Το βιαστικό πουλί του Αλέξη Τσίπρα κάτι μας μαρτύρησε

Διέρρευσαν αποσπάσματα από το βιογραφικό βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, αυτό που διηγείται την περιπέτεια της διαδρομής του στην πρωθυπουργία, αυτή που ξεκίνησε με ιαχές και υποσχέσεις για μια Ελλάδα που θα μετέτρεπε τα πήλινα πόδια του μνημονιακού χρέους σε κάτι που θα έμοιαζε με τα πέλματα ενός αθλητή έτοιμου να χορέψει στον αέρα.

Μέχρι τώρα, κυκλοφορεί στα social media και ένα απόσπασμα που αναφέρεται σε ένα περιστέρι, το οποίο είχε την τύχη (δεν θα πούμε «ατυχία», μόνος σέβας για τον πρόεδρο έχουμε) να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον Αλέξη Τσίπρα.

Αμέσως μου θύμισε το τραγούδι «Βιαστικό πουλί του νότου», του Στάθη Δρογώση, αυτό που δεν μπορούσε να πετάξει/προφτάσει/ ξεχάσει, ενώ χίλια σύννεφα έκλαιγαν και έλεγαν «δεν είσαι εδώ», σε μια έξαρση ενός «έντεχνου» ρεφρέν.  Συγχωρέστε με γι' αυτή την παρεμβολή, αλλά αυτό το τραγούδι πριν από κάμποσα χρόνια το άκουγε μια πρώην κοπέλα μου, ενώ με περίμενε στην πόρτα, για να μου ανακοινώσει κάτι πάρα πολύ σημαντικό (το ότι ήθελε να χωρίσουμε). Την είχα παρακαλέσει να πατήσει παύση στο ηχογράφημα των Δρογώση - Κότσιρα και να μου πει τι συμβαίνει. Τελικά ακούσαμε όλο το τραγούδι κι έπειτα μου ανακοίνωσε το νέο. 

Αυτή την υπερβολικά θεατρική διάθεση εκείνου του κοριτσιού, θυμήθηκα σήμερα, διαβάζοντας το παραπάνω απόσπασμα με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Τσίπρα. Κάπως ρίγησε η καρδιά μου με την εικόνα του παγιδευμένου περιστεριού, κάποια λύτρωση ένιωσα, όταν ο πρόεδρος το πήρε στα χέρια του και αφού «μίλησαν» οι ματιές τους, το περιστέρι πέταξε ξανά μέσα από τα χέρια του πρώην πρωθυπουργού.

Ο εγκλωβισμός του περιστεριού μέσα από τον τζάμι ήταν η αλληγορία για όσα βίωνε κι εκείνος στο ΣΥΡΙΖΑ τότε. Πόσο ποιητικό όλο αυτό το σχήμα. 

Έπειτα αναρωτήθηκα αν αυτά τα δραματουργικά σχήματα, αν η μυθοπλασία με αλληγορικά «εφέ» είναι τελικά η προσφερόμενη διέξοδος για όσους δεν αντέχουν άλλο την κυβέρνηση της Δεξιάς. Όπως ο Αλέξης Τσίπρας πρωταγωνιστεί στο δικό του αλληγορικό δράμα, με κάποιον παρόμοιο τρόπο να υποκριθούν και όσοι δεν αντέχουν άλλο Κυριάκο Μητσοτάκη πως τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια.

Για παράδειγμα, να συμφωνήσουμε πως μια τηλεόραση που παίζει μόνη της ομιλίες του Άδωνι είναι οιωνός πως δεν πρέπει να ψωνίσουμε μοσχαρίσιο κρέας για το υπόλοιπο του 2025. Πώς ένας σταθμός του μετρό που βγάζει καπνούς, σημαίνει πως από εδώ και στο εξής θα νοικιάζουμε την βάρκα του Νώε για να πάμε στο γραφείο.

Αν το έχουμε αποδεχθεί πως αυτή η ζωή δεν αλλάζει με τίποτα και η Δεξιά θα κυβερνά μέχρι την εποχή της διαδοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη από κάποιο συνώνυμο A.I, τότε ίσως η η μόνη λύση να είναι το σουρεαλιστικό rebranding της ζωής μας.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.