Γιατί η Gen Z νιώθει άβολα όταν χειροκροτάμε στα αεροπλάνα μετά την προσγείωση;

«Εμείς δεν ενδιαφερόμαστε». Σε μία πιο αφηρημένη –και δική μας– αφήγηση των γεγονότων του προηγούμενου αιώνα, οι Αδελφοί Ράιτ δεν κατάφεραν να πείσουν την Άνοιξη του 1906 την πλέον ανερχόμενη πολεμική αυτοκρατορία του πλανήτη να επενδύσει στην ιδέα τους. Τα αεροπλάνα παρέμειναν «παρκαρισμένα» στο υποσυνείδητο των ΗΠΑ που προτιμούσαν πιο ασφαλή, για τα δικά τους δεδομένα, μέσα μεταφοράς.

Οι προσπάθειές τους να πουλήσουν μία ιδέα που πηγαίνει κόντρα στους νόμους της φυσικής, δεδομένου ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει από μόνος του, δεν φαίνεται να ενθουσίασε τον στρατό των ΗΠΑ και των άλλων χωρών τις οποίες προσέγγισαν την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα.

Η αμερικάνικη κυβέρνηση, όμως, τούς έκανε μία «χάρη» –όσο ανάλαφρα μπορεί να ειπωθεί αυτό. Οι Αδελφοί Ράιτ είχαν το πολυπόθητο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, τον τίτλο προστασίας που χορηγείται στον εφευρέτη και ξεκίνησαν το 1903 την πορεία για τα 35.000 πόδια, όσο πετούν δηλαδή τα αεροπλάνα.

Το χειροκρότημα στα αεροπλάνα

Όταν πέταξαν για πρώτη φορά στον αέρα του Παρισιού, οι Αδελφοί Ράιτ δεν είχαν καταλάβει ακόμη ότι εντάχθηκαν αυτόματα στη λίστα με τους κορυφαίους εφευρέτες όλων των εποχών, όπως τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Ο μεγαλύτερος αδελφός, Γουίλμπουρ Ράιτ, εξάλλου είχε πεθάνει πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τύφο. Δεν είδε ποτέ πολύ κόσμο να μπαίνει σε αεροπλάνα, πόσο μάλλον να πολεμάει μέσα σε αυτά και να αλλάζει τον ρού της ιστορίας στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.

Αυτό που είναι σίγουρο, μάλλον, είναι ότι δεν θα καταλάβαινε για ποιο λόγο οι επιβάτες χειροκροτούν στην προσγείωση.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε εμείς ούτε πέντε παιδιά από τη Gen Z που μίλησαν στο Reader, δεν ξέρουν για ποιο λόγο αναπαράγεται μία συνήθεια η οποία ξεκίνησε από το Σινσινάτι των ΗΠΑ, όταν επιβάτες σε αεροπλάνο της American Airlines χειροκρότησαν μετά από επιτυχή προσγείωση, και κρατάει μέχρι το 2024.

Αλήθεια, ξενερώνει η Gen Z όταν χειροκροτάμε στα αεροπλάνα;

Ας μιλήσουμε, όμως, με πέντε παιδιά από αυτά και να μας πουν τη δική τους γνώμη για μία από τις πιο αχρείαστες στιγμές στην πτήση.

Άντζι, 22 ετών:

«Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε αεροπλάνο και έγινε χειροκρότημα στην προσγείωση, ένιωσα πολύ άβολα. Ήταν μια στιγμή που δεν περίμενα, και μου φάνηκε παράξενο το γεγονός ότι κάποιοι ένιωσαν την ανάγκη να χειροκροτήσουν.

Σκέφτηκα: "Τι γίνεται τώρα; Υπήρχε περίπτωση να μην προσγειωθεί το αεροπλάνο και ζήσαμε κάποιο θαύμα;" Αυτή η σκέψη με έκανε να γελάσω νευρικά μόνη μου. Μέχρι τώρα, δεν έχω ταξιδέψει σε κάποιον προορισμό που να αποτελεί όνειρό μου.

Έχω επισκεφτεί κυρίως κοντινές πόλεις της Ευρώπης, αλλά ακόμα κι αν κάποτε φτάσω σε έναν τέτοιο προορισμό, δεν πιστεύω πως θα χειροκροτούσα. Μου φαίνεται αρκετά άβολο και περίεργο.

Πιστεύω πως ο λόγος που οι άνθρωποι χειροκροτούν δεν έχει να κάνει με την παλαιότητα ή την τεχνολογία. Χειροκροτούν γιατί, ίσως, δεν είναι όλοι οι πιλότοι το ίδιο ικανοί στην προσγείωση, και όταν αυτή γίνεται ομαλά, το χειροκρότημα είναι μια αυθόρμητη επιβράβευση προς τον πιλότο.

Δεν είναι κάτι παλιό, απλώς έχει αλλάξει ο λόγος για τον οποίο γίνεται. Έχω παρατηρήσει ότι αυτό συμβαίνει κυρίως στα Βαλκάνια, όπου οι άνθρωποι είναι πιο ζεστοί και εκφραστικοί σε σύγκριση με τις ευρωπαϊκές πόλεις που έχω επισκεφτεί.

Με τις φίλες μου, όταν έτυχε να συζητήσουμε για πρώτη φορά αυτό το φαινόμενο, το σχολιάσαμε και γελούσαμε μαζί, κάνοντας ειρωνικά σχόλια για την κατάσταση. Μας φάνηκε αστείο, αλλά με έναν τρόπο και χαριτωμένο, καθώς δείχνει μια ανθρώπινη έκφραση συναισθήματος, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε πλήρως».

Χριστιάννα, 20 χρονών:

«Εγώ με τη σειρά μου δεν έχω χειροκροτήσει ποτέ. Η αλήθεια είναι πως δεν το χαρακτήριζα ξενέρωμα το συναίσθημα του χειροκροτήματος, απλά θεωρώ πως είναι κάτι το τελείως αχρείαστο. Ίσα-ίσα, κάθε φορά που συμβαίνει απλά γελάω.

Ακόμη και εάν πήγαινα σε κάποιο προορισμό ή υπό κάποια άλλη συνθήκη που επικρατούσε, δεν θα το έκανα. Από την άλλη, δεν θα το κατέκρινα σε καμία περίπτωση, επομένως δεν θεωρώ πως το να χειροκροτάς στα αεροπλάνα είναι κάτι πεπαλαιωμένο.

Ο κάθε άνθρωπος πράττει όπως νιώθει και ανεξαρτήτως ανεπτυγμένης τεχνολογίας ατυχήματα είναι πιθανό να συμβούν. Ο κόσμος δείχνει την εκτίμηση του στον πιλότο.

Θέλω να πω, τέλος, πως δεν έχω ταξιδέψει πολύ για να έχω μια ολοκληρωμένη απάντηση. Έχω παρατηρήσει, όμως, να συμβαίνει στο Αθήνα - Άιντχοβεν και αντίστροφα. Δε γνωρίζω εάν είναι θέμα κουλτούρας, θεωρώ απλά ότι ο κόσμος θέλει να συγχαρεί τον πιλότο. Αυτό μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε κουλτούρα.

Μάλιστα, παρόλο που δεν είναι δημοφιλές θέμα συζήτησης της γενιάς μας, οι απόψεις που έχω ακούσει είναι ότι θεωρείται γελοίο και αχρείαστο».

Άρτεμις, 23 χρονών:

«Αρχικά, οφείλω να πω πως την πρώτη φορά που είχα ανέβει σε αεροπλάνο είχα χειροκροτήσει, αλλά ήταν κυρίως για το mood.

Τώρα που έχω κάνει αρκετά ταξίδια, η αλήθεια είναι ότι δεν θα ξενερώσω όταν χειροκροτήσει κανείς, αλλά μου φαίνεται λίγο κριντζ και άβολο. Είναι κυριολεκτικά η δουλειά του πληρώματος, οπότε γιατί να το κάνεις;

Όμως, έτσι όπως το σκέφτομαι, υποθέτω θα χειροκροτούσα σε κάποια μεγάλη απόσταση για κάποιο ονειρικό ταξίδι, αλλά κι αυτό εξαρτάται από το πόσο κουρασμένη μπορεί να είμαι ή όχι. Δεν παύω να πιστεύω ότι το χειροκρότημα είναι κάτι πεπαλαιωμένο και της γενιάς των Μιλένιαλ και των Μπούμερς.

Μακροσκοπικά, μάλιστα, θεωρώ πως είναι θέμα γενιάς, όχι τόσο λαού όπως μπορεί να αναπαραχθεί αλλού. Σε τέτοιες καταστάσεις, βλέπεις τα 20χρονα, κυρίως αγόρια, να σφυρίζουν και να χειροκροτούν λες και μπήκε γκολ. Οι Έλληνες, εννοείται, δεν γινόταν να λείπουμε από αυτήν τη συνήθεια, εξάλλου σε οτιδήποτε κριντζ, τα Βαλκάνια είμαστε πρώτοι σ’ αυτό.

Καταληκτικά, σε κουβέντες που έχω κάνει με συνομήλικους, έχω διαπιστώσεις πως κάποιοι αδιαφορούν, άλλοι κριντζάρουν και υπάρχουν –και– εκείνοι που θα συμμετέχουν».

Μάρθα, 24 ετών

«Εγώ, με τη σειρά μου, δεν έχω χειροκροτήσει ποτέ σε προσγείωση αεροπλάνου, βλέποντάς το να το κάνουν άλλοι σε πτήση, μού είχε φανεί παιδιαστικό και ενοχλητικό.

Η αλήθεια είναι ότι βλέπω το χειροκρότημα ως κάτι ενοχλητικό και αποσυντονιστικό για το πλήρωμα του αεροπλάνου, οπότε και εάν πήγαινα το ταξίδι της ζωής και των ονείρων μου, δεν θα το έκανα.

Είναι ένας πεπαλαιωμένος θεσμός και δεν υπάρχει πλέον λόγος να γίνεται, που έχει ξεπεραστεί αφού ξεπερνά και τη λογική της κουλτούρας. Τι θέλω να πω: Δεν έχω παρατηρήσει συγκεκριμένους λαούς να το κάνουν, οπότε δεν πιστεύω ότι είναι θέμα κουλτούρας. Έχω δει Έλληνες να το κάνουν όπου η πλειοψηφία τους ήταν μικρής ηλικίας.

Παρόλο που έχω δει ότι η πλειοψηφία που χειροκροτούσαν στο αεροπλάνο ήταν μικρής ηλικίας, οι απόψεις στη δική μας γενιά διίστανται.

Βάνια, 24 ετών

«Εγώ προσωπικά αισθάνθηκα πολύ cringe όταν άκουσα –για πρώτη φορά– να χειροκροτούν μέσα στα αεροπλάνα, είχα ένα αίσθημα ξενερώματος και έκτοτε, δεν το έχω κάνει σε καμία πτήση μου.

Δηλαδή, όπου και εάν πήγαινα, ακόμη σ’ ένα ταξίδι που το σχεδιάζω καιρό και είναι στην ουσία ένας από τους στόχους στο bucket list μου, δεν θα χειροκροτούσα. Οφείλω να αναγνωρίσω, ωστόσο, πως ήταν κάτι που γινόταν από πάντα και απλά κάποιοι το κάνουν για πλάκα, σαν να χλευάζουν και λίγο την κατάσταση, που εν μέρει δεν είναι σωστό.

Συμπληρωματικά, μίας και θεωρώ πως έχω ταξιδέψει αρκετά, θέλω να πω δεν έχω παρατηρήσει συγκεκριμένες κουλτούρες να το κάνουν, αλλά θεωρώ ότι οι Έλληνες ανήκουν στο κομμάτι που χλευάζουν την κατάσταση.

Τέλος, όσον αφορά εμάς τη GenZ, σε κουβέντες που έχουμε ανά φάσεις έχω καταλάβει ότι οι περισσότεροι το βρίσκουν cringe, ενώ άλλοι δεν το είχαν προσέξει καν».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.