Ο αρχιτέκτονας του τρόμου Χάινριχ Χίμλερ - Η αυτοκτονία του αρχηγού των SS

Ο ναζισμός δεν υπήρξε απλώς μία πολιτική ιδεολογία. Ήταν μία λατρεία μίσους, μία μηχανή τρόμου που «ντύθηκε» με σημαίες, παρελάσεις και συνθήματα περί ανωτερότητας.

Ο Χαινριχ Χίμλερ υπήρξε ο πιο αφοσιωμένος ιερέας αυτής της αποκρουστικής λατρείας. Μεθοδικός, ψυχρός και αδίστακτος, πίστευε ότι υπηρετούσε έναν ιστορικό σκοπό, την ώρα που έστελνε εκατομμύρια ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και θαλάμους αερίων.

Είναι ειρωνικό – σχεδόν τραγικά ειρωνικό – ότι ένας άνθρωπος που απαιτούσε απόλυτη πίστη, πειθαρχία και «θυσία για το Ράιχ», στο τέλος δεν άντεξε ούτε το βάρος της δικής του ευθύνης.

Ο άνθρωπος που οργάνωσε εκτελέσεις, βασανιστήρια και γενοκτονίες, επέλεξε να αυτοκτονήσει σαν κοινός δειλός για να αποφύγει τη δημόσια δίκη και την παγκόσμια κατακραυγή.

Ο πιστός στρατιώτης του ναζισμού δεν στάθηκε τελικά μπροστά στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστεί τις ιδέες του προτίμησε το δηλητήριο.

Ο αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος

Ο Χάινριχ Χίμλερ γεννήθηκε στο Μόναχο τον Οκτώβριο του 1900. Αντίθετα με όσα διαβάζετε συνήθως σε αυτά τα αφιερώματα ο Χίμλερ δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο σαν παιδί. Δεν ξεχώριζε.

Η οικογένεια του ήταν άκρως συντηρητική και καθολική. Νονός του ήταν ο πρίγκιπας Ερρίκος της Βαυαρίας.

Τελείωσε το σχολείο όντας ένας μέτριος μαθητής. Προσπάθησε να μπει στο ναυτικό αλλά «κόπηκε» εξαιτίας της μυωπίας που είχε. Έτσι αποφάσισε να πάει στο στρατό ξηράς. Ούτε εκεί, όμως, κατάφερε να κάνει κάτι αφού αν και η χώρα του βρισκόταν σε πόλεμο εκείνος δεν πήρε μέρος σε καμία μάχη και δεν έφτασε καν κοντά στο μέτωπο.

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η καριέρα ή μάλλον για να είμαστε πιο δίκαιοι η προσπάθεια να κάνει καριέρα στον στρατό. Το μόνο που του είχε μείνει ήταν η ακραία ιδεολογία του εθνικισμού και το μίσος για οτιδήποτε ήταν διαφορετικό.

Ότι του έλειπε, ο Χίμλερ το αναπλήρωνε σε φανατική αφοσίωση και οργανωτική ικανότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά λάτρεψε σε εκείνον ο Αδόλφος Χιτλερ. Οι δυο τους είχαν έρθει πολύ κοντά μετά το περιβόητο αποτυχημένο πραξικόπημα της μπυραρίας.

Όταν οι ναζί άρχισαν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη ο Χίτλερ αντάμειψε τον Χίμλερ για την πίστη του με το να του αναθέσει τη διοίκηση των SS, μίας μικρής παραστρατιωτικής οργάνωσης που αρχικά λειτουργούσε ως προσωπική φρουρά του Χίτλερ.

Υπό τη διοίκηση του Χίμλερ τα SS μετατράπηκαν σε έναν πανίσχυρο μηχανισμό τρόμου. Ο Χίμλερ Οραματιζόταν τα SS ως μία φυλετική ελίτ απόλυτα πιστή στον Χίτλερ και στις ναζιστικές θεωρίες περί άριας ανωτερότητας.

Δημιούργησε ένα κλειστό σύστημα εξουσία που περιλάμβανε μυστική αστυνομία, υπηρεσίες πληροφοριών, στρατόπεδα συγκέντρωσης και ειδικές μονάδες εξόντωσης και όλα αυτά έχοντας ένα πέπλο μυστηρίου με μπόλικη δόση αποκρυφισμού και περίεργων δοξασιών.

Όταν οι ναζί ανέλαβαν την εξουσία ο Χίμλερ είχε όλο το χρόνο και όλα τα μέσα για τα δημιουργήσει ένα τεράστιο δίκτυο τρόμου που ξεκινούσε από το Νταχάου και έφτανε μέχρι την ανεξέλεγκτη δράση της Γκεστάπο και των SS. Πρώτα στη Γερμανία και μετά σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη.

Παρακολουθήσεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και εκτελέσεις έγιναν καθημερινότητα. Στην πραγματικότητα ο Χίμλερ ήταν ο βασικός οργανωτής της τρομοκρατίας του ναζιστικού καθεστώτος.

Πάνω απ΄ όλα όμως ο Χίμλερ ήταν εκείνος που συντόνισε τη λειτουργία των των Einsatzgruppen, των κινητών μονάδων εκτελέσεων που ακολουθούσαν τον γερμανικό στρατό στην Ανατολική Ευρώπη.

Οι Einsatzgruppen εκτελούσαν μαζικά Εβραίους, Ρομά, κομμουνιστές και αμάχους σε κατεχόμενες περιοχές της Πολωνίας, της Ουκρανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.

Η σφαγή στο Μπάμπι Γιαρ (ένα φαράγγι βόρεια του Κιέβου) όπου μέσα σε ένα διήμερο εκτελέστηκαν περίπου 34.000 Εβραίοι και το Ποράιμος, το άγνωστο ολοκαύτωμα των Ναζί σε βάρος των Ρομά όπου εξοντώθηκαν τουλάχιστον 800.000 άνθρωποι στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι δύο αδιανόητα εγκλήματα που έφεραν προσωπικά την υπογραφή του Χίμλερ.

Αλλά επειδή φαίνεται πως όλα αυτά δεν ήταν αρκετά, ο Χάινριχ Χίμλερ συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση της «Τελικής Λύσης», του σχεδίου, δηλαδή, εξόντωσης των Εβραίων της Ευρώπης την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως «ιστορικό καθήκον».

Η πτώση, η σύλληψη και η αυτοκτονία

Στην πραγματικότητα, όσο σκληρό και αν μπορεί να ακουστεί αυτό, ο Χάινριχ Χίμλερ όπως και οι περισσότεροι της ηγετικής ομάδας του ναζιστικού καθεστώτος ήταν ένας ημιπαράφρων τύπος ο οποίος ήταν βαθιά βυθισμένος στον παραλογισμό.

Ενδιαφερόταν για τον αποκρυφισμό, τις μυστικιστικές θεωρίες, ασπαζόταν με ευκολίας ψευδοεπιστημονικές ιδέες περί φυλής, ενώ προσπαθούσε να παρουσιάσει τα SS σαν θρησκευτικό τάγμα.

Όταν, όμως, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε να παίρνει άσχημη τροπή και το οικοδόμημα του ναζισμού να καταρρέει ο Χίμλερ από πιστός στρατιώτης έγινε... λάγος! Ειδικά μετά την ήττα στο Στάλινγκραντ και την προέλαση του Κόκκινου Στρατού ήξερε πολύ καλά αυτό που θα ακολουθούσε.

Άρχισε να ψάχνει τρόπους να σώσει το τομάρι του χωρίς να τον ενδιαφέρει, πλέον, τι θα απογίνει ο μεγάλος αρχηγός του Ράιχ που τόσο πιστά υπηρέτησε. Επιχείρησε να έρθει σε επαφή με τους Συμμάχους αλλά συνάντησε κλειστές πόρτες. Λέγεται πως ο Χίμλερ «πάτησε» πάνω στον αντικομμουνισμό των Αγγλοαμερικάνων και ζήτησε να κάνουν μία μεταπολεμική συμμαχία με στόχο την ΕΣΣΔ.

Οι προσπάθειες αυτές του Χίμλερ να έρθει σε επαφή με τους Δυτικούς έγιναν γνωστές από τον Χίτλερ ο οποίος λίγο πριν απαλλάξει τον κόσμο από την παρουσία του, έδωσε εντολή να διαγραφεί ο Χίμλερ από το κόμμα, να χάσει όλα του τα προνόμια και να συλληφθεί.

Όταν ο άλλοτε πανίσχυρος Χάινριχ Χίμλερ είδε πως δεν μπορεί να βρει λύση προκειμένου να σωθεί, έκοψε το μουστάκι του, πέταξε την φανταχτερή στολή του, πήρε το όνομα Χάινριχ Χίτσινγκερ, ντύθηκε απλώς στρατιώτης και επιχείρησε να διαφύγει.

Τον Μάιο του 1945 συνελήφθη από βρετανικές δυνάμεις κοντά στη Βρέμη. Αρχικά δεν αναγνωρίστηκε, όμως, η συμπεριφορά του προκάλεσε υποψίες. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης αποκάλυψε τελικά την πραγματική του ταυτότητα.

Όταν πλέον είχε πει ποιος είναι, η γλώσσα του «λύθηκε» και παραδέχθηκε τα πάντα συνεχίζοντας παράλληλα να δηλώνει πιστός στον Αδόλφο Χίτλερ και το όραμα του Γ΄Ράιχ.

Για του Συμμάχους η παραπομπή του Χίμλερ σε δίκη θα ήταν μία σπουδαία υπόθεση με δεδομένο πως ο Χίτλερ είχε αυτοκτονήσει. Ο αρχηγός των SS και αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος ήταν ίσως ο δεύτερος πιο σημαντικός άνθρωπος του ναζιστικού καθεστώτος και τον είχαν στα χέρια τους.

Αυτό που δεν είχαν υπολογίσει, ωστόσο, ήταν πως ο Χίμλερ είχε φροντίσει να έχει μαζί του μία αμπούλα με υδροκυάνιο και θα προτιμούσε να αυτοκτονήσει από το να γίνει λάφυρο στα χέρια των Δυτικών.

Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 23 Μαΐου 1945, ο Χάινριχ Χίμλερ χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη αμπούλα και μέσα σε λίγα λεπτά άφησε την τελευταία του πνοή.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.