Στιγμές χωρίς τέλος: Η Κυριακή που δεν θέλω να τελειώσει

Οκ, κάποιες φορές δεν τα καταφέρνω. Ειδικά αν έχω βγει το Σάββατο. Σημασία όμως έχει η προσπάθεια.

Ξυπνάς λοιπόν στις 8, τρως ένα πολύ καλό πρωινό και μετά βγαίνεις στην ησυχία της πόλης. Κάνεις τη βόλτα σου. Πας για καφέ ή ακόμα καλύτερα μία σύντομη εκδρομή στο βουνό ή στην παραλία. Ηρεμεί η ψυχή σου. Φτάνει το μεσημέρι και πρέπει να ηρεμήσει και το στομάχι σου.

Πάω στο πατρικό μου. Κοκκινιστό με μακαρόνια. Και αρκετή πίκρα που δεν θα φτάσω ποτέ τη μαγειρική της μάνας μου. Δεν πειράζει, τα έχει αυτά η ζωή. Τα λέμε με τους γονείς μου, ρίχνω έναν μικρό ύπνο στον καναπέ γιατί ξύπνησα αχάραγα και φεύγω. Εκεί γύρω στις 6-7 το απόγευμα σε πιάνει η κυριακάτικη μελαγχολία. Λογικό αν γυρίσεις σπίτι και αρχίσεις να κοιτάς το ταβάνι.

Αν όμως πάρεις φίλους και τους καλέσεις να έρθουν να πιούμε μία Άλφα Χωρίς στο μπαλκόνι, πίστεψέ με, όλα αλλάζουν. Εκεί, χαλαρά, θα αρχίσεις να μιλάς για τα πάντα. Δεν καταλαβαίνεις καν πότε περνάει η ώρα.

Όταν σιγά-σιγά φύγουν, παίρνεις ένα βιβλίο ή βλέπεις μία ταινία για την αποφόρτιση. Ε, οκ, αυτή είναι μία Κυριακή που σίγουρα δεν θα ήθελα ποτέ να τελειώσει.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.