Ο αξεπέραστος Ρόρι Γκάλαχερ και η συναυλία στην Αθήνα που «βυθίστηκε» στο χάος

Σε ένα αφιέρωμα για τον Ρόρι Γκάλαχερ η εισαγωγή θα μπορούσε να είναι από λιτή αλλά ουσιαστική μέχρι ένα πραγματικό προσκύνημα. Στο συγκεκριμένο αφιέρωμα, ωστόσο, θα κάνουμε μία μικρή νοθεία και θα αναφερθούμε σε έναν αστικό μύθο (;).

Υπάρχει μία ιστορία που έχει ως εξής: Όταν το 1969 ο Τζίμι Χέντριξ ολοκλήρωσε την επική του εμφάνιση στη σκηνή του θρυλικού Woodstock, κάποιοι δημοσιογράφοι τον πλησίασαν και ένας από αυτούς τον ρώτησε «πώς είναι να είσαι ο καλύτερος κιθαρίστας στον κόσμο».

Ο Τζίμι Χέντριξ τον κοίταξε, του χαμογέλασε και του απάντησε: «Δεν ξέρω. Πρέπει να ρωτήσεις τον Ρόρι Γκάλαχερ»!

Ο Ιρλανδός «αγκαλιά» με τη φθαρμένη, γεμάτη ιδρώτα και σπασμένα τάστα «στρατοκάστερ» του δεν έπαιξε απλά ροκ. Έπλασε έναν ήχο που έμοιαζε περισσότερο με κραυγή ψυχής παρά με απλό παίξιμο.

Δεν έπαιζε κιθάρα. Ερωτοτροπούσε μαζί της. Όλοι μπορούσαν να κρατήσουν στα χέρια τους την ίδια κιθάρα αλλά εκείνος την έκανε να... «κελαηδάει». Άλλαξε και στη συνέχεια καθόρισε τη ροκ μουσική σκηνή. Αλλά δεν ήταν ροκάς μόνο πάνω στη σκηνή. Ήταν ροκάς και έξω από αυτή. Με πάρτι, με συναυλίες, με ταξίδια. Και έπινε πολύ. 

Ο Ρόρι Γκάλαχερ δεν έζησε για να γίνει μύθος. Έζησε για να παίξει. Και τελικά, έγινε μύθος επειδή ποτέ δε σταμάτησε να παίζει.

Ο Ιρλανδός που έγινε αιώνιος ροκ θρύλος

Γέννημα θρέμμα της Ιρλανδίας και μάλιστα σε εποχές εξαιρετικά σκληρές, ο Ρόρι Γκάλαχερ, ξεκίνησε να παίζει κιθάρα ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Στο σχολείο είχε την δική του μπάντα και πριν καν γίνει 15 χρονών (είτε με τους «Fontana», είτε με τους «Ipact» που ήταν τα πρώτα του συγκροτήματα) είχε δώσει συναυλίες ακόμα και εκτός συνόρων.

Όλοι έβλεπαν πως αυτός ο τυπάκος με τα μακριά μαλλιά είχε κάτι το ιδιαίτερο.

Ο ίδιος, ωστόσο, δε βολευόταν πουθενά, προσπαθούσε να βρει το κατάλληλο σχήμα. Αυτό με το οποίο θα μπορούσε να αποδώσει με νότες όλα όσα είχε μέσα στο κεφάλι του. Στα 20 του χρόνια μετακόμισε στο Λονδίνο και μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των «Taste» (με ντράμερ τον Τζον Γουίλσον και μπασίστα τον Ρίτσαρντ ΜακΚράκεν) ηχογράφησαν στην Polydor μία σειρά από άλμπουμ, με σημαντικότερο το «On The Boards» του 1970.

Εκείνη τη χρονιά το γκρουπ διαλύθηκε και ο Γκάλαχερ αποφάσισε πως πρέπει να φτιάξει την προσωπική του μπάντα. Προσέλαβε τον Τζέρι ΜακΑβόι στο μπάσο και τον Γουίλγκαρ Κάμπελ στα ντραμς και από εκεί και πέρα ο χρόνος συμπυκνώθηκε. Η πορεία προς την κορυφή είχε ξεκινήσει. Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια ο Γκάλαχερ έκανε όχι απλά βήματα αλλά ολόκληρα άλματα.

Αργότερα, ο Ροντ Ντε Αθ αντικατέστησε τον Κάμπελ στα ντραμς ενώ στο σχήμα προστέθηκε και ο Λου Μάρτιν στα κίμπορντς. Το συγκρότημα ηχογραφεί τα άλμπουμ «Blueprint» (1973), «Tattoo» (1973), «Irish Tour '74» (1974), «Against the Grain» (1975) και «Calling Card».

Μόλις στα 27 του χρόνια ο Ρόρι Γκάλαχερ ήταν ήδη ένας θρύλος για τη ροκ μουσική. Τα υπόλοιπα ήρθαν, περίπου, φυσιολογικά, όπως φυσιολογικά ήρθαν και όλα τα άλλα που «συνοδεύουν» τη ζωή ενός ροκά.

Μεγάλωσε σε ένα συντηρητικό περιβάλλον άρα ήταν, μάλλον, δύσκολο να μπλέξει με τα ναρκωτικά, ωστόσο, το αλκοόλ ήταν η μεγάλη του αγάπη και όπως αποδείχθηκε η «αχίλλειος πτέρνα» του.

Μαζί με το αλκοόλ άρχισε να έχει και προβλήματα με διάφορα φάρμακα και κυρίως με τα συνταγογραφούμενα ηρεμιστικά που του έδιναν οι γιατροί για να καταπολεμήσει τη φοβία που είχε για τα ταξίδια με τα αεροπλάνα.

Πριν μερικά χρόνια, μάλιστα, αναπτύχθηκε μια θεωρία που έκανε την εμφάνισή της στο βιβλίο «Gallagher, Marriott, Derringer, Trower» του Αμερικανού συγγραφέα Dan Muise που υποστηρίζει πως δεν ήταν το αλκοόλ η αιτία θανάτου του αλλά η φαρμακευτική αγωγή και συγκεκριμένα μια λανθασμένη φαρμακευτική αγωγή με ζάναξ, βάλιουμ και αντικαταθλιπτικά η οποία σε συνδυασμό με το (πολύ) αλκοόλ λειτούργησε σαν «βόμβα» στον οργανισμό του Γκάλαχερ.

Το πόσο λάθος πήγαιναν όλα με την υγεία του σπουδαίου μουσικού φάνηκε ξεκάθαρα στην τελευταία του συναυλία στην Ολλανδία στις 10 Ιανουαρίου 1995 να είναι εμφανή τα σημάδια της κόπωσης.

Λίγο αργότερα εισήχθη σε νοσοκομείο του Λονδίνου και στις 14 Ιουνίου ο σπουδαίος Ιρλανδός ρόκερ άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 47 ετών.

Η συναυλία της Αθήνας που «βυθίστηκε» στο χάος

Το 1981 ο αξεπέραστος Ιρλανδός, ήρθε στην Ελλάδα και 40.000 θεότρελοι οπαδοί του μαζεύτηκαν στη Νέα Φιλαδέλφεια για να τον δουν να ερωτοτροπεί επί σκηνής με την «στρατοκάστερ» του. Τα όσα έγιναν εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου έμελλε να σημαδέψουν μια ολόκληρη γενιά, να περάσουν στη σφαίρα του μύθου και να αποτελέσουν σημείο αναφοράς.

Το διψασμένο για τέτοιου είδους συναυλίες κοινό, εξαφάνισε τα εισιτήρια εν ριπή οφθαλμού και πολλοί ήταν οι άτυχοι που αν και ήθελαν δεν μπόρεσαν να βρουν ένα «μαγικό χαρτάκι». Οι προετοιμασίες ήταν πυρετώδεις. Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν το μουσικό γεγονός της χρόνιας.

Την εποχή εκείνη η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Η Νέα Δημοκρατία του Γεωργίου Ράλλη προσπαθούσε να κρατηθεί στην εξουσία, εμποδίζοντας το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου να φέρει την «αλλαγή» που τότε ευαγγελιζόταν.

Η κόντρα ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας ήταν σκληρή και το πολωμένο πολιτικό κλίμα είχε επηρεάσει και την κοινωνία. Η αστυνομία το μόνο που δεν ήθελε ήταν ένα ακόμα πρόβλημα πάνω στο κεφάλι της. Η συναυλία ήταν και για την ίδια ένα καλό προεκλογικό «τεστ». Εκείνη τη βραδιά, ωστόσο, τίποτα δεν πήγε όπως υπολόγιζε.

Το γήπεδο της ΑΕΚ ήταν από νωρίς ασφυκτικά γεμάτο από 40.000 άτομα τα οποία είχαν κατακλύσει τον χώρο από το κέντρο του γηπέδου, όπου είχε στηθεί η σκηνή, μέχρι και τις κερκίδες με το πιο ζωντανό κομμάτι του κοινού να έχει συγκεντρωθεί στη «σκεπαστή». Αρκετά λεπτά μετά τις 9 το βράδυ και με μια σημαντική καθυστέρηση ακούστηκε το intro.

O Ρόρι Γκάλαχερ εμφανίστηκε στη σκηνή με τον Τζέρι Μακ Αβόυ  στο μπάσο και τον Μπρένταν Ο’ Νιλ πίσω από το σετ των ντραμς. Αυτό που ακολούθησε μέσα (και έξω, βέβαια) από το γήπεδο ήταν πρωτόγνωρο.

Ένας πρωτοφανές χάος που έκανε τους αστυνομικούς να σαστίσουν. Προσπάθησαν να περιορίσουν τις αντιδράσεις των οπαδών του Ιρλανδού αλλά… τέτοια ώρα τέτοια λόγια.

Με τις πρώτες νότες του «Moonchild» πολλοί προσπάθησαν να ανέβουν στη σκηνή (η οποία δεν είχε κάγκελα και με ένα μικρό σάλτο, έφτανες εύκολα τον τραγουδιστή). Ταυτόχρονα όσοι είχαν μείνει έξω από το γήπεδο «σεληνιάστηκαν» και με ένα ομαδικό «ντου» προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να μπουν μέσα.

Τα ΜΑΤ αντέδρασαν με ρίψη δακρυγόνων και η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο με τον Γκάλαχερ να δείχνει σοκαρισμένος αλλά να συνεχίζει να προσφέρει μοναδικές στιγμές, μουσικού μεγαλείου. Μουσική μέσα, ανελέητο ξύλο και εκτεταμένα επεισόδια έξω. Το χάος, γρήγορα, εξαπλώθηκε στη λεωφόρο Δεκελείας. Φωτιές. Σπασίματα σε βιτρίνες και αυτοκίνητα. Κυνηγητό με τα ΜΑΤ μέχρι τον Περισσό.

Το κλίμα της έντασης μεταφέρθηκε γρήγορα και εντός του γηπέδου. Οι αστυνομικοί προσπάθησαν (για κάποιον άγνωστο λόγο) να περιορίσουν τις εκδηλώσεις λατρείας προς τον Ρόρι Γκάλαχερ, έπεσαν οι πρώτες… ψιλές και γρήγορα άρχισε να πέφτει ανελέητο ξύλο στο χορτάρι του γηπέδου.

Τα ΜΑΤ έκαναν χρήση δακρυγόνων και η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική. Υπό αυτές τις συνθήκες η συναυλία φυσικά και δεν μπορούσε να συνεχιστεί και έτσι λίγο πριν τελειώσει οι αστυνομικοί πήραν - στην κυριολεξία - σηκωτό τον Γκάλαχερ και τους δυο μουσικούς που τον συνόδευαν, τους πήγαν στα αποδυτήρια και από εκεί τους φυγάδευσαν εκτός γηπέδου όπου επικρατούσε… κόλαση. Πολλοί τραυματίες, δεκάδες συλλήψεις με τους αστυνομικούς να κάνουν, σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, χρήση ακόμα και αληθινών πυρών για να περιορίσουν το εξαγριωμένο πλήθος! 

Την επόμενη ημέρα οι εφημερίδες ξεσάλωσαν και αυτές με τη σειρά τους γράφοντας για «σεξουαλικά διεγερμένους νέους», για «αναρχικούς λάτρεις του Γκάλαχερ» και «έξαλλους ροκάδες που τα σπάνε διασκεδάζοντας»!

Όσο για τον ίδιο τον Γκάλαχερ; Οι δηλώσεις του για τη συναυλία στη Νέα Φιλαδέλφεια έμειναν στην ιστορία:

«Δεν ήξερα από πού έπρεπε να προφυλαχτώ. Μέσα στα παρασκήνια κυκλοφορούσαν κάποια άτομα με αστυνομική στολή που έδειχναν απειλητικοί. Μπήκαμε, λοιπόν, στα γρήγορα μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε να πάμε στο ξενοδοχείο. Στην πορεία, όμως, μείναμε από βενζίνη κι έτσι βρεθήκαμε μέσα στη δίνη των επεισοδίων, με τα δακρυγόνα να μας έχουν τσακίσει και να είμαστε υποχρεωμένοι να γυρίσουμε με τα πόδια. Η συναυλία από μόνης της ήταν εκπληκτική, αλλά και επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να αφήσω τα κόκαλά μου σ’ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε», είχε πει ο αξεπέραστος Ιρλανδός.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.