Τα Πόκεμον «τριαντάρισαν»: Το παιχνίδι και η σειρά που σημάδεψαν τα παιδικά μας χρόνια

Ήταν ένα παιχνίδι που δεν είχε υπάρξει όμοιό του μέχρι τότε και που θα άλλαζε τον κόσμο του gaming με έναν ξεχωριστό τρόπο. Θα γινόταν μέρος των παιδικών μας χρόνων, ανέμελων στιγμών και καλοκαιρινών διακοπών. Πριν από 30 χρόνια, στην Ιαπωνία, «γεννήθηκαν» τα Πόκεμον.

Η ιδέα που ήρθε από…έντομα

Όταν ο Σατόσι Τατζίρι πλησίασε τη Nintendo με μια ιδέα για ένα παιχνίδι το 1990, αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερο σκεπτικισμό. Η ιδέα φαινόταν αρκετά φιλόδοξη, η επιτυχία της θα ήταν μάλλον αμφίβολη σύμφωνα με τα στελέχη της εταιρείας. Στον πυρήνα του παιχνιδιού ήταν η συλλογή και η ανταλλαγή μεταξύ των παικτών. Η ιδέα προήλθε από τα παιδικά χρόνια του Τατζίρι που ως μικρό παιδί δημιουργούσε μικρές συλλογές από έντομα που έπιανε στην εξοχή. 

Μεγάλωσε σε ένα προάστιο της ιαπωνικής πρωτεύουσας περιτριγυρισμένο από φύση. Η διαδικασία της εκβιομηχάνισης όμως μείωσε αρκετά τους χώρους πρασίνου όπως και τα δάση. Μαζί με τα δάση, μειώθηκαν και οι πληθυσμοί των εντόμων. Παράλληλα, ο Τατζίρι παρατήρησε πως τα περισσότερα παιδιά παίζουν πλέον μέσα στο σπίτι και όχι στους ανοιχτούς χώρους. Εκμεταλλεύτηκε αυτή την εξέλιξη και σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που θα είχε το στοιχείο της συλλογής με πλάσματα που θα μοιάζουν με έντομα. 

Ένα άλλο βασικό στοιχείο αυτού του παιχνιδιού ήταν η έλλειψη της βίας και του θανάτου. Αυτά τα πλάσματα απλώς θα κουράζονταν και θα λιποθυμούσαν. Ούτε θα αιμορραγούσαν ούτε θα πέθαιναν. Ο ίδιος πίστευε ότι τα παιχνίδια που κυκλοφορούν έχουν ήδη αρκετή βία και δεν χρειάζεται να την ενισχύσει και εκείνος με την προσπάθειά του. Θεώρησε πως το καταλληλότερο εργαλείο γι’ αυτό το παιχνίδι είναι το Game Boy, η φορητή παιχνιδομηχανή που είχε βγάλει στην κυκλοφορία η Nintendo το 1989. 

Παρά τη δυσπιστία των στελεχών της εταιρείας, η ιδέα του μπήκε σε φάση υλοποίησης. Κι αυτά τα…τέρατα τσέπης έπρεπε να αποκτήσουν ένα όνομα. Υπήρξαν διάφορες ιδέες όπως CapuMon (Capsule Monsters) ή KapuMon αλλά το όνομα που επικράτησε ήταν Pocket Monsters που έγινε Pokemon εν συντομία. Οι πρώτες κασέτες κυκλοφόρησαν στις 27 Φεβρουαρίου 1996. Η επιτυχία του νέου παιχνιδιού ήταν αρκετά μεγάλη, δικαιώνοντας την πίστη του δημιουργού στην αρχική ιδέα. 

Αυτό το παιχνίδι με την ιδιαίτερη μουσική, με γραφικά στα οποία μπορούσες να μετρήσεις τα pixels της οθόνης με το δάχτυλο, έγινε το σήμα κατατεθέν των παιδικών μας χρόνων και εν πολλοίς, κομμάτι της gaming καθημερινότητας αρκετών ανθρώπων μέχρι και σήμερα.

Τι απέγινε εν τέλει ο Ας Κέτσαμ;

Έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία των πρώτων εκδόσεων του παιχνιδιού, ξεκίνησε και η σειρά. Ο κεντρικός χαρακτήρας ήταν ένα δεκάχρονο παιδί που στην ιαπωνική έκδοση της σειράς λεγόταν Σατόσι, από τον δημιουργό του παιχνιδιού. Στην αγγλική έκδοση, το όνομα άλλαξε και ο Σατόσι έγινε ο Ας Κέτσαμ, το παιδί που πασχίζει να γίνει ο καλύτερος εκπαιδευτής Πόκεμον που υπήρξε ποτέ. Στην Ελλάδα η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται το 1999 με το πρώτο επεισόδιο «Πόκεμον, διαλέγω εσένα» στο οποίο ο Ας γνωρίζεται με τον Πίκατσου. 

Έτσι, τα πρωινά του Σαββάτου ακολουθούσαμε τον Ας στην προσπάθειά του να φτάσει στην κορυφή. Παρέα με τους φίλους του και τα Πόκεμον που είχε μαζί του πήγαινε από πρόκληση σε πρόκληση κυνηγώντας την περιπέτεια μακριά από το σπίτι του. Σταθερά απέναντί του η «ομάδα Πύραυλος» που προσπαθούσε να του δημιουργεί προβλήματα, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. 

Το χαρακτηριστικό της σειράς βέβαια ήταν πως ο Ας δεν μεγάλωσε ποτέ. Ηλικιακά, παραμένει ακόμη το 10χρονο παιδί που έφυγε από την πόλη Πάλετ για να κυνηγήσει το όνειρό του. Εν τέλει όμως, τα κατάφερε. Του πήρε μόνο…25 χρόνια περίπου για να φτάσει να γίνει κάτι σαν παγκόσμιος πρωταθλητής του κόσμου των Πόκεμον. Εκεί, οι δημιουργοί αποφάσισαν να τραβήξουν την κόκκινη γραμμή. 

Στην τελευταία εμφάνισή του, κάθεται κάτω από ένα δέντρο, σκέφτεται την πορεία του και τους φίλους του, παρέα με τον Πίκατσου. Και αντί να τα παρατήσει, αποφασίζει να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια. Αυτή τη φορά όμως, μακριά από την οθόνη. Το ταξίδι του αυτό ολοκληρώθηκε οριστικά το 2023. 

Τα Πόκεμον παραμένουν κομμάτι της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων ανά τον κόσμο προσφέροντας «ταξίδια» σε έναν πολύχρωμο κόσμο χωρίς σκληρή βία και ζοφερούς ανθρώπους. Κι ενώ ο Ας δεν μεγάλωσε ποτέ, μεγαλώσαμε εμείς και θυμόμαστε με μια γλυκόπικρη νοσταλγία την ανεμελιά και τα χρώματα εποχών που η μόνη μας έγνοια ήταν πόσα Πόκεμον θα πιάσουμε.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.