Στη θέση του Χριστού για λίγες ώρες - Ένα video game που προκαλεί αίσθηση και αντιδράσεις

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που έπαιξα ένα video game στον υπολογιστή. Άσχετα αν το θυμάμαι σαν χθες, έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Ήταν η εποχή που τα γραφικά δεν ήταν ιδιαιτέρως φανταχτερά αλλά δεν είχαμε και ιδιαίτερο μέτρο σύγκρισης. Ήταν η εποχή που η οθόνη του υπολογιστή είχε «ουρά», ξεκινούσε από την άκρη του γραφείου και έφτανε στον τοίχο. Και φυσικά η εποχή που το internet ήταν μια συνδρομητική κάρτα που αγόραζες από το περίπτερο. Νομίζω όμως ότι ήταν και μια μετάβαση. Το παιχνίδι μεταφέρθηκε από τον εξωτερικό χώρο στον εσωτερικό και το gaming έγινε ο νέος «μπαμπούλας».

Πατώντας στα χνάρια του Μεσσία 

Έχουμε ακούσει ξανά και ξανά για διάφορα παιχνίδια που επηρεάζουν δήθεν τους νεότερους. Με μια χαρακτηριστική «κιτρινίλα», δεν ήταν λίγοι οι δημοσιογράφοι που όταν εμφανιζόταν ένα περιστατικό βίας έκαναν τη σύνδεση βίαιης συμπεριφοράς - βίαιου παιχνιδιού. Δεν ξέρω αν ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αν υπάρχει αρνητική επιρροή, θα υπάρχει και θετική. Λογικά το ίδιο σκέφτηκαν και οι δημιουργοί του «I am Jesus Christ», ενός video game που βάζει τον παίκτη στη θέση του Ιησού Χριστού κατά τη διάρκεια της επίγειας παρουσίας του, το οποίο βγήκε στην αγορά λίγες μέρες πριν τον εορτασμό του Πάσχα.

Το παιχνίδι ξεκινάει με τις διηγήσεις της Καινής Διαθήκης που αφορούν τον ευαγγελισμό της Θεοτόκου αλλά και τη γέννηση του Χριστού. Ξαφνικά, βρισκόμαστε στην Παλαιστίνη, σε ένα μικρό σπίτι με μικρά δέντρα και φοίνικες τριγύρω. Οι δημιουργοί έχουν κάνει μια όμορφη δουλειά στο να αποτυπώσουν το τοπίο με λεπτομέρεια, έστω κι αν τα γραφικά είναι φτωχικά. Το άλλο που βρήκα σημαντικό είναι πως ο χαρακτήρας του Χριστού έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θα είχε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στην Παλαιστίνη. Αυτό σημαίνει πως το δέρμα του είναι μελαμψό και όχι λευκό όπως παρουσιάζεται στη δυτική εικονογραφία.  

Μαζεύοντας πόντους για θαύματα

Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, είναι εύκολο το όλο θέμα να γίνει σαχλό. Και η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι που το έφτιαξαν δεν καταφέρνουν να μην πέσουν σε αυτή την παγίδα. Ο κεντρικός χαρακτήρας έχει τη δυνατότητα να βλέπει μέσα από τοίχους και στη συνέχεια να θαυματουργεί την ίδια στιγμή που μια φωνή σαν του Μόργκαν Φρίμαν (που είναι τεχνητή νοημοσύνη) αφηγείται τι συμβαίνει και εκκλησιαστική μουσική ακούγεται σταθερά.

Σταθερή, παράλληλα, είναι και η παρουσία του διαβόλου που εμφανίζεται σε διάφορες περιπτώσεις ενσαρκώνοντας τον πειρασμό. Το παιχνίδι ουσιαστικά λειτουργεί ως RPG. Ολοκληρώνεις αποστολές, μαζεύεις ακόλουθους και...πόντους που τους χρησιμοποιείς για τα θαύματα που προαναφέραμε. Δεν μπορώ να πω ότι είχα ιδιαίτερες απαιτήσεις από ένα τέτοιο παιχνίδι.

Φτάνει στο τέλος του μετά τα γεγονότα της Σταύρωσης όπου η διήγηση ολοκληρώνεται με την Ανάληψη εις ουρανούς. Η ομάδα πίσω από αυτό, η SimulaM, αποτελείται από πέντε άτομα και εδρεύει στην Πολωνία. Ο CEO ανέφερε πως η αρχική ιδέα ήταν ένα animation γύρω από τη ζωή του Χριστού αλλά κατέληξε εντέλει στο video game. Είναι αδιαμφισβήτητα μια κακή προσπάθεια που δεν καταλαβαίνω τι σκοπό έχει. Αν ήθελαν να δημιουργήσουν κάτι που να εμπνέει σεβασμό και ευλάβεια, το αποτέλεσμα είναι μάλλον το ακριβώς αντίθετο. 

Σε κάθε περίπτωση, θα προτιμήσω τη βερσιόν του παπά της ενορίας.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.