Ο σωφρονισμός του «Δράκου της παραλιακής» που βίαζε γυναίκες στο μπλε οτομπιάνκι του

Το θέμα αυτό, με δεδομένο πως αφορά τη στήλη Σαν Σήμερα, θα μπορούσε να έχει γίνει (ή να γίνει) στις 7 Οκτωβρίου. Εκείνη την ημερομηνία, πίσω στο 1983, η αστυνομία είχε καταφέρει να συλλάβει τον επονομαζόμενο και «Δράκο της παραλιακής» ο οποίος βίαζε γυναίκες ενώ εκείνες ήταν αναίσθητες. Δυο, μάλιστα, από εκείνες τις γυναίκες είχαν χάσει τη ζωή τους.

Επιλέχθηκε, ωστόσο, η σημερινή ημερομηνία για έναν και μόνο λόγο. Μια ημέρα σαν σήμερα, την 1η Αυγούστου 2008, ο Σπύρος Μπέσκος αν και καταδικασμένος σε δυο φορές ισόβια, αφέθηκε ελεύθερος και ξεκίνησε μια νέα ζωή.

Ο Μπέσκος είναι από τις, δυστυχώς, λίγες περιπτώσεις πρώην κρατούμενων που αφενός εκδήλωσε την ειλικρινή του μεταμέλεια για τον πόνο που είχε προκαλέσει, αφετέρου είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα σωφρονισμού και επανένταξης στην κοινωνία όπου ξεκίνησε μια νέα ζωή.

Ο «Δράκος της παραλιακής»

Τον Σεπτέμβριο του 1981, στη Γλυφάδα, σε ένα απομονωμένο σημείο κοντά στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος, ένας κηπουρός εντοπίζει το πτώμα μιας 19χρονης ιερόδουλης. Το θέαμα σόκαρε ακόμα και τους πιο έμπειρους αστυνομικούς.

Η Χρυσάνθη Μπατζίκα ήταν ημίγυμνη, έφερε εμφανή σημάδια κακοποίησης και βιασμού και είχε στο στόμα της ένα κουκουνάρι το οποίο ήταν «σφηνωμένο» με μια κολλητική ταινία και τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη.

Ο ιατροδικαστής που εξέτασε τη σορό της, διαπίστωσε πως πράγματι το θύμα είχε πέσει θύμα βιασμού ενώ σε ό,τι αφορά την αιτία θανάτου, αυτή ήταν ο στραγγαλισμός.

Η αστυνομία ξεκίνησε άμεσα έρευνα προκειμένου να φτάσει στα ίχνη του δράστη αλλά αυτό, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν εφικτό. Μιλάμε, άλλωστε, για άλλη εποχή όπου δεν υπήρχαν κινητά, δεν υπήρχαν κάμερες κυκλοφορίας ή ασφαλείας και με δεδομένο πως μιλάμε για μια σχεδόν ερημική περιοχή, δύσκολα θα υπήρχε και αυτόπτης μάρτυρας.

Λίγο καιρό αργότερα, στο Αστυνομικό Τμήμα της Γλυφάδας εμφανίστηκε μια νεαρή γυναίκα η οποία, σε κατάσταση σοκ, δήλωσε στους αστυνομικούς πως έπεσε θύμα βιασμού. Όπως είχε περιγράψει η γυναίκα στους αστυνομικούς, ένας άνδρας την πλησίασε και της ζήτησε αναπτήρα.

Εκείνη προθυμοποιήθηκε να του δώσει και όταν έστρεψε το βλέμμα της στο εσωτερικό της τσάντας που κρατούσε, εκείνος βρήκε την ευκαιρία, της επιτέθηκε, τη χτύπησε, της πέρασε ένα σχοινί στο λαιμό και το έσφιξε τόσο όσο προκειμένου εκείνη να λιποθυμήσει.

Στη συνέχεια τη μετέφερε σε ένα οικόπεδο, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και τη βίασε. Λίγο αργότερα την εγκατέλειψε στο σημείο και έφυγε. Οι αστυνομικοί στους οποίους μίλησε η γυναίκα δε συνέδεσαν τις δυο υποθέσεις.

Τον Απρίλιο του 1982, πάλι στη Γλυφάδα, βιάστηκε μια ακόμα γυναίκα. Είναι το σημείο που οι αστυνομικοί υποπτεύονται πως οι τρεις υποθέσεις μπορεί και να συνδέονται μεταξύ τους αλλά δεν έχουν τα απαραίτητα στοιχεία προκειμένου να «δέσουν» την υπόθεση.

Τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 1982 μια ακόμα γυναίκα καταγγέλλει πως έπεσε θύμα απόπειρας βιασμού. Αυτή τη φορά στο Μαρούσι. Ο τρόπος δράσης του άγνωστου άνδρα μοιάζει αλλά οι περιοχές απέχουν πολύ η μια από την άλλη και έτσι ούτε σε αυτή την περίπτωση γίνεται η σύνδεση.

Τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, θύμα βιασμού από έναν άγνωστο άνδρα πέφτει και μια ιερόδουλη στα νότια προάστια. Ο δράστης της επιτέθηκε, τη χτύπησε, την αναισθητοποίησε δένοντας στο λαιμό της ένα σκοινί, τη βίασε και στη συνέχεια θεωρώντας πως είναι νεκρή την εγκαταλείπει.

Η γυναίκα καταθέτει τα όσα τρομακτικά βίωσε στην αστυνομία που, πλέον, ξέρει ότι αναζητά έναν άνδρα ο οποίος βιάζει (χρησιμοποιώντας συγκεκριμένη μεθοδολογία) τη μια γυναίκα μετά την άλλη.

Τον Μάη του 1983 ο δράστης επιχειρεί να βιάσει μια 16χρονη κοπέλα στο Μπραχάμι. Στα τέλη εκείνου του μήνα το ίδιο συμβαίνει και μια νεαρή κοπέλα στη Βουλιαγμένη. Λίγες ημέρες αργότερα, τον Ιούνιο, μια ιερόδουλη πέφτει θύμα βιασμού.

Το καλοκαίρι του 1983 μια νεαρή κοπέλα, βρίσκεται σε στάση λεωφορείου στην Εκάλη. Ένα οτομπιάνκι σταματάει μπροστά της και ο οδηγός προσφέρεται να τη μεταφέρει όπου εκείνη θέλει. Σε ένα απομονωμένο σημείο, ο οδηγός της επιτίθεται και τη βιάζει. Η νεαρή κοπέλα, μάλιστα, έμεινε έγκυος και προχώρησε σε έκτρωση.

Ο σωφρονισμός, η αποφυλάκιση και η νέα ζωή

Η μεθοδολογία η ίδια. Ο δράστης της επιτίθεται, την αναισθητοποιεί με ένα σχοινί, της δένει τα χέρια πίσω από την πλάτη, τη βιάζει και στη συνέχεια την εγκαταλείπει. Στην Αστυνομία έχει σημάνει «κόκκινος συναγερμός» καθώς ο δράστης δείχνει να είναι ανεξέλεγκτος και άρα άκρως επικίνδυνος.

Ερευνώντας όλες τις υποθέσεις οι αστυνομικοί βρίσκουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά τα οποία αξιολογούνται ως σημαντικά. Ένα από αυτά είναι πως ο δράστης ξεκίνησε τη δράση του από τα νότια προάστια αλλά στη συνέχεια επεκτάθηκε προς τα βόρεια κάτι που σημαίνει πως ίσως το επόμενο χτύπημά του είναι και πάλι προς τα εκεί. Το δεύτερο είναι πως κάθε φορά που «χτυπάει» είναι Σαββατοκύριακο και πάντα νυχτερινές ώρες (είτε ξημερώματα Σαββάτου, είτε ξημερώματα Κυριακής).

Η Αστυνομία αποφασίζει να δράσει. Ποντάρει στο ότι ο «Δράκος της παραλιακής» θα χτυπήσει τις ίδιες ώρες σε κάποιο σημείο στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Για τον λόγο αυτό, γυναίκες αστυνομικοί ντυμένες με πολιτικά κάθονται σε σημεία – παγίδες προκειμένου να τραβήξουν το ενδιαφέρον του δράστη αν και όταν εκείνος εμφανιστεί.

Η μοναδική οδηγία που έχουν είναι να το «παίζουν» χαρούμενες και ευδιάθετες αλλά σε καμία περίπτωση να μην μπουν στο αυτοκίνητο. Την ίδια ώρα άνδρες αστυνομικοί με το δάχτυλο στη σκανδάλη θα ήταν κρυμμένοι και θα περίμεναν ένα σινιάλο προκειμένου να εμφανιστούν και να συλλάβουν τον δράστη. Έτσι κι αλλιώς γνώριζαν περίπου το πώς μοιάζει από τις περιγραφές των θυμάτων.

Το «στοίχημα» της αστυνομίας τελικά απέδωσε. Αργά τη νύχτα της Παρασκευής 7 Οκτωβρίου 1983 ο δράστης εμφανίστηκε και παγιδεύτηκε από την αστυνόμο Τζένη Ταμπάκη η οποία τον περίμενε στην περιοχή της Νέας Ερυθραίας.

Όταν ο δράστης κατάλαβε πως ήταν παγίδα, πάτησε γκάζι και προσπάθησε να διαφύγει αλλά, μετά από καταδίωξη, συνελήφθη στην Κηφισιά, στο φανάρι του «Τροχονόμου».

Όταν οι αστυνομικοί τον μετέφεραν στην Ασφάλεια που τότε βρισκόταν στον Περισσό και άρχισαν να τον ανακρίνουν έπεσαν από τα σύννεφα. Ο δράστης ονομαζόταν Σπύρος Μπέσκος. Ήταν φυσικοθεραπευτής, με δικό του ιατρείο στην Ηλιούπολη. Αξιοσέβαστο μέλος της τοπικής κοινωνίας, παντρεμένος και πατέρας ενός μικρού κοριτσιού.

Ο τότε 37χρονος Σπύρος Μπέσκος ομολογεί τα πάντα στους αστυνομικούς. Ομολογεί και επιθέσεις με τις οποίες οι αστυνομικοί δεν είχαν συνδέσει τον «Δράκο της παραλιακής». Στις αναπαραστάσεις απαντά με συγκλονιστικές λεπτομέρειες και βοηθάει τους αστυνομικούς στη σύνταξη της δικογραφίας.

Για το πρώτο του θύμα, τη 19χρονη ιερόδουλη, τους είπε πως την είχε πλησιάσει σε ένα σημείο κοντά στο νυχτερινό κέντρο «Δειλινά», είχαν συμφωνήσει να συνευρεθούν στο οτομπιάνκι του έναντι αμοιβής. Εκείνος προσπάθησε να την βιάσει, εκείνη αντιστάθηκε και τη στραγγάλισε στην προσπάθεια του να την κάνει να σωπάσει.

Για το δεύτερο θύμα του τη 20χρονη Χαρίκλεια Κολιοπούλου στο Καλαμάκι, ο Μπέσκος είπε πως τη φίμωσε με το σουτιέν της (λεπτομέρεια που δεν είχε δώσει στη δημοσιότητα η αστυνομία). Όταν κατάλαβε πως ήταν νεκρή την εγκατέλειψε.

Στο δικαστήριο ο Σπύρος Μπέσκος δε ζήτησε να του αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό. Στην απολογία του δεν είπε το παραμικρό. Οι ψυχίατροι που τον εξέτασαν κατέληξαν πως πιθανότατα επρόκειτο για μια χαρακτηριστική περίπτωση διχασμένης προσωπικότητας αφού ο ήρεμος και καλοσυνάτος φυσικοθεραπευτής που όλοι γνώριζαν από Δευτέρα έως Παρασκευή, το Σαββατοκύριακο μεταμορφωνόταν σε ένα αδίστακτο τέρας που σκορπούσε τον τρόμο και τον θάνατο σε ανυποψίαστες γυναίκες.

Στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας, τον Φεβρουάριο του 1985, ο Σπύρος Μπέσκος καταδικάστηκε σε δυο φορές ισόβια για δύο ανθρωποκτονίες, δεκαπέντε απόπειρες ανθρωποκτονίας, έξι βιασμούς, δύο απόπειρες βιασμού και επτά ληστείες. Με δεδομένο πως, όπως ισχύει και σήμερα, θανατική ποινή δεν υπάρχει, ο χρόνος παραμονής του στη φυλακή θα ήταν τα 25 χρόνια.

Μια ημέρα σαν σήμερα, την 1η Αυγούστου του 2008, μετά από 23 χρόνια στη φυλακή (και 2.803 ημερομίσθια) ο Σπύρος Μπέσκος αποφυλακίστηκε. Είχε κάνει άλλες τρεις φορές αίτηση πρόωρης αποφυλάκισης αλλά όλες είχαν απορριφθεί.

Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι έκαναν λόγο για υπόδειγμα κρατούμενου και την επιτομή σωφρονισμού. Του είχαν παραχωρήσει, μάλιστα, και ένα μικρό χώρο μέσα στη φυλακή όπου ασκούσε το επάγγελμά του σε όσους (συγκρατούμενους ή σωφρονιστικούς) το είχαν ανάγκη!

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ο Μπέσκος ήταν ο πρώτος βαρυποινίτης στον οποίο χορηγήθηκε το καθεστώς της «ημιελεύθερης διαβίωσης». Το τελευταίο διάστημα πριν αποφυλακιστεί, τα πρωινά ήταν στο ιατρείο του και δούλευε και το απόγευμα επέστρεφε στο κελί του! Για να πάρει άδεια από την εφορία, μάλιστα, είχε δηλώσει ως τόπο μόνιμης κατοικίας τις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού!

Από τον πρώτο χρόνο της ποινής του παρακάλεσε τον ιερέα των φυλακών Κορυδαλλού να βρει τα θύματα και τις οικογένειές τους και να τους μεταφέρει τη σπαρακτική του συγγνώμη.

«Έκανα αδιανόητα πράγματα. Δεν έχω ελαφρυντικά και δε ζήτησα ποτέ άλλοθι. Το βλέπω στους ανθρώπους που με περιστοιχίζουν. Την ώρα που σε εκτιμάνε και σε αγαπάνε νιώθουν σαν και εμένα άσχημα, γιατί το καλό τούς θυμίζει και το κακό που έπραξα, το μαύρο, το φόβο που σκόρπισα τότε. [...]

Όσο μου ανήκει ακόμα η ζωή μου θα προσπαθήσω για το καλό. Πες το εξιλέωση, πες το όπως θες, δε με ενδιαφέρει» είχε πει ο ίδιος σε συνέντευξη που παραχώρησε καιρό μετά στην εφημερίδα «Espresso».

Ο Σπύρος Μπέσκος χώρισε με την πρώτη του γυναίκα ενώ με την κόρη του δε συναντήθηκε ποτέ. Ξαναπαντρεύτηκε, άνοιξε ξανά το ιατρείο του και εκεί παρείχε για μεγάλο διάστημα ακόμα και δωρεάν τις υπηρεσίες του. Δεν απασχόλησε ποτέ ξανά τις Αρχές και ακόμα και σήμερα πολλοί διευθυντές φυλακών χρησιμοποιούν το όνομά του ως την επιτομή του σωφρονισμού.

Η ιστορία του Σπύρου Μπέσκου, μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, το 1992, στο επεισόδιο «Ένας ήσυχος άνθρωπος» της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς: «Ανατομία ενός εγκλήματος».

Τον Μπέσκο υποδύθηκε ο γνωστός ηθοποιός Άκης Σακελλαρίου.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.