Ο Στράτος Διονυσίου, η φυλακή και ο ξαφνικός θάνατος μέσα σε ταξί

«Φίλε έφυγε ο Στράτος, και παρέλυσε το κράτος. Έφυγε από κοντά μας, ξαφνικά ένα πρωί γιατί άρεσαν στον χάρο, τα τραγούδια που 'χε πει και τον πήρε τροβαδούρο, στο δικό του μαγαζί»!

Όταν, μία ημέρα σαν σήμερα, στις 11 Μαΐου 1990, ο Στράτος Διονυσίου, πέθανε τόσο ξαφνικά και τόσο πρόωρα, το σοκ ήταν τεράστιο.

Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο για τη λαϊκή μουσική, έκλεινε τόσο απότομα και αναπάντεχα. Ο Στράτος Διονυσίου ήταν μόλις 55 ετών όταν άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε ένα ταξί, μπροστά από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Όσοι τον γνώρισαν και έζησαν κοντά του κάνουν, ακόμα και σήμερα, λόγο για έναν άνθρωπο ευθύ, ντόμπρο που τραγουδούσε με πάθος και έδινε χωρίς να περιμένει να του επιστραφεί το οτιδήποτε. Για έναν ερμηνευτή που θα μπορούσε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στο λαϊκό τραγούδι το οποίο τόσο πιστά υπηρέτησε.

Ο γιος των προσφύγων που κατέκτησε την κορυφή

Ο Στράτος Διονυσίου γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1935, στη Νιγρίτα Σερρών. Ήταν γιος του Άγγελου και της Στάσας Διονυσίου, δύο ανθρώπων που είχαν ξεριζωθεί από την Μικρά Ασία με την καταστροφή και είχαν καταφέρει να έρθουν στην Ελλάδα για να βρουν μία καλύτερη ζωή.

Το 1947 η οικογένεια μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς, ένα χρόνο αργότερα ο πατέρας του Στράτου Διονυσίου, έφυγε από τη ζωή.

Ο νεαρός Στράτος έπρεπε να βγει στο μεροκάματο προκειμένου να βοηθήσει τον οικονομικό προϋπολογισμό. Έκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού. Δούλεψε σαν μικροπωλητής, εργάτης και ράφτης.

Το μεγάλο του μεράκι, ωστόσο, από μικρή ηλικία ήταν το τραγούδι. Παράλληλα με το μεροκάματο, ο Στράτος προσπάθησε να κυνηγήσει το όνειρό του. Όλοι του έλεγαν πόσο σπάνια, βαθιά, λαϊκή φωνή έχει.

Όταν του δόθηκε η ευκαιρία δεν την άφησε να πάει χαμένη. Ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά στο νυχτερινό κέντρο «Φαρίντα» στη Θεσσαλονίκη. Ο δρόμος για την επιτυχία είχε ανοίξει και ας μην το ήξερε και ο ίδιος εκείνη την εποχή.

Ο Στράτος Διονυσίου μάγευε με τη φωνή του κάθε βράδυ και έτσι δεν άργησε η στιγμή που τον ανακάλυψαν και του πρότειναν να μετακομίσει στην Αθήνα. Εκείνος αν και αρχικά δυσκολεύτηκε να το πάρει απόφαση, τελικά στα τέλη της δεκαετίας του 1950 έκανε το μεγάλο βήμα, το οποίο αποδείχθηκε άλμα!

Στην Αθήνα, ο Στράτος Διονυσίου συνέχισε να κάνει αυτό που έκανε και στη Θεσσαλονίκη: Να εντυπωσιάζει με τη φωνή και την ερμηνεία του. Σύντομα βρέθηκε στο πλευρό της Καίτης Γκρέυ στον Αστέρα της Κοκκινιάς. Λίγο καιρό αργότερα ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι το οποίο είχε τίτλο «Δεν είμαι ένοχος». Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Στην νυχτερινή Αθήνα όλοι ήξεραν, πλέον, για τον «πιτσιρικά» με τη σπουδαία φωνή. Και αυτό που ήξεραν στη νύχτα, σύντομα το έμαθαν και στις δισκογραφικές. Υπέγραψε συμβόλαιο με την «Κολούμπια» και έκανε τις πρώτες του επιτυχίες.

Με αργά και σταθερά βήματα ο Στράτος Διονυσίου είχε ξεκινήσει τη διαδρομή προς την κορυφή. Μέχρι που τα πάντα άλλαξαν! Το 1967 άρχισε τη συνεργασία του με τον Άκη Πάνο. Εκεί, πλέον, δεν υπήρχε μια διαδρομή με αργά και σταθερά βήματα αλλά μία εκτόξευση στην κορυφή του λαϊκού τραγουδιού!

 «Και τι δεν κάνω», «Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Του κόσμου το περίγελο», «Άστη να φύγει», «Εγώ καλά σου τα 'λεγα», «Στο σταθμό του Μονάχου», «Θα ρίξω ροδοζάχαρη», «Ήταν ψεύτικα», «Μια γυναίκα», «Φέρτε το παιδί του χάρου», «Να είχα το κουράγιο» και η λίστα με τις επιτυχίες και τα σουξέ δεν έχει τελειωμό.

Η απόλυτη καθιέρωση ήρθε με την απόλυτη επιτυχία! Το 1969 ο Μίμης Πλέσσας άκουσε τον Διονυσίου στο νυχτερινό μαγαζί «ΣΟΥ-ΜΟΥ». Δύο μήνες μετά γράφει το θρυλικό ζεϊμπέκικο «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Ο Πλέσσας θεωρεί πως αυτό είναι ένα τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα στη φωνή του Στράτου Διονυσίου και δεν έχει άδικο. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1970 μαζί με την ταινία «Ορατότης Μηδέν». Ποιος δεν έχει δει, άλλωστε, την εμβληματική σκηνή όπου ο Νίκος Κούρκουλος βάζει φωτιά στα υπάρχοντά του, υπό τους ήχους του συγκεκριμένου τραγουδιού.

Ο Στράτος Διονυσίου είχε, πλέον, φτάσει στην κορυφή. Και τότε ακριβώς ήταν που ήρθε η απότομη πτώση!

Ναρκωτικά, όπλα, φυλακή και ένα σοκαριστικό τέλος

Το 1973 ο Στράτος Διονυσίου βρισκόταν στην καλύτερη περίοδό του και θεωρούνταν ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα της νυχτερινής Αθήνας. Μία ημέρα, ενώ ο ίδιος είναι βόλτα, αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι του και άρχισαν να ψάχνουν κάθε σημείο.

Μετά από αρκετή ώρα έρευνα (η οποία είχε αποβεί άκαρπη), οι αστυνομικοί αποχώρησαν. Την ώρα που έφευγαν, ωστόσο, συναντήθηκαν με τον λαϊκό τραγουδιστή που εκείνη την ώρα ανυποψίαστος επέστρεφε στο σπίτι του.

Οι αστυνομικοί, τον κατέβασαν από το όχημα του και άρχισαν να κάνουν έλεγχο και εκεί. Στο ντουλαπάκι στην πλευρά του συνοδηγού βρήκαν, μικρή ποσότητα χασίς, λαθραία τσιγάρα και ένα περίστροφο. Ο Διονυσίου συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα όπου ανακρινόμενος είπε πως ο ίδιος ποτέ δεν είχε αγοράσει χασίς και πως όλο αυτό είναι μία πλεκτάνη την οποία έστησε ένας ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου στη Θεσσαλονίκη με τον οποίο παλαιότερα είχαν διαφορές και πως τον ενέπλεξαν σε αυτή την υπόθεση επειδή ζήλευαν την επιτυχία που είχε κάνει.

«Στενοχωριέμαι για τα παιδιά μου και μόνο. Έχω ένα αγόρι (σ.σ. τον Άγγελο) και ένα κορίτσι (σ.σ. την αείμνηστη Τασούλα) (σ.σ. τα άλλα δύο παιδιά, ο Στέλιος και ο Διαμαντής, δεν είχαν γεννηθεί ακόμη). Τα παιδιά πηγαίνουν στο Γυμνάσιο, και όπως καταλαβαίνετε θα έχουν έρθει σε πολύ δύσκολη θέση, για τα όσα γράφτηκαν και ακούστηκαν για τον πατέρα τους. Σ’ όλη μου τη ζωή, στην καριέρα μου, σαν καλλιτέχνης, δεν είχα ποτέ προβλήματα. Πάντα είχα ψηλά το κεφάλι. Μακριά από πάρε-δώσε με την αστυνομία. Ούτε ως μάρτυρας δεν έχω πάει σε δικαστήριο. Από το 1960 που τραγουδάω περπάταγα πάντα σε τεντωμένο σχοινί. Πρόσεχα και το παραμικρό μου βήμα. Δυσκολεύτηκα, αλλά δεν έχασα την ισορροπία μου. Κάθε μέρα που πηγαίνω στο μαγαζί βρίσκω να με περιμένουν τέσσερα-πέντε μπατιράκια και τα χαρτζιλικώνω. Δεκαπέντε χρόνια παλεύω, για να φθάσω μέχρι εδώ. Τώρα που έφθασα κι εγώ στην κορυφή θέλουν να με γκρεμίσουν. Πώς θα πάω σπίτι μου και θα δω τους γείτονές μου;», είχε πει σε συνέντευξή του στον «Ταχυδρόμο».

Η εικόνα του Στράτου Διονυσίου δέχθηκε ένα εξαιρετικά ισχυρό πλήγμα. Και μπορεί το 1974 στη δίκη για τα λαθραία τσιγάρα και το όπλο να αθωώθηκε, δεν έγινε το ίδιο, ωστόσο και για τη δίκη για τα ναρκωτικά (στην πραγματικότητα αφορούσε ένα ολόκληρο κύκλωμα εισαγωγής ναρκωτικών από την Τουρκία) όπου ο λαϊκός τραγουδιστής καταδικάστηκε σε τρια χρόνια φυλακή και τρια χρόνια εξορία στα Γιάννενα!

Στη συνέχεια ο Διονυσίου οδηγήθηκε πρώτα στο Γεντί Κουλέ, μετά στην Κέρκυρα στις φυλακές τις Τίρυνθας όπου παρέμεινε μέχρι το 1976 οπότε και αποφυλακίστηκε το Πάσχα εκείνης της χρονιάς, μετά από απονομή χάριτος, του τότε προέδρου της δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου.

Πριν αποφυλακιστεί, ωστόσο, ο Στράτος Διονυσίου πρόλαβε και ηχογράφησε μέσα στη φυλακή (γεγονός πρωτοφανές) τον δίσκο «Πάλι μαζί μας» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα! Ποτέ ξανά ένας κρατούμενος δεν είχε ηχρογραφήσει ένα ολοκληρο άλμπουμ μέσα στη φυλακή!

Η κυκλοφορία του δίσκου προκάλεσε αίσθηση αλλά... δεν πούλησε. Και αυτό ήταν ενδεικτικό της εικόνας που είχε πλέον ο Διουνυσίου στον κόσμο. Μετά την αποφυλάκισή του, ο Τόλης Βοσκόπουλος τον στήριξε και τον βοήθησε να σταθεί ξανά στα πόδια του.

Η μεγάλη επιστροφή για τον Στράτο Διονυσίου έγινε τη δεκαετία του 1980 με τραγούδια όπως «Υποκρίνεσαι», «Τα πήρες όλα», «Και λέγε-λέγε», «Άκου βρε φίλε», «Μόνο οι ερωτευμένοι», «Ο λαός τραγούδι θέλει», «Ο Σαλονικιός», «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα», «Εγώ ο ξένος», «Ένα λεπτό περιπτερά», «Καλύτερα μαζί σου και τρελός», «Θυμήσου», «Της γυναίκας η καρδιά», «Νομίζεις», «Ο ταξιτζής» και πολλά άλλα.

Κανείς δεν θυμόταν, πλέον, εκείνη την περιπέτεια με τη Δικαιοσύνη και ο Στράτος Διονυσίου έγραφε ξανά τη δική του ιστορία στο λαϊκό τραγούδι.

Στην αυγή του 1990 όλα έδειχναν ιδανικά μέχρι που εντελώς αναπάντεχα ήρθε το τέλος. Ο Στράτος μετά από μία ακόμα εμφάνιση στο νυχτερινό κέντρο «Στράτος» της οδού Φιλελλήνων που εμφανιζόταν έφυγε και πήγε στο ξενοδοχείο «Χανδρής», στη λεωφόρο Συγγρού (απέναντι από τον Ιππόδρομο του Νέου Φαλήρου). Εκεί, από τη σουίτα 707 παρακολουθούσε τις αγαπημένες του ιπποδρομίες. Ήταν παθιασμένος με τα άλογα. Ο ίδιος, άλλωστε, ήταν ιδιοκτήτης πολλών αλόγων.

Στις 7:30 το πρωί της 11ης Μαΐου 1990, οι άνθρωποι του ξενοδοχείου τον βρήκαν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Όταν συνήλθε αποφάσισε να πάρει ένα ταξί και να πάει στο νοσοκομείο. Στη διάρκεια της διαδρομής, μέσα στο ταξί, μπροστά από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, άφησε την τελευταία του πνοή, έπειτα από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής!

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.