Όταν οι Pink Floyd κυκλοφόρησαν το θρυλικό «The Wall»

Για τους μη μυημένους να πούμε πως οι Pink Floyd δεν είναι ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τη μία ημέρα στην άλλη. Στην πραγματικότητα συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Είναι μία ιστορία που θα μπορούσε να είναι η επιτομή της εξέλιξης.

Ξεκίνησε ως ένα φοιτητικό γκρουπάκι που έπαιζε... κάτι απ΄όλα, που αρχικά είχε έξι μέλη, που κάθε τρεις και λίγο άλλαζε ήχο, μέλη και ονόματα. Κάποια από τα ονόματα που είχε ήταν «Sigma 6», «Meggadeaths», «Abdabs», «Screaming Abdabs», «Leonard's Lodgers» και «Spectrum Five».

Το γκρουπ που μετεξελίχθηκε σε Pink Floyd δημιουργήθηκε το 1963 και έκανε τις πρώτες του πρόβες σε μία... αίθουσα τσαγιού. Κεντρικά πρόσωπα ήταν δύο παιδικοί φίλοι. Ο  Roger Waters και ο Nick Mason, φοιτητές και οι δύο στο Πολυτεχνείο του Λονδίνου. Ο πρώτος στην κιθάρα και ο δεύτερος στα ντραμς.

Μέσα σε κάτι λιγότερο από δύο χρόνια αυτό το περίεργο μουσικό σχήμα είχε αρχίσει να αποκτά χαρακτήρα, να κάνει live εμφανίσεις και να κάνει και τις πρώτες μεμονωμένες ηχογραφήσεις του.

Την οριστική του μορφή (χωρίς αυτό να σημαίνει πως σταμάτησαν οι αλλαγές στον ήχο και στη σύνθεση) το συγκρότημα την έλαβε στα τέλη του 1960 όταν μετονομάστηκε σε Pink Floyd. «Νονός» φέρεται να είναι ο Roger Keith «Syd» Barrett, τραγουδοποιός, τραγουδιστής και κιθαρίστας, ο οποίος στο μεταξύ είχε ενταχθεί στο γκρουπ.

Το όνομα προέκυψε από τα ονόματα δύο μπλουζ μουσικών. Του Pink Anderson και του Floyd Council! Καθόλου τυχαία, άλλωστε, το συγκρότημα το πρώτο διάστημα της ύπαρξής του πειραματιζόταν με περισσότερο μπλουζ παρά ροκ ήχους.

Πολύ γρήγορα οι Pink Floyd άρχισαν να πληθαίνουν τις εμφανίσεις τους, να κερδίζουν αρκετούς οπαδούς και να γίνονται ένα από τα μεγαλύτερα όνομα της underground σκηνής της Βρετανικής Μητρόπολης.

Το 1967 τους ανακάλυψε η ΕΜΙ και από εκεί και πέρα ξεκίνησε η... mainstream πορεία τους. Ο David Gilmour αντικατέστησε τον Syd Barrett που είχε αρχίσει ήδη να παρουσιάζει αυτοκαταστροφικές τάσεις και να χάνεται στον ψυχεδελικό κόσμο του LSD.  Το συγκρότημα κυκλοφορεί πέντε άλμπουμ. Την 1η Μαρτίου 1973, ωστόσο, ήρθε η εκτίναξη. Είναι η ημέρα που οι Pink Floyd χαρίζουν στον κόσμο της σκληρής μουσικής το αψεγάδιαστο διαμάντι «The Dark Side of the Moon».

Το απόλυτο χτύπημα, ωστόσο, θα ερχόταν έξι χρόνια αργότερα.

Όλα ξεκίνησαν από ένα... φτύσιμο

Ναι. Το «The Wall» είναι ένα αριστούργημα. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι πως ανάμεσα στα τόσα και τόσα άλλα αριστουργήματα της μουσικής αυτό έχει ίσως την πιο παράξενη ιστορία απ' όλα. Και πιθανότατα είναι αν σκεφτεί κανείς πως ο ηγέτης των Floyd, εμπνεύστηκε αυτό το αριστούργημα από ένα.. φτύσιμο στη διάρκεια μιας συναυλίας!

Το συγκρότημα, λοιπόν, το 1979, έδινε μια συναυλία στο Μόντρεαλ του Καναδά. Είναι η εποχή που οι Floyd είναι... της μόδας! Ήταν σχεδόν απαραίτητο να πας σε συναυλία τους αν έπαιζαν στην πόλη που έμενες.

Σου άρεσε, δεν σου άρεσε η μουσική τους έπρεπε να πας στη συναυλία τους για να έχεις μετά να το λες. Αυτό βέβαια σημαίνει πως αν δεν σου αρέσει η μουσική αυτή πιθανότατα θα βαρεθείς ή θα φύγεις και νωρίς.

Πιθανότατα το ίδιο έγινε και σε εκείνη τη συναυλία. Μια παρέα νεαρών, είδε φως και μπήκε. Δεν πολυκαταλάβαινε τη μουσική των Floyd και βαρέθηκε οπότε έπιασε ψιλή κουβέντα. Και δώσε γέλια, και δώσε πειράγματα και δώσε φωνές γιατί τους... ενοχλούσε η μουσική.

Ο μπασίστας και στιχουργός του συγκροτήματος, Roger Waters, αναγκάστηκε να ερμηνεύσει τέσσερις φορές το intro του Pigs On The Wing part 2, καθώς η φασαρία του κοινού δεν του επέτρεπε να ακουστεί. Εκνευρισμένος, απαίτησε από το συγκεκριμένο παρεάκι να κάνει ησυχία (δεν το ζήτησε τόσο ευγενικά) για να μπορέσει να ερμηνεύσει το τραγούδι. Εκείνοι, όμως, συνέχισαν τον χαβά τους και κάπως έτσι ο Waters πέρασε από τα λόγια στις πράξεις, πλησίασε την παρέα και έφτυσε έναν από αυτούς στο πρόσωπο.

Ακολούθησε ένας μικρός χαμούλης αλλά ο κύβος είχε ριφθεί. Ο Waters συμπλήρωσε μέσα στο μυαλό του ένα παζλ που δούλευε πολύ καιρό πριν.

«Η ιδέα του The Wall προήλθε μέσα από δέκα χρόνια περιοδειών και συναυλιών. Ειδικότερα το 1975-1977, παίζαμε για πολύ μεγάλο κοινό όπου κάποιοι από αυτούς ήταν φαν του συγκροτήματος και κάποιοι άλλοι ερχόντουσαν για να πιούν μπύρες. Ήταν κάτι το απομονωτικό και έτσι μπήκε ένας τοίχος ανάμεσα σε εμάς και το κοινό μας», είχε πει ο ίδιος χρόνια αργότερα.

Ο Waters αναζητούσε τρόπο να σχολιάσει την αποξένωση των μουσικών  και των θεατών στις συναυλίες των μεγάλων σταδίων σαρκάζοντας έτσι και το ίδιο του το γκρουπ που έπαιζε πια μόνο σε συναυλίες μεγάλων ανοιχτών χώρων.

Η ηχογράφηση του «The Wall» έγινε από τις αρχές Απριλίου έως το τέλος Νοεμβρίου του 1979. Στη Μ. Βρετανία κυκλοφόρησε στις 30 Νοεμβρίου και στις ΗΠΑ στις 8 Δεκεμβρίου. Έγινε 23 φορές πλατινένιο, ενώ παρέμεινε στους αμερικάνικους και βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών για περισσότερο από 14 χρόνια. Από τα 24 κομμάτια που περιέχει, ξεχώρισαν και τραγουδήθηκαν περισσότερο το «An other brick in the wall», το «Hey you» και το «Comfortably Numb».

Ένα μουσικό άλμπουμ με υπόθεση

Το «διπλό» The Wall καταφέρνει να αποτυπώσει τον μοναχικό άνθρωπο που επιλέγει να εγκαταλείψει τις ανθρώπινες σχέσεις εξαιτίας των έντονων αρνητικών βιωμάτων του. 

Η ιστορία που διατρέχει το άλμπουμ είναι η φανταστική ζωή ενός αντιήρωα, του Pink, ο οποίος δέχεται το ράπισμα της κοινωνίας από τα νεανικά του χρόνια.

Σε αντίδραση για την καταπίεση από το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον φτιάχνει το δικό του φανταστικό κόσμο.

Η ιστορία ξεκινάει με τον Pink να θυμάται την τελευταία μέρα που ο πατέρας του, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ζωντανός. Από μικρός διδάσκεται τις δυσκολίες που μπορεί να κρύβονται σε μία φαινομενικά ήρεμη ζωή.

Μεγαλώνοντας ξεκινάει να χτίζει ένα τείχος ανάμεσα στον εαυτό του και τον κόσμο, για να προστατευτεί από τον πόνο. Αντιμετωπίζει τη σκληρότητα ακόμα μέσα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι του, με τη σκληρή μητέρα του να έχει καθοριστικό ρόλο. Έτσι αποφασίζει να φύγει από το πατρικό του και να φτιάξει τη ζωή του.

Τελικά, τα καταφέρνει και γίνεται ένας ροκ σταρ. Συναντά ξανά την απομόνωση και την απόρριψη αφού μαθαίνει πως η σύζυγός του τον απατάει και το ίδιο αποφασίζει να κάνει και εκείνος με μια θαυμάστρια του.

Ταυτόχρονα, ωστόσο, έχει αρχίσει να αναρωτιέται αν η απομόνωση είναι η σωστή επιλογή. Όσο ο καιρός περνάει, ωστόσο, τόσο απομακρύνεται από την πραγματικότητα και προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου προκειμένου να επιστρέψει. Βρίσκει καταφύγιο στην επιστροφή στις ρίζες του και στο παρελθόν.

Στη συνέχεια, ωστόσο, στο «παιχνίδι» μπαίνουν και τα ναρκωτικά. Το μυαλό του Pink έχει αρχίσει να παίζει στον αντι-ηρωά μας διάφορα παιχνίδια και αυτός αναρωτιέται αν έχει, πλέον τη δύναμη, να τελειώσει έστω και μια συναυλία.

Σταδιακά αρχίζει να βυθίζεται στην τρέλα, μέχρι που στρέφεται κατά του εαυτού του τον οποίο κατηγορεί για τα πάντα. Ακόμα και για τον θάνατο του πατέρα του στον πόλεμο! Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται πως έχει να κάνει με έναν εσωτερικό δικτάτορα και αναρωτιέται αν ευθύνεται αυτός για τη «δημιουργία» του.

Τελικά, ο Pink αποφασίζει να οδηγήσει τον εαυτό του σε δίκη. Η απόφαση είναι πως πράγματι ο ίδιος είναι ο υπεύθυνος για όλο αυτό που του συμβαίνει αλλά παράλληλα είναι και ο μόνος που μπορεί να το αλλάξει.

Και αυτό είναι και το ηθικό δίδαγμα. Πάντα, για διάφορους λόγους, θα δημιουργούνται «τείχη» και είναι προσωπική ευθύνη του καθενός από εμάς να αγωνιζόμαστε διαρκώς για να τα γκρεμίζουμε. Και κάπως έτσι η ιστορία τελειώνει. Ή αρχίζει ξανά...

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.