Οι ξεχωριστοί Έλληνες λογοτέχνες και ποιητές που πέθαναν στην ψάθα

Στην ελληνική λογοτεχνία και ποίηση, υπάρχουν αρκετά ονόματα που δεσπόζουν βαριά και άλλα που ίσως να μην μας είναι ιδιαίτερα γνωστά. Το έργο ενός ανθρώπου των γραμμάτων είναι η αποτύπωση όλων αυτών που έχει στην ψυχή του, το φίλτρο μέσα από το οποίο περνάει τον πόνο και τη χαρά της εποχής του. Κι ενώ κανείς από εκείνους δεν έγραψε ό,τι έγραψε για χρηματική ικανοποίηση, αρκετοί το έκαναν για λόγους βιοπορισμού γιατί δεν είχαν άλλη πηγή εισοδήματος. Αρκετοί πέθαναν μόνοι και φτωχοί.

Νίκος Καρούζος 

Γεννημένος στο Ναύπλιο το 1926, ο Νίκος Καρούζος υπήρξε μια σπάνια μορφή για τα ελληνικά γράμματα. Έζησε μια ζωή ασκητική, με μια μεγαλειώδη λιτότητα, ως ένα ελεύθερο και ανυπότακτο πνεύμα. Εντάχθηκε σε μικρή ηλικία στις τάξεις της ΕΠΟΝ, μια επιλογή που την πλήρωσε με αίμα και εξορία. Δεν υπέγραψε ποτέ δήλωση μετανοίας. Διάφορα κείμενα και ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά της εποχής. Το 1988 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Το υπουργείο Πολιτισμού του παρείχε μια πενιχρή σύνταξη που δεν ήταν αρκετή. Πέθανε το 1990 ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας.

Μιχάλης Κατσαρός

Όλοι μας έχουμε διαβάσει κάπου τον στίχο «πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον έχει πολλή ξηρασία». Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού. Ένα πνεύμα ασυμβίβαστο, ανατρεπτικό και συνάμα προφητικό, που κατάφερε να μετατράψει τις εμπειρίες του σε ένα ποιητικό σώμα με τεράστια αξία. Πολέμησε το 1940 και στη συνέχεια πέρασε στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Βασανίστηκε άγρια από τους Γερμανούς αλλά δεν λύγισε ποτέ. Δεν δίστασε στη συνέχεια να επικρίνει μέσα από το έργο του τη σταλινική θηριωδία. Πέθανε το 1998. 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο «κοσμοκαλόγερος» των ελληνικών γραμμάτων φημιζόταν για τη λιτή και έντονα πνευματική του ζωή. Τα διηγήματά του δημοσιεύονταν στον Τύπο της εποχής χωρίς όμως ο ίδιος να κερδίζει κάτι, πέρα από αναγνώριση. Βρισκόταν συνήθως στα φτωχικά καπηλειά της Αθήνας και ζούσε την καθημερινότητά του συνθέτοντας ποιήματα και διηγήματα που σαγηνεύουν και συναρπάζουν μέχρι και σήμερα. Κυκλοφορούσε με κουρελιασμένα ρούχα. Ταλαιπωρήθηκε αρκετά εξαιτίας της μάχης του με το αλκοόλ και οι φίλοι του προσπαθούσαν να τον στηρίζουν οικονομικά. Πέθανε το 1911 έχοντας ως περιουσία μόνο λίγες δραχμές.

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Θα μπορούσε να ανήκει σε αυτούς που αποκαλούμε «καταραμένους ποιητές» αλλά το έργο του αξίζει πολύ περισσότερο από έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Ο Λαπαθιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα και πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Έγραψε ποιήματα και διηγήματα με τόνο έντονα μελαγχολικό και ταυτόχρονα νοσταλγικό. Ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες της Κατοχής και τον εθισμό του στα ναρκωτικά, έβαλε τέλος στη ζωή του στις αρχές του 1944.

Μήτσος Παπανικολάου

«Μέσα στη βουή του δρόμου» τραγούδησαν οι Domenica το 2002. Ίσως να μην είναι πολύ γνωστό, αλλά το τραγούδι είναι ένα μελοποιημένο ποίημα του Μήτσου Παπανικολάου. Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1900, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία πριν ξεκινήσει να γράφει ποιήματα. Το έργο που άφησε δεν είναι μεγάλο, είναι όμως γεμάτο νοσταλγία και πόνο για χαμένα όνειρα. Ο εθισμός του στα ναρκωτικά ήταν εκείνος που τον έριξε στη φτώχεια. Την περίοδο της Κατοχής, πούλησε τα υπάρχοντά του για να ικανοποιήσει τον εθισμό του. Οι φίλοι του φρόντισαν να τον βάλουν στο Ψυχιατρείο της Αθήνας όπου και κατέληξε. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.