Oι millennials παίρνουν αποστάσεις από τους γονείς τους και υπάρχει λόγος

Mάθαμε πως η γενιά των millenials, αυτή που ενηλικιώθηκε σε μια εποχή διαρκών κρίσεων, οικονομικών, κοινωνικών και γεωπολιτικών, ήταν καταδικασμένη να ζήσει στο πατρικό της μέχρι τα 30, ύστερα ενδεχομένως να μετακομίσει δίπλα ή απέναντι στο πατρικό και να ζήσει προστατευμένη από τους γονείς της μέχρι να ξεπεράσει και τα δεύτερα «-άντα». Την ίδια στιγμή όμως, αυτή η προσκόλληση στους γονείς, μπορεί να γίνει για πολλούς από τους σύγχρονους 30άρηδες σε μια ανυπόφορη κατάσταση.

Δημοσίευμα του Guardian αναφέρει την εμφάνιση των "low-contact" επαφών ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Προσπαθούμε να θέσουμε όρια, να ρυθμίσουμε το χρόνο που περνάμε με τους γονείς μας, να διεκδικήσουμε μια συνθήκη αυτονομίας και ελέγχου αυτών των επαφών. Γιατί όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είναι κάποια ύστερη χειραφέτηση ή απλά, μια ανάγκη αναπόφευκτή 

Αναζητήσαμε απαντήσεις. Μιλήσαμε με την ψυχοθεραπεύτρια Έλενα Κουτσοπούλου, προσπαθήσαμε μαζί να χαρτογραφήσουμε τις οικογενειακές επαφές των millenials και την ανάγκη τους να παίρνουν «αέρα» από τους γονείς. 

«Οι Millennials και η οικειότητα με τους γονείς τους»

«Οι millenials επαναδιαπραγματεύονται την οικειότητα με τους γονείς τους. Το μοντέλο της επαφής με τους γονείς δεν χαρακτηρίζεται πια από την εγγύτητα των μεταξύ τους σχέσεων. Η συγκεκριμένη γενιά ήταν η πρώτη που διαπραγματεύτηκε τα όρια της σχέσης με τους γονείς και αναζήτησε μια επαφή που δεν βασίζεται στην ποσότητα και των συχνότητα των συναντήσεων αλλά στην ποιότητα.  Οι millennials, με τη βοήθεια της ψυχοθεραπείας αξιολόγησαν εκ νέου συμπεριφορές και προσεγγίσεις συγγενών και μοτίβα που είχαν δεχτεί ως παιδιά και επέλεξαν μια νέα επαφή με τους γονείς τους.

Δεν μιλάμε για άτομα που έχουν αποξενωθεί πλήρως, αλλά για ενήλικες που διαμορφώνουν όρια στις οικογενειακές σχέσεις και ζητούν από τους τους συγγενείς τους να τα σεβαστούν. Οι millenials ξεκίνησαν αυτή την προσέγγιση και η gen z και οι νεότερες γενιές, πιστεύω ότι το κάνουν πολύ πιο άνετα, αναγνωρίζουν αμέσως την ανάγκη για θέσπιση ορίων με γονείς και λοιπούς συγγενείς. Υπάρχουν βέβαια και οι σπάνιες περιπτώσεις όπου υπάρχει κάποια κακοποιητική σχέση από γονέα προς παιδί, όποτε εκεί απαιτείται μια κατάσταση όχι low contact, αλλά no contact. Αλλά ο κανόνας πιστεύω πως είναι αυτός, ότι οι σχέσεις μεταξύ γονέων και millenial παιδιών έχουν μπει σε ένα πιο οριοθετημένο καθεστώς, είναι πλέον πιο ποιοτικές. 

Θα είναι πραγματικά ελπιδοφόρο για τις σύγχρονες οικογενειακές σχέσεις, αν οι millenails και οι gen z διαμορφώσουν σχέσεις με αυστηρά όρια ως προς τον χρόνο των επαφών, δηλαδή τόσο όσο χρειάζεται η κάθε πλευρά. Μια τέτοια ρύθμιση θα οδηγήσει τον καθένα στο να μιλάει πιο συγκεκριμένα, να εκθέτει τον εαυτό του αληθινά, όπως πραγματικά είναι.

Στο μυαλό μου ως παράδειγμα έρχεται ο χαρακτήρα της τηλεοπτικής σειράς "Californication", Χανκ Μούντι, ένας μεσήλικας συγγραφέας που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην πατρική αγάπη για την κόρη του και την διαρκώς «σε διάσταση» σχέση με την γυναίκα του και στον «εθισμό» του στη σύναψη εφήμερων ερωτικών σχέσεων. Σε μια στιγμή που η κόρη του μαθαίνει για τις παράλληλες ερωτικές του σχέσεις, της λέει:

«Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη συμπεριφορά μου. Δεν υπάρχει καμία υπεράσπιση αν πληγώθηκε κάποιος, ειδικά εσύ. Αλλά θέλω να ξέρεις ότι ξεκίνησα με τις καλύτερες προθέσεις. Υποθέτω ότι απλώς ήθελα να το δουν όλοι τους – αυτό το κάτι που τους κάνει ξεχωριστούς. Υποθέτω ότι αυτό είναι όλο κι όλο που θέλει ο καθένας: να τον δουν, να τον αναγνωρίσουν. Μετά οι γραμμές θολώνουν, και το γεγονός ότι η μαμά σου κι εγώ είμαστε σε μια τόσο περίεργη φάση... Ναι... είναι ένα μάτσο χάλια. Αλλά λυπάμαι αν σε απογοήτευσα, γλυκιά μου. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορώ να λέω «συγγνώμη» προτού να μην σημαίνει πια απολύτως τίποτα»

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.