«Στο Λονδίνο έκανα ένα τραγικό λάθος που στην Αθήνα θα ήταν κανονικότητα»

Έκανα ένα τραγικό λάθος που στην Αθήνα θα ήταν κανονικότητα. Στο Λονδίνο, μάλλον όχι. Τουλάχιστον, σίγουρα όχι μπροστά σε αστυνομικούς που τσεκάρουν την κίνηση έξω από το Κοινοβούλιο.

Λένε πως ο καλύτερος τρόπος για να νιώσεις τον παλμό μιας πόλης, είναι να την ζήσεις σαν ντόπιος, έστω κι αν είσαι τουρίστας. Λένε επίσης πως οι Άγγλοι έχουν μια χαρακτηριστική εμμονή με την τήρηση των κανόνων και της σειράς. Σε περίπτωση που δεν τους μιμηθείς σε αυτή την συνήθεια, να είσαι έτοιμος για τις συνέπειες. Αν για παράδειγμα σταθείς στη λάθος μεριά της σκάλας του μετρό και εμποδίσεις εκείνους που θέλουν να περάσουν, θα βρεθείς αντιμέτωπος με βλοσυρά βλέμματα. Εγώ από την άλλη, δέχθηκα κάτι παραπάνω από ένα βλοσυρό βλέμμα για την μη τήρηση των κανόνων.

Ο τίτλος αυτού του άρθρου θα μπορούσε να είναι: «Παραλίγο να πάρω αμπάριζα με το ποδήλατο μια Εγγλέζα θεία» αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Διάλεξα να ζήσω την πόλη από μέσα με ένα ενοικιαζόμενο ποδήλατο. Η αίσθηση είναι πανηγυρικά αφύσικη. Το να κυκλοφορείς με ποδήλατο στους κεντρικούς δρόμους μιας πρωτεύουσας ενεργοποιεί όλα τα ένστικα του μέσου Αθηναίου. Αισθάνεσαι σαν να παρανομείς, σαν να κάνεις κάτι εντελώς λάθος. Αν υπολογίσουμε και την ανάποδη οδήγηση, η αίσθηση αυτή σπάει τα κοντέρ. 

Το πρώτο «χαστούκι» ήρθε με ένα ατόπημα. Ναι, έγινα ο Ελληναράς που δεν υπολόγισε τίποτα στους δρόμους της βρετανικής πρωτεύουσας και πέρασε με κόκκινο πάνω από διάβαση πεζών. Κι ακριβώς έξω από το Κοινοβούλιο, με το Αββαείο του Ουέστμινστερ λίγο πιο δίπλα στο οποίο βρισκόταν η βασίλισσα Καμίλα. Τζάκποτ αλητείας μέσα στο σπιτάκι τους!

Προς υπεράσπισή μου όμως, δεν ήξερα καν ότι οι φωτεινοί σηματοδότες έχουν κι ένδειξη για τους ποδηλάτες (ναι, συγγνώμη που κάποιοι μεγαλώσαμε στην Αθήνα). Κι αυτή η αίσθηση ελευθερίας του να κινείσαι με ποδήλατο μέσα στο κέντρο, ήταν φοβερά απελευθερωτική. Τόσο που με έκανε να ξεχάσω τους βασικούς κανόνες οδηγικής συμπεριφοράς. 

Άντε όμως να το εξηγήσω αυτό στην αστυνομικό που με σταμάτησε μισό μέτρο παρακάτω. Είχα καταλάβει βέβαια ότι κάτι δεν έκανα σωστά αφού περνώντας από την διάβαση πεζών με κόκκινο, με «στόλισαν» με τον δικό τους, τόσο χαρακτηριστικό και αρκετά αγγλικό τρόπο. Βρισίδια αλλά με αστική ευγένεια. «Δεν σημαίνει κάτι το κόκκινο για σένα;» άκουσα κάποιον να φωνάζει πίσω μου. Παραβίασα έναν κανόνα στην χώρα που λατρεύει να τους τηρεί.

Τώρα, είχε έρθει η ώρα της κατσάδας από την αστυνομία. «Είναι δυνατόν να περνάς με κόκκινο; Και από διάβαση μάλιστα; Έλα τώρα» μου είπε η αστυνομικός με φανερή την απογοήτευση στο πρόσωπό της σαν να ήταν η δασκάλα που με μάλωνε επειδή ξέχασα την προπαίδεια του δύο. Δεν είχε και άδικο. Εγώ άρχισα να λέω εκατοντάδες συγγνώμη που δεν ξέρω αν βοήθησαν την κατάσταση ή την έπεισαν ότι είμαι ένας αδαής τουρίστας. Μας χρωστάτε και κάτι μάρμαρα αλλά άντε, ας το παίξω καλός.

Με…διέταξε να επιστρέψω πίσω από την διάβαση και να περιμένω το πράσινο αυτή την φορά. Τουλάχιστον γλιτώσαμε το πρόστιμο. Α και δεν σκότωσα κανέναν με το ποδήλατο! Κάτι είναι κι αυτό.

Τις επόμενες μέρες που συνέχισα την ποδηλατάδα μου προσέχοντας με θρησκευτική προσήλωση τις φωτεινές ενδείξεις, ήρθε το επόμενο «χαστούκι» (που το ψιλοπερίμενα για να είμαι ειλικρινής). Η χώρα που λατρεύει να τηρεί τους κανόνες, λατρεύει και να τους παραβιάζει. Αρκεί να μην βλέπει κανείς. Μήπως είμαι στην χώρα των μεγάλων αντιθέσεων; Στην χώρα που είναι με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο πόδι έξω; Όπως και στην σχέση της με την ευρωπαϊκή ήπειρο άλλωστε.

Γιατί ενώ εγώ περίμενα σαν μπούφος το κόκκινο να γίνει πράσινο σε άδειους δρόμους, οι υπόλοιποι ποδηλάτες με προσπερνούσαν χωρίς να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στο φανάρι. Τζάμπα η κατσάδα που έφαγα. Έπιασα πάντως τον εαυτό μου να θέλει να τηρεί αυτούς τους κανόνες, ανεξαρτήτως του πόσο χρήσιμοι είναι σε όλες τις περιστάσεις. Μήπως με έπιασε και εμένα αυτή η ευγένεια; Μήπως ήθελα να το παίξω καλός για να ξεπλύνω την ντροπή; Ή μήπως, εντέλει, χάθηκα στις σκέψεις μου ενώ προσπαθούσα να καταλάβω πού είναι το αντίθετο ρεύμα;

Συνέχισα την διαδρομή για να φτάσω να φάω πρωινό. Και η εφαρμογή που χρησιμοποίησα για να νοικιάσω το ποδήλατο, δεν σε αφήνει να παρκάρεις οπουδήποτε αλλά σε καθοδηγεί σε συγκεκριμένα σημεία. Το αντίθετο δηλαδή απ’ ότι συμβαίνει στην Αθήνα με τα πατίνια. 

Παρήγγειλα το κλασικό, αγγλικό πρωινό και τότε συνειδητοποίησα πως όντως, είμαι στην χώρα των αντιθέσεων. Στον ίδιο χώρο, συνυπήρχαν οικοδόμοι με Λονδρέζους τζέντλεμεν με καπαρντίνα και βαριά ομπρέλα. Πουκαμισάτα στελέχη με την εφημερίδα στο χέρι και μεροκαματιάρηδες που μάζευαν δυνάμεις για να πάνε για δουλειά. Και το αποκορύφωμα, είναι πως σε αυτό το τόσο χαρακτηριστικό φαγάδικο της αγγλικής κουζίνας, δεν είδα ούτε έναν στο προσωπικό που να είναι Άγγλος. Όλοι μετανάστες. Ο μέσος Άγγλος απολαμβάνει το πρωινό του από χέρια μεταναστών. 

Ίσως εν τέλει εκεί να βρίσκεται η ομορφιά αυτού του τόπου. Στους κανόνες και την παραβίασή τους. Ακροβατώντας ανάμεσα στον σεβασμό και την πονηρή ασέβεια. Στην τρέλα και τις αντιθέσεις. Ή όπως έγραψε ο βάρδος τους στον Άμλετ αιώνες πριν (για να το παίξω κουλτουριάρης), σε αυτή την χώρα όλοι είναι τρελοί.

Και τρελά λογικοί, θα σημείωνα εγώ. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.