Ο θάνατος του Παπαδόπουλου και η κηδεία του που μετατράπηκε σε χουντοφιέστα

Υπάρχει μία παρεξήγηση. Ο νεκρός δεν δεδικαίωται. Ειδικά άνθρωποι σαν τον αρχιπραξικοπηματία Γεώργιο Παπαδόπουλο που βύθισε στο σκοτάδι μία χώρα για επτά ολόκληρα χρόνια.

Το ότι.. δεν δεδικαίωται δεν είναι μόνο ένα πολιτικό σχόλιο. Είναι (και) θεολογικό. Και αυτό αφορά την παρεξήγηση για την οποία έγινε λόγος στην αρχή του κειμένου.

Η φράση αυτή προέρχεται από την Καινή Διαθήκη και συγκεκριμένα από την Επιστολή προς Ρωμαίους του Αποστόλου Παύλου (κεφ. 6, στίχ. 7). Η ακριβής φράση του είναι: «ο γαρ αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας».

Σύμφωνα με τη θεολογική ερμηνεία της συγκεκριμένης φράσης αυτός που έχει πεθάνει έχει «απελευθερωθεί/απαλλαγεί από την αμαρτία», διότι όντας νεκρός δεν έχει πλέον τη δυνατότητα ούτε να αμαρτήσει, ούτε να επηρεαστεί από τις επιθυμίες της.

Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως αυτός που πεθαίνει δικαιώνεται/αθωώνεται για όσα έκανε στη ζωή του. Και αν για κάποιους θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτό θα μπορούσε και να ισχύει, σίγουρα ανάμεσα σε αυτούς δεν θα ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Αμετανόητος μέχρι το τέλος

Μετά την πτώση της χούντας ο αρχιπραξικοπηματίας Γεώργιος Παπαδόπουλος εκτοπίστηκε στην Κέα μαζί με τους Παττακό, Μακαρέζο, Λαδά και Ρουφογάλη. Την 21η Ιανουαρίου 1975 προφυλακίσθηκε και προσήχθη σε δίκη ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, μαζί με τους πρωταιτίους του πραξικοπήματος.

Στις 23 Αυγούστου 1975 καταδικάστηκε σε θάνατο και στρατιωτική καθαίρεση για τα εγκλήματα της στάσεως και της εσχάτης προδοσίας. Η θανατική ποινή του μετατράπηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή την ίδια κιόλας ημέρα σε ισόβια κάθειρξη, την οποία εξέτισε στις φυλακές του Κορυδαλλού.

Από εκεί ξαναβγήκε στις 8 Αυγούστου 1996 για να εισήχθη στο Λαϊκό Νοσοκομείο καθώς έπασχε από κακοήθη νεοπλασία του ουροποιητικού συστήματος. Εκεί πέρασε τους τελευταίους 36 μήνες της ζωής τους.

Η γυναίκα του (η... διαβόητη κυρά Δέσποινα) και ο γιος του Χρήστος ζήτησαν για λογαριασμό του να αποφυλακιστεί για λόγους επιείκειας αλλά η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη απέρριψε την αίτηση αφού δεν την κατέθεσε ο ίδιος.

Ο Παπαδόπουλος, άλλωστε, ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη (όπως έκανε ο Μακαρέζος) για τα εγκλήματα που διέπραξε κατά του λαού, ούτε επικαλέστηκε λόγους υγείας (όπως έκανες ο Παττακός) για να αποφυλακιστεί. Πάντα έλεγε «δι εμέ θα ομιλήσει η ιστορία, η οποία θα με δικαιώσει». 

Πέθανε αμετανόητος, μια ημέρα σαν σήμερα, στις 27 Ιουνίου 1999.

«Μέχρι την τελευταία στιγμή ο πρώην δικτάτορα αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος Ελλήνων πολιτών, αλλά και για τη βίαιη κατάλυση της δημοκρατίας.

»Έτσι, ουδέποτε υπέβαλε αίτηση για αποφυλάκιση με το αιτιολογικό “της αποτροπής ανηκέστου βλάβης της υγείας του”, όπως συνέβη με άλλους πρωταιτιούς του απριλιανού πραξικοπήματος.

»Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος πέθανε χθες το πρωί από έμφραγμα του μυοκαρδίου στο Λαϊκό Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν φρουρούμενος από τον Αύγουστο του 1996. Η υγεία του είχε κλονισθεί σοβαρά πριν από πέντε χρόνια στις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς προσεβλήθη από καρκίνο στο ουροποιητικό σύστημα, ο οποίος σύντομα εξαπλώθηκε σε όλα τα ζωτικά του όργανα.

»Το τελευταίο διάστημα ο Γεώργιος Παπαδόπουλος λόγω της τραχειοτομής στην οποία είχε υποβληθεί πριν από δύο μήνες δεν ήταν σε θέση να μιλήσει και επικοινωνούσε με το περιβάλλον μόνο μέσω σημειωμάτων.

»Όλη αυτή την περίοδο στο πλευρό του ήταν συνεχώς η γυναίκα του Δέσποινα, τα παιδιά του και ο αδελφός του Χαράλαμπος. Μόλις έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του νοσοκομείου ελάχιστοι φίλοι του.

»Ένας μάλιστα από αυτούς έφερε μαζί του την ελληνική σημαία με την οποία σκέπασε τη σωρό του πρώην δικτάτορα, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του αντιπροέδρου του Λαϊκού κ. Ι. Ζέρβα» ανέφερε το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» στις 28 Ιουνίου.

Όταν πέθανε ο Παπαδόπουλος τα κόμματα δεν εξέδωσαν ανακοινώσεις. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο τι έγινε στη Νέα Δημοκρατία. Η ηγεσία του κόμματος (πρόεδρος τότε ήταν ο Κώστας Καραμανλής), είχε προειδοποιήσει τους βουλευτές που ήταν... «ύποπτοι» αφενός να μην κάνουν κάποια δήλωση και αφετέρου να μην παραστούν την κηδεία του αρχιπραξικοπηματία.

«Η Ιστορία αλάθητος κριτής αξιολογεί τον καθένα κατά τα έργα του. Κάθε άλλη κρίση περιττεύει, ιδίως αυτή την ώρα. Η Δημοκρατία όταν έχει βαθιές ρίζες, έχει και τη δύναμη και τα μέσα να αμύνεται αποτελεσματικά εναντίον κάθε επιβουλής. Γι’ αυτό και τη διακρίνει το χαρακτηριστικό της μεγαθυμίας που δεν συμβιβάζεται με τη μικρότητα και την εκδίκηση», είχε πει τότε ο βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ, Προκόπης Παυλόπουλος, δίνοντας τη «γραμμή» που θα ακολουθούσε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τελικά, ο μόνος που «έσπασε» τη «γραμμή» ήταν ο βουλευτής Αλέξανδρος Παπαδόγγονας (γιος του περιβόητου Διονυσίου Παπαδόγγονα, αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πελοπόννησο), ο οποίος έκανε μία μικρή δήλωση στον τηλεοπτικό σταθμό Mega, όπου αφού πρώτα καταδίκασε την επιβολή της δικτατορίας τόνισε πως «τουλάχιστον ο Παπαδόπουλος πέθανε φτωχός»!

Η κηδεία του Παπαδόπουλου που μετατράπηκε σε «χουντοφιέστα»

Η κηδεία του ισχυρού άνδρα της Απριλιανής δικτατορίας έγινε στις 30 Ιουνίου στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών και ήταν από τις τελευταίες μεγάλες χουντομαζώξεις που έγιναν στην πρωτεύουσα.

Εκεί παραβρέθηκαν διάφοροι νοσταλγοί του δικτατορικού καθεστώτος αλλά και κάποιοι «φουσκωτοί» που αργότερα ήταν πρωτοπαλίκαρα του Μιχαλολιάκου στο νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.

Όσοι πήγαν εκείνη την ημέρα στην κηδεία του αρχιπραξικοπηματία είτε φορούσαν καρφίτσες με το «πουλί», είτε κρατούσαν σημαίες με το «έμβλημα» της 21ης Απριλίου, είτε φώναζαν συνθήματα όπως το «Ελλάς – Ελλήνων – Χριστιανών» και βέβαια αυτό που μερικά χρόνια αργότερα θα «λανσάρισε» η εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, το «αλήτες – προδότες – πολιτικοί»!

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ξεχώριζε η μορφή του (επίσης αμετανόητου) αρχιβασανιστή της χούντας Θεόδωρου Θεοφιλογιαννάκου. Εκεί ήταν και ο Μακαρέζος, ο Λαδάς και βέβαια ο Παττακός.

ενώ στεφάνι είχε στείλει και η οικογένεια του βασανιστή – δήμιου του κολαστηρίου της οδού Μπουμπουλίνας, Πέτρου Μπάμπαλη που είχε εκτελεστεί τον Ιανουάριο του 1979 από μέλη της οργάνωσης «Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας - Ομάδα: Ιούνης ’78».

«Οι συγκεντρωμένοι όταν τους είδαν ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Ανάμεσα στα στεφάνια ήταν και αυτό της οικογένειας του βασανιστή Μπάμπαλη. Το κλίμα φορτίστηκε ακόμα περισσότερο στις 4 το απόγευμα, όταν προσήλθαν στο Ά Νεκροταφείο η πρώην σύζυγος του δικτάτορα Δέσποινα Παπαδοπούλου και ένας από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος ο Στυλιανός Παττακός.

» Δέκα λεπτά αργότερα, έφθασε στο νεκροταφείο και ο γιος του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου.

» Το φέρετρο που οι νοσταλγοί της χούντας είχαν σκεπάσει με την ελληνική σημαία μεταφέρθηκε στη συνέχεια στην εκκλησία για να ψαλεί η νεκρώσιμος ακολουθία. Οι συγκεντρωμένοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και φώναζαν ''Άξιος, Άξιος''.

» Μια ομάδα γεροδεμένων νεαρών ακροδεξιών οργανώσεων  δεν δίστασε να χαιρετήσει ναζιστικά και να φωνάξει δηλητηριώδη συνθήματα όπως ''Λαός – Στρατός – Εθνικισμός''. Οι προκλήσεις συνεχίσθηκαν και με τους επικήδειους λόγους που εκφώνησαν ο Στυλιανός Παττακός και ο αδελφός του δικτάτορα.

» Το σκηνικό που έστησαν αμετανόητοι χουντικοί ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της ταφής. Πιστολέρο, τραμπούκοι άρχισαν να πυροβολούν στον άερα για να ''αποχαιρετήσουν'' τον δικτάτορα. Κάποιοι απ’ αυτούς επιτέθηκαν και σε δημοσιογράφους και τους προπηλάκισαν.

» Στα μέτρα ασφαλείας, για να αποφευχθούν έκτροπα από τους συγκεντρωμένους οπαδούς της χούντας, μετείχαν δεκάδες αστυνομικοί. Οι πιστολέρο όμως έδρασαν ανενόχλητοι, χωρίς κανείς από τους αστυνομικούς να επέμβει», ανέφερε το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» την επόμενη ημέρα.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.