάτων Αθηνών και ο Αστυνομικός Διευθυντής Νικόλαος Μπουραντάς επικεφαλής του Μηχανοκίνητου Τάγματος της Αστυνομίας Πόλεων.

Όλοι αυτοί Έλληνες και Γερμανοί έδιναν τελική αναφορά στον Γερμανό Υποστράτηγο, ανώτερο αρχηγό των SS και της Αστυνομίας στην Ελλάδα, Βάλτερ Σιμάνα ο οποίος, μάλιστα, έλαβε προσωπικά συγχαρητήρια από τον αρχηγό των SS Χάινριχ Χίμλερ για τη δουλειά που είχε γίνει εδώ! «Σας εκφράζω τα συγχαρητήριά μου, επειδή κατορθώσατε να οργανώσετε τα υγιή και νομοταγή στοιχεία του Ελληνικού λαού στα τμήματα των Ελλήνων εθελοντών καθώς και των Ευζώνων, και να τα οδηγήσετε - σε αγαστή συνεργασία με τα δικά μας γερμανικά τμήματα - στον αγώνα κατά των μπολσεβίκων συνωμοτών μέχρι την τελευταία μέρα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ευζωνικά Τάγματα (που ελέγχονταν απευθείας από την κατοχική κυβέρνηση) και εθελοντικά τάγματα πολλά από τα οποία είχαν ιδρυθεί αυτοτελώς συγκροτούσαν συνολικά μια δύναμη περίπου 22.000 ανδρών!

Τα Τάγματα Ασφαλείας «γέννησαν» μια εποχή ακραίων διώξεων και απίστευτης βίας. Είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο την εποχή της «λευκής τρομοκρατίας» (την περίοδο, δηλαδή, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου). Κατέδιδαν αγωνιστές, έστηναν μπλόκα, εκτελούσαν πατριώτες, έκαιγαν χωριά, προχωρούσαν σε μαζικές εκτελέσεις αμάχων. Προχωρούσαν σε δημόσιες εκτελέσεις προς παραδειγματισμό, ξυλοκοπούσαν άγρια και βίαζαν ανυπεράσπιστες γυναίκες.

Τη μεγαλύτερη και πιο εμβληματική ήττα τους την υπέστησαν στον Μελιγαλά της Μεσσηνίας. Όσοι συλλαμβάνονταν φυλακίζονταν ενώ λίγοι εκτελέστηκαν. Οι περισσότεροι απελευθερωθήκαν από την κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου και εντάχθηκαν στον εθνικό στρατό προκειμένου να συνεχίσουν να πολεμούν ενάντια στους κομμουνιστές.

Μετά το τέλος και του εμφυλίου, στις δίκες που έγιναν οι περισσότεροι αθωώθηκαν. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που πλήρωσαν για τα εγκλήματά τους. Την περίοδο της χούντας αρκετοί από αυτούς, μάλιστα, έλαβαν και... τιμητική σύνταξη. Η ιστορική μελέτη των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν απαγορευμένη δια νόμου μέχρι τη Μεταπολίτευση, με χρήση της νομοθεσίας περί αναμόχλευσης παθών.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.