Ο Αθανάσιος Ντρούζος, η ατιμωρησία, η αυτοδικία και το μακελειό στο στρατοδικείο του Ρουφ

Τι είναι πιο τρομακτικό; Η πράξη ενός ανθρώπου που πήρε τον νόμο στα χέρια του; Ή το ότι ο άνθρωπος αυτός έχασε το παιδί του, είδε την δικαιοσύνη να «χαϊδεύει» τον κατηγορούμενο και ένιωσε πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το να πάρει το όπλο του και να πάει στο δικαστήριο;

Υπάρχουν στιγμές που η Δικαιοσύνη δεν αποτυγχάνει απλώς αλλά καταρρέει μπροστά στα μάτια της κοινωνίας.

Η αίσθηση της ατιμωρησίας δεν είναι απλά ένα νομικό ζήτημα. Είναι ένα βαθιά κοινωνικό πρόβλημα τα αποτελέσματα του οποίου μπορεί να είναι ολέθρια.

Η υπόθεση του Αθανάσιου Ντρούζου είναι μία αιματηρή υπενθύμιση του τι μπορεί να συμβεί όταν ένας άνθρωπος πειστεί ότι δεν υπάρχει κανείς να αποδώσει δικαιοσύνη για εκείνον. Είναι η στιγμή που η οργή αντικαθιστά τη λογική και η απελπισία γίνεται «πυροδοτικός μηχανισμός».

Το τροχαίο που στοίχισε πέντε ζωές και η ατιμωρησία

Ξημερώματα της 21ης Ιουλίου 1991, μία παρέα νεαρών παιδιών βρίσκεται σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στη Χαλκίδα. Κάποια στιγμή αποφασίζουν να φύγουν και ψάχνουν ταξί προκειμένου να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Ταξί, ωστόσο, δεν υπάρχει πουθενά και έτσι η παρέα των νεαρών αποφασίζει να πάρει τον δρόμο της επιστροφής με τα πόδια!

Πριν προλάβουν να διανύσουν κάποια ιδιαίτερη απόσταση, ένα αυτοκίνητο πέφτει πάνω στην παρέα των νεαρών με μεγάλη ταχύτητα και τους «θερίζει». Επί τόπου χάνουν τη ζωή τους ο 18χρονος Βίκτωρ Μάισης, ο 17χρονος Μιχάλης Μπαξεβανίδης και ο 15χρονος αδελφός του Παναγιώτης. Οι υπόλοιποι τραυματίες μεταφέρονται με ασθενοφόρα σε κοντινό νοσοκομείο και από εκεί εξαιτίας της σοβαρότητας των τραυμάτων τους στο Γενικό Κρατικό της Αθήνας. Εκεί, ο 17χρονος Παναγιώτης Κατράκης και ο 16χρονος Κώστας Ντρούζος αφήνουν την τελευταία τους πνοή.

Οι μόνοι που σώθηκαν από αυτό φοβερό τροχαίο δυστύχημα ήταν ο 18χρονος Βάγιας Κατσός και ο 19χρονος Αλέξης Σαμψών και αυτό επειδή έτυχε απλά να προπορεύονται σε απόσταση περίπου δέκα μέτρων από την υπόλοιπη παρέα.

Όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, οδηγός του μοιραίου αυτοκινήτου ήταν ο 32χρονος υποσμηναγός της Αεροπορίας Δημήτρης Κορούπης, ο οποίος μετά από τις απαραίτητες εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ και είχε αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα.

Ο Κορούπης οδηγήθηκε σε δίκη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως ο άνθρωπος που είχε σκοτώσει πέντε ανθρώπους εξαιτίας του ότι οδηγούσε μεθυσμένος θα είχε κάποιου είδους ευνοϊκή μεταχείριση από τη Δικαιοσύνη.

Ίσως για τον λόγο αυτό όλοι να σοκαρίστηκαν όταν έγινε γνωστό πως όχι απλά ο Κορουπής είχε ευνοϊκή μεταχείριση αλλά ενδεχομένως ούτε ο ίδιος δεν θα πίστευε πως στον πρώτο βαθμό καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης μόλις 4 ετών και 8 μηνών.

Το θέατρο του παραλόγου, ωστόσο, ολοκληρώθηκε όταν σε δεύτερο βαθμό η ποινή του Κορούπη μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη προς 988 δραχμές ημερησίως και αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στη ζωή και την υπηρεσία του.

Όπως ήταν απόλυτα φυσικό η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλά αντιδράσεων. Η κοινωνία ξεσηκώθηκε, ενώ οι συγγενείς και οι φίλοι των νεκρών παιδιών ζητούσαν να οδηγηθεί ξανά η υπόθεση στο δικαστήριο.

Ο σάλος ήταν τέτοιος που τα υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Δικαιοσύνης βρέθηκαν απολογούμενα. Τελικά και υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής η υπόθεση οδηγήθηκε στο Αναθεωρητικό δικαστήριο.

«Γιε μου, πολύ σύντομα θα έρθω κοντά σου»

Λίγες ημέρες πριν ξεκινήσει (ξανά) η δίκη, ο Αθανάσιος Ντρούζος, πατέρας του άτυχου 16χρονου Κώστα, πήγε στον τάφο του παιδιού του και άνοιξε δίπλα έναν μεγάλο λάκκο. Αυτόπτες μάρτυρες τον είχαν ακούσει να μονολογεί «γιε μου, πολύ σύντομα θα έρθω κοντά σου» και θεώρησαν πως από τον πόνο και την θλίψη, ο χαροκαμένος πατέρας ετοιμαζόταν να βάλει τέλος στη ζωή του.

Στην πραγματικότητα ο Αθανάσιος Ντρούζος, όντως, είχε ένα σχέδιο αλλά δεν ήταν αυτό που νόμιζαν οι περισσότεροι. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως το φαντάζονταν.

Μία ημέρα σαν σήμερα, την 1η Απριλίου 1993, στο στρατοδικείο του Ρουφ ξεκίνησε η δίκη του υποσμηναγού. Ο Ντρούζος απόλυτα ήρεμος και χωρίς να κινήσει την οποιαδήποτε υποψία κατάφερε και πέρασε στη δικαστική αίθουσα ένα όπλο.

Το είχε κρύψει μέσα στον χαρτοφύλακά του τον οποίο κανείς δεν έψαξε. Με αργά και σταθερά βήματα, σκυθρωπός και χωρίς να μιλήσει με κάποιον από τους παρευρισκόμενους, πήγε και έκατσε σε μία γωνία χωρίς να δείχνει έστω και τον παραμικρό εκνευρισμό.

Η δικαστική αίθουσα ήταν κατάμεστη και όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι περίπου στις 7 το απόγευμα όταν ο Ντρούζος πετάχτηκε από τη θέση του, έβγαλε το όπλο μέσα από τον χαρτοφύλακά του, άρπαξε από το λαιμό τον αστυφύλακα Φώτη Σακελλαράκη ο οποίος ήταν ο συνοδηγός του Κορούπη τη μοιραία νύχτα.

Σχεδόν σέρνοντας τον Σακελλαράκη δίπλα στην Έδρα του δικαστηρίου, άρχισε να απειλεί πως θα τον σκοτώσει αν οι αστυνομικοί δεν παραδώσουν τα όπλα τους. Οι αστυνομικοί αρχικά αρνούνται αλλά μετά από προτροπή του προέδρου του στρατοδικείου ένας από αυτούς του κάνει προκειμένου να κρατήσουν ήρεμο τον Ντρούζο.

Μάταια! Ο χαροκαμένος πατέρας είναι εκτός εαυτού και απειλεί πως θα σκοτώσει τους πάντες. Με δύο όπλα στα χέρια απαιτεί από τον αστυνομικό να δέσει με μονωτική ταινία τους συνηγόρους υπεράσπισης και και τον κατηγορούμενο υποσμηναγό!

«Πείτε την αλήθεια. Θα σας σκοτώσω όλους...», φώναζε σε κατάσταση αμόκ. «Πείτε το δυνατά ότι ο υποσμηναγός είναι ένοχος, ότι οδηγούσε μεθυσμένος και γι’ αυτό σκότωσε τα παιδιά! Θέλω να μαρτυρήσεις μπροστά σε όλους ότι ήσουν μεθυσμένος»  ούρλιαζε προς τους δεμένους συνηγόρους.

Λίγη ώρα αργότερα και ενώ άπαντες παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα τον Θανάση Ντρούζο, στο στρατοδικείο φτάνει ισχυρή δύναμη της Άμεσης Δράσης. Εκεί ο Ντρούζος αντιλαμβάνεται πως όλα έχουν τελειώσει και βάζει «μπροστά» το τελευταίο μέρος του σχεδίου του.

Ανοίγει πυρ με αποτέλεσμα να σκοτώσει τους δύο συνηγόρους υπεράσπισης Χρήστο Μπάκα και Δημοσθένη Αβράμη αλλά και να τραυματίσει τον κατηγορούμενο υποσμηναγό, τον μάρτυρα υπεράσπισης - συνοδηγό και τρεις στρατοδίκες!

Ο Αθανάσιος Ντρούζος, όμως, είχε κρατήσει την τελευταία σφαίρα για τον ίδιο. Έτσι, λίγο πριν πέσουν πάνω του οι αστυνομικοί για να τον συλλάβουν, κόλλησε το όπλο στον κρόταφό του και πάτησε την σκανδάλη και έγραψε έτσι τον τραγικό επίλογο μίας συγκλονιστικής ιστορίας!

Η αυλαία, πάντως, στην υπόθεση έπεσε με τρόπο που προκάλεσε νέο κύμα αντιδράσεων. Στον Κορούπη επιβλήθηκε και πάλι μία μικρή ποινή που ήταν άμεσα εξαγοράσιμη και αφέθηκε ελεύθερος.

Αργότερα κάποιοι συγγενείς έκαναν αγωγές για χρηματική αποζημίωση και δικαιώθηκαν. Ο υποσμηναγός, όμως, δεν είχε να πληρώσει τα ποσά αυτά και έτσι κρατήθηκε (τότε ίσχυε ακόμα η προσωποκράτηση για χρέη) στη μονάδα του στο Τατόι.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.