Η ληστεία του αιώνα έγινε το 1887 σε μουσείο της Αθήνας από έναν ποιητή

Δύο μέρες πριν τη Διεθνή Ημέρα Αποταμίευσης, στις 29 Οκτωβρίου 1887 μια ληστεία συγκλόνισε την αθηναϊκή κοινωνία. Η ήρεμη και μάλλον αδιάφορη καθημερινότητα διακόπτεται απότομα και σχεδόν σε κάθε γωνιά της πόλης «γεννιούνται» ντετέκτιβ που συζητούν μεταξύ τους το ποιος θα μπορούσε να είναι πίσω από τη ληστεία του Νομισματικού Μουσείου. Κανείς μέχρι τότε δεν μπορούσε να υποψιαστεί πως πίσω από τη ληστεία ήταν ένας υπάλληλος που παράλληλα ήταν και ποιητής.

«Χίλια κλαπέντα νομίσματα»

Ήταν το πρωί της 29ης Οκτωβρίου, όταν ο γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών ξεκινούσε τη μέρα του. Λίγο μετά, ο κλητήρας εμφανίζεται κρατώντας στο χέρι του ορισμένα αρχαία νομίσματα λέγοντας πως τα βρήκε σκορπισμένα σε μια παρακείμενη γωνία του κτιρίου. Η συλλογή του Μουσείου στεγαζόταν σε κοντινή αίθουσα. Και οι δύο πήγαν για να δουν τι ακριβώς είχε συμβεί, διαπιστώνοντας πως η πόρτα είχε παραβιαστεί και αρκετά νομίσματα έλειπαν από τις προθήκες.

Ο γραμματέας ενημέρωσε άμεσα τις αρχές όπως και τον διευθυντή του μουσείου. Τα πρώτα στοιχεία της έρευνας δεν οδήγησαν πουθενά. Όποιος είχε οργανώσει τη ληστεία, ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Ο ληστής δεν έκλεψε κανένα από τα χρυσά νομίσματα αλλά διάλεξε εκείνα που ήταν τα αρχαιότερα της συλλογής και συνεπώς, εκείνα που είχαν και τη μεγαλύτερη αξία. Οι αρχές είχαν να κάνουν με έναν γνώστη του αντικειμένου και όχι κάποιον τυχαίο διαρρήκτη.

Την ίδια περίοδο, η συλλογή επρόκειτο να μετακινηθεί σε νέα τοποθεσία, στο κτίριο της Ακαδημίας Αθηνών πιο συγκεκριμένα. Οι μόνοι που είχαν πρόσβαση ήταν οι υπάλληλοι του Πανεπιστημίου και γνώριζαν πολύ καλά το χρονικό περιθώριο για τη μετακίνηση. Η αστυνομία ξεκινάει ανακρίσεις και δίνει εντολή σε όλους τους ένστολους σε Αθήνα και Πειραιά να βρίσκονται σε επιφυλακή. Στα καφενεία της πόλης, η ληστεία μονοπωλεί το ενδιαφέρον.

Ποιητής το πρωί, διαρρήκτης το βράδυ

Αυτό που κανείς δεν υποψιαζόταν, επιβεβαιώθηκε λίγο καιρό μετά. Η εφημερίδα «Ακρόπολις» έκανε λόγο για μια σύλληψη ενός Έλληνα στο Παρίσι. Σύμφωνα με την ανταπόκριση της εφημερίδας, ο Περικλής Ραυτόπουλος ήταν εκείνος που είχε κλέψει τα εκθέματα του μουσείου και είχε φύγει για τη γαλλική πρωτεύουσα ώστε να τα πουλήσει. Αφού τα κατάφερε, γύρισε πίσω στο κατάστημα που τα πούλησε και...τα ξαναέκλεψε!

Το σοκ για την καλή κοινωνία της εποχής ήταν αρκετά μεγάλο. Ο Ραυτόπουλος ήταν γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους λόγω της ενασχόλησής του με την ποίηση. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος έγραφε για εκείνον με πολύ φιλικό τρόπο. Ο Ραυτόπουλος είχε έρθει από την Πάτρα, γόνος καλής οικογένειας, και είχε αρκετά γρήγορα ενταχθεί στους κοσμικούς κύκλους της Αθήνας. Ο ίδιος είχε προσληφθεί εικονικά στην Εθνική Βιβλιοθήκη και εργαζόταν ως κλητήρας.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η πρώτη του «υπεξαίρεση» αφορούσε πολύτιμα βιβλία που υπήρχαν στις συλλογές της βιβλιοθήκης. Λόγω των γνωριμιών του, γλίτωσε τη σύλληψη και δεν πτοήθηκε συνεχίζοντας τη δραστηριότητά του. Οι εφημερίδες, ίσως με μια δόση υπερβολής, τον περιέγραφαν ως τον τέλειο ληστή που πάντα κατάφερνε να παίρνει αυτό που θέλει χωρίς κανείς να τον υποψιάζεται. Αριστοτέχνης του λόγου, αριστοτέχνης της κλοπής. 

Ο Ραυτόπουλος επέστρεψε τα κλοπιμαία και στη συνέχεια τα ίχνη του χάνονται χωρίς να ξέρουμε ποια υπήρξε η κατάληξή του.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.