Ο καταγεγραμμένος βρυκόλακας που τρομοκράτησε τη Μύκονο

Αιώνες πριν, η Μύκονος ήταν απλώς ένα νησί που ορισμένες φορές οι ταξιδευτές που έρχονταν από την Ευρώπη χρησιμοποιούσαν ως ενδιάμεσο σταθμό. Ο Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ ήταν ένας Γάλλος βοτανολόγος που ταξίδεψε στην Ανατολή μαζί με τους μαθητές του για να διευρύνει τις γνώσεις του. Πέρασε τους  τελευταίους μήνες του 1700 στο νησί της Μυκόνου και κατέγραψε μια ιστορία που έγινε ο θεμέλιος λίθος των ιστοριών για βρυκόλακες.

Ο μισητός κάτοικος που κατέληξε βαμπίρ

Αυτά που κατέγραψε ο Τουρνεφόρ ήταν ουσιαστικά ένας συλλογικός πανικός γύρω από μια σειρά ανεξήγητων γεγονότων. Εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί το βιβλίο που εξέδωσε στη συνέχεια (και αφορούσε το ταξίδι του) έγινε αρκετά δημοφιλές. Ο Τουρνεφόρ ήθελε να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί στην Αρμενία. Στη Μύκονο έμεινε για λίγο καιρό αλλά ήταν τόσο τυχερός που μπροστά του εκτυλίχθηκε ένα σπάνιο φαινόμενο.

Υπήρχε, σύμφωνα με τη διήγησή του, ένας κακότροπος χωρικός στο νησί. Επρόκειτο για έναν άνθρωπο που κανείς δεν συμπαθούσε και ο οποίος συνήθιζε να καυγαδίζει με όλους. Ο συγκεκριμένος βρέθηκε νεκρός. Είχε δολοφονηθεί χωρίς να γίνει γνωστός ποτέ ο υπαίτιος της πράξης.

Τον κήδεψαν κοντά σε ένα ξωκλήσι. Δύο μέρες μετά όμως, ο πανικός ξεκινάει. Οι κάτοικοι περιέγραφαν διάφορα ανεξήγητα φαινόμενα όπως χτυπήματα στις πόρτες των σπιτιών τους αργά το βράδυ, λάμπες που έσβηναν μόνες τους, άδεια μπουκάλια κρασί που πριν από λίγο ήταν γεμάτα.

Κάθε πρωί στο νησί έφερνε και άλλες ιστορίες που σαν λάδι στη φωτιά φούντωναν ακόμη περισσότερο την παράνοια που είχε ξεκινήσει. Όλοι κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: ο κακορίζικος συντοπίτης τους είχε επιστρέψει για να τους κάνει τη ζωή δύσκολη.

Περίπου εννιά μέρες μετά, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και οι κάτοικοι αποφάσισαν να δράσουν. Με έναν χασάπη πήγαν στον τάφο του νεκρού για να πάρουν την καρδιά και να την κάψουν. Ακόμη και μετά από αυτή την ενέργεια όμως, τα φαινόμενα δεν σταμάτησαν αλλά έγιναν χειρότερα.

Έμενε μόνο μια λύση: η καύση του νεκρού. Η τοπική εκκλησία προφανώς δεν δεχόταν κάτι τέτοιο αλλά εξαιτίας της λαϊκής απαίτησης έκανε πίσω. Πήραν τον νεκρό σε μια κοντινή νησίδα και τον έκαψαν. Σκόρπισαν τις στάχτες στη θάλασσα και γύρισαν σπίτια τους. Μετά από αυτό, όλες οι...ενοχλήσεις σταμάτησαν. 

Τι συνέβη ακριβώς;

Ο Τουρνεφόρ παρακολούθησε το φαινόμενο ως ένας εξωτερικός παρατηρητής. Το καταγράφει ως ένα συμβάν συλλογικού πανικού που δεν είχε καμία απολύτως βάση. Παρατηρεί επίσης, ότι από αυτό δεν επηρεάστηκαν Τούρκοι ή Ευρωπαίοι κάτοικοι του νησιού. Ούτε καν τους απασχόλησε. Η όλη παράνοια επηρέασε αποκλειστικά τον ορθόδοξο πληθυσμό. 

Η έννοια του βρυκόλακα, πάντως, υπήρχε πολύ έντονα στη λαϊκή παράδοση. Ουσιαστικά, κάποιος κατέληγε βρυκόλακας αν (σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες) θαβόταν σε έδαφος που δεν είχε καθαγιαστεί ή είχε ζήσει έναν άσωτο και αμαρτωλό βίο.

Έτσι, κατέληγε με ένα είδος αθανασίας που ήταν ταυτόχρονα και κατάρα. Για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι άνθρωποι έφτιαχναν κεριά σε σχήμα σταυρού και τα έβαζαν μαζί με τον νεκρό ή κατασκεύαζαν πήλινες επιγραφές με τη φράση «Ιησούς Χριστός νικά». 

Στην περίπτωση της Μυκόνου πάντως, ο Τουρνεφόρ επισημαίνει ότι όλο αυτό δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παρανοϊκή συμπεριφορά των ντόπιων με αρκετά στοιχεία λαϊκής παράδοσης.

Οι κάτοικοι στην ουσία τρόμαζαν τον ίδιο τους τον εαυτό δημιουργώντας σενάρια πίσω από τα οποία βρισκόταν ένας δήθεν βρυκόλακας. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα παράξενα φαινόμενα τελείωσαν μετά την καύση του νεκρού, μια λύση που η ίδια η παράδοση ορίζει για τέτοιες περιπτώσεις. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.