Ο Αντώνης Μυριαγκός ζει αυτές τις μέρες σε δύο εντελώς διαφορετικά σύμπαντα. Το πρωί βυθίζεται στα αρχεία, στις επιστολές και στη σιωπηλή αξιοπρέπεια του Ιωάννη Καποδίστρια· το βράδυ αφήνει τους κυνόδοντες να γλιστρήσουν στη σκηνή, υποδυόμενος έναν από τους πιο επίμονους νεκροζώντανους της παγκόσμιας μυθολογίας. Είναι ο πρωταγωνιστής της πολυαναμενόμενης ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή, που κάνει πρεμιέρα στις 25 Δεκεμβρίου 2025, αλλά και ο σύγχρονος Δράκουλας του θεάτρου — μια διπλή ζωή που, αν μη τι άλλο, του δίνει το δικαίωμα να μιλά για φως και σκοτάδι χωρίς καμία υπερβολή.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη στήλη Normal Πίπολ του Reader, ο Μυριαγκός θυμάται την Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων σαν ένα εργοτάξιο που γυάλιζε, μιλά για τα παιδικά του χρόνια στον Καναδά, για το Σαράγεβο που είδε ως κυανόκρανος και για τη βαθιά, σχεδόν οικογενειακή του σχέση με τη ναυτοσύνη. Ανάμεσα σε έναν πολιτικό που κινείται στο φως και έναν αριστοκράτη που αποστρέφεται το φως, ο ίδιος προσπαθεί —με μια δόση χιούμορ και αρκετή αυτογνωσία— να βρει τη δική του θέση.
Η συμμετοχή στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004
«Το 2004, πριν ακόμα οριστικοποιηθεί κάπως το τι κάνω με το θέατρο —γιατί είχα τελειώσει την Καλών Τεχνών πριν κάποια χρόνια— δούλεψα για την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, για όλη αυτή τη φιέστα, για το κομμάτι της κλεψύδρας. Ήμασταν μια ομάδα εικαστικών, ζωγράφων, που φτιάχναμε κοστούμια και μακιγιάζ. Ήμασταν το πολύ στενό γκρουπ του Άγγελου Μέντη, που ήταν βοηθός, make-up artist, ενδυματολόγος —και όχι μόνο— του Δημήτρη Παπαϊωάννου.»
«Κάπως μου φαίνεται ότι είναι προ Χριστού αυτή η ιστορία, αλλά τότε —αν ανατρέξω— υπήρχε τεράστια ανάταση και δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί την Αθήνα να είναι ένα απέραντο εργοτάξιο, και όλα να είναι —κοντεύοντας προς τον Αύγουστο— λαμπίκο. Νόμιζες ότι ήσουν στο Τόκιο, ξέρω ’γω.»
Από τον Καναδά στην Ελλάδα
«Τα παιδικά μου χρόνια τα βίωσα στον Καναδά. Δεν καταλάβαινα εγώ τεράστιες διαφορές· το σοκ κάπως έπρεπε να το καταπιούμε. Φαντάσου εγώ, όταν έφτασα στην Ελλάδα, έπρεπε να καλυτερεύσουν τα ελληνικά μου. Δεν ήμασταν εξοικειωμένοι με τη γλώσσα, συν ότι υπήρχε και μεγάλη αγωνία, γιατί έπρεπε να προσαρμοστούμε στα καινούργια δεδομένα. Και ήμουν και σε μια παιδική ηλικία, όπου κάθε τι που έρχεται σου φαίνεται καινούργιο και θες να το γνωρίσεις. Οπότε δεν καταλάβαινα πώς συνέβαιναν όλα αυτά.»
Ισορροπώντας ανάμεσα στον Δράκουλα και τον Καποδίστρια
«Ο Καποδίστριας και ο Δράκουλας έχουν ένα κοινό: τον τίτλο. Κόμης ο ένας, κόμης κι ο άλλος. Διαφέρουν πάρα πολύ, αλλά είναι και οι δύο εμβληματικές προσωπικότητες. Από τη μια έχουμε τον Καποδίστρια, που θα έλεγα ότι κινείται μέσα στο φως, και από την άλλη τον Δράκουλα, που δεν αντέχει καθόλου το φως και κινείται στο σκοτάδι. Αυτά τα δύο προσπαθώ να τα βρω και μέσα μου.»
«Μελετώντας τον Καποδίστρια και την εποχή συγκεκριμένα, μου έκανε εντύπωση πόσα πολλά κοινά έχουμε με το σήμερα. Είμαστε μια χώρα στην οποία υπάρχουν πάρα πολλές φωνές. Από τη μια νομίζεις ότι συναντάς ένα πρόσωπο, αλλά με πολλά προφίλ. Και υπάρχει αυτό το κράμα, το οποίο δικαιολογείται ιστορικά και κοινωνικά. Νομίζω ότι είμαστε ικανοί για τα καλύτερα και για τα χειρότερα· είμαστε ή του ύψους ή του βάθους. Υπάρχει μια κρίση προσωπικότητας, αλλά στο βάθος ακουμπάμε σε έναν συλλογικό τόπο μνήμης.»
«Μεγάλωσα σε μια οικογένεια, από την πλευρά του πατέρα μου, με ναυτική παράδοση 100% από πάππου προς πάππου. Είμαστε Χιώτες στην καταγωγή. Ο παππούς μου ήταν πρώτος μηχανικός, [...] ο πατέρας μου καπετάνιος, και εγώ έσπασα κάπως αυτή τη συνέχεια. Ξέρεις, έχω μια υπερηφάνεια για αυτόν τον κλάδο, της ναυτοσύνης. Ούτως ή άλλως, σαν κλάδος, είναι το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της Ελλάδας.»
Η εμπειρία του μεταπολεμικού Σαράγεβο
«Όταν ήμουν στον στρατό, μου δόθηκε η ευκαιρία να συμπληρώσω μια αίτηση και να πάω κυανόκρανος: εθελοντής δηλαδή, με μισθό, κανονικά. Ακούγεται κάπως αυτή τη στιγμή —δεν θα το συνιστούσα ούτε στο παιδί μου να το κάνει αυτό— αλλά εμένα με έβαζε τότε σε μια ίντριγκα το να γνωρίσω τον κόσμο και, με οποιαδήποτε αφορμή, να κάνω ένα ταξίδι.»
«Όταν πήγα στο Σαράγεβο, επειδή διαπνεόμουν και από αυτό το κλίμα του Κουστουρίτσα, του underground, είχαμε και πρόσφατα τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και γι’ αυτό υπήρχαν αυτές οι δυνάμεις —και καλά— «σταθεροποίησης» στην Ευρώπη. Πέρασα πάρα πολύ καλά, αλλά είδα και πράγματα που, ξέρεις, εκείνη την περίοδο δεν μπορούσα να τα συγκροτήσω μέσα μου, να τα ερμηνεύσω. Στην πορεία όμως κατάλαβα ότι το ένα κομμάτι κούμπωνε με το άλλο. Μου είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση στο Σαράγεβο οι σταυροί: υπήρχαν σταυροί, θαμμένα πτώματα, κατά μήκος όλων των δρόμων, στις πλατείες, στα πάρκα.»
- Τραγωδία στα Τρίκαλα: Η μειωμένη βάρδια, το διάλειμμα των πέντε και η μακάβρια διαδικασία ταυτοποίησης
- Πίσω από κάθε νεκρό σε χώρο εργασίας, υπάρχει μια κοινή αλήθεια
- Πότε και πού θα «χτυπήσουν» δύο νέα κύματα κακοκαιρίας: Τι θα γίνει στην Αττική - Ανεβαίνει η θερμοκρασία
- Ιωάννα Τούνη για revenge porn: «Ντρέπεται και η ντροπή - Ο κατηγορούμενος δήλωσε ότι έχει στραβισμό»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
