Το δράμα στη Λωρίδα της Γάζας και οι «για την Κύπρο δε λέτε τίποτα»

Αν έχετε λίγο χρόνο για να σπαταλήσετε, κάντε ένα πείραμα. Είναι άκρως διδακτικό και ολίγον τι διασκεδαστικό. Βρείτε στα social media μία οποιαδήποτε δημοσίευση, οποιουδήποτε ενημερωτικού site, που να αφορά τα όσα εγκληματικά γίνονται από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

Πάρτε μία βαθιά ανάσα, κλείστε τη μύτη σας και πηγαίνετε στα σχόλια. Από όσους σχολιάζουν υπέρ του Ισραήλ διαλέξτε, εντελώς τυχαία, 3-4 προφίλ και κάντε έναν κόπο να τα επισκεφθείτε.

Όσες φορές και να το κάνετε αυτό, σε οποιοδήποτε site, σε όσα προφίλ και να μπείτε θα διαπιστώσετε πως το 90% (και λίγο λέω) αυτών που λένε «ναι αλλά για την Κύπρο δε λέτε τίποτα» είναι δεξιοί ή ακροδεξιοί.

Το υπόλοιπο 10% είναι άνθρωποι που δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι τι είναι και απλά θεωρούν πως επειδή μπορούν να σχολιάζουν κάτω από μία είδηση η γνώμη τους αποκτά ως διά μαγείας κάποια ιδιαίτερη βαρύτητα.

Όταν επιβεβαιώσετε την ιδεολογική ταυτότητα των ανθρώπων αυτών αναρωτηθείτε: Τι επιδιώκουν;

Μοναδικός στόχος η φίμωση

Η απάντηση είναι όσο απλή φαίνεται: Αυτό που επιδιώκουν είναι να μη μιλάμε για το δράμα του παλαιστινιακού λαού. Στην πραγματικότητα είναι μία προσπάθεια φίμωσης μέσω της δημιουργίας ενοχών. «Σου δημιουργώ ενοχή για κάτι προκειμένου να σε αποτρέψω να μιλήσεις για κάτι άλλο».

Όταν, δηλαδή, λέει κάποιος πως το Ισραήλ βομβάρδισε ένα νοσοκομείο και μετά από λίγη ώρα το ξαναβομβάρδισε προκειμένου να δολοφονήσει όσους είχαν σπεύσει για βοήθεια και εσύ απαντάς «ναι αλλά για την Κύπρο δε λέτε τίποτα» τότε είναι ξεκάθαρο πως είτε εξυπηρετείς μία (πολύ) συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα, είτε το IQ σου ανταγωνίζεται αυτό ενός μπρόκολου.

Ας μιλήσουμε, όμως, πιο συγκεκριμένα. Αν και δεν είναι αναγκαίο, θα σας δώσω ένα παράδειγμα που αφορά το Reader.

Στις 20 Ιουλίου κάναμε αφιέρωμα για την εισβολή στην Κύπρο, τον «Αττίλα 1». Στις 11 Αυγούστου κάναμε ένα διπλό αφιέρωμα στις δολοφονίες από τους Γκρίζους Λύκους του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού το 1996.

Διαβάστε ακόμα: Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, η χούντα, η Τουρκία και ο «Αττίλας 1»

Μέσα σε εκείνο το 20ημερο με τα δύο αφιερώματα στο κυπριακό δράμα, διοργανώθηκε στην Αθήνα μία συγκέντρωση υπέρ της Παλαιστίνης. Στο σχολιασμό εκείνης της είδησης υπήρξε κάποιος που μας κατηγόρησε πως δε γράφουμε τίποτα για την Κύπρο γιατί φοβόμαστε μη μας πουν... φασίστες και κυρίως υπήρξε ένας άλλος που συμπλήρωσε ειρωνικά «βάζεις ψηλά τον πήχη της αντικειμενικότητας».

Διαβάστε ακόμα: Οι Γκρίζοι Λύκοι, το τουρκικό παρακράτος και οι δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού

Εδώ δύο πράγματα έχουν συμβεί. Ή ισχύει αυτό που είπαμε νωρίτερα περί IQ μπρόκολου ή μία χαρά είχαν δει τα δύο αφιερώματα για την Κύπρο και απλά προσπάθησαν να μας δημιουργήσουν (;) ενοχές και παράλληλα, βέβαια, να κάνουν και την προπαγάνδα τους.

Και δε σχολιάζω καν αυτή την αναφορά περί φασιστών που ξεκάθαρα έγινε κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την Κύπρο

Ας δούμε, όμως, πιο αναλυτικά ποιοι είναι αυτοί οι δεξιοί και ακροδεξιοί «υπερασπιστές» της Κύπρου. Είναι κομματάκι αστείο να υπάρχουν ακροδεξιοί που εμφανίζονται (όψιμα) ευαισθητοποιημένοι για το Κυπριακό ζήτημα, δεδομένου πως οι πολιτικές που υπερασπίζονται ήταν αυτές που άνοιξαν τις «πόρτες» στον «Αττίλα».

Δε γίνεται να είσαι υμνητής της χούντας και να λες ότι «μιλάτε για την Παλαιστίνη αλλά όχι για την Κύπρο». Το στρατιωτικό καθεστώς της Αθήνας ήταν αυτό που «ξεγύμνωσε» στρατιωτικά την Κύπρο με την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας. Η χούντα ήταν που έστησε το πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο. Η χούντα ήταν που δεν μπορούσε να κάνει μία επιστράτευση της προκοπής και έγινε το μεγαλύτερο ανέκδοτο στα στρατιωτικά χρονικά της χώρας. Η χούντα ήταν (ο Ιωαννίδης συγκεκριμένα) που θεωρούσε πως οι Τούρκοι μπλοφάρουν και δε θα κάνουν τίποτα, ενώ εκείνοι είχαν ήδη ξεκινήσει την απόβαση δυτικά της Κερύνειας.

Ορίστε, λοιπόν, μιλάμε για την Κύπρο. Η εν Ελλάδι ακροδεξιά ήταν αυτή που παρέδωσε την Κύπρο στα «δόντια» του «Αττίλα».

Αλλά δεν είναι μόνο οι ακροδεξιοί. Είναι και οι δεξιοί. Δε γίνεται να υπερασπίζεσαι θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ και να λες «ναι αλλά για την Κύπρο δε λέτε τίποτα».

Ας πούμε για την Κύπρο, λοιπόν. Τι ακριβώς κάνει (έμπρακτα) η Ευρωπαϊκή Ένωση για το γεγονός ότι ένα κράτος – μέλος της βιώνει το δράμα της κατοχής στο 36% των εδαφών του; Συνολικά 51 χρόνια τώρα, μισό αιώνα, τι ακριβώς έχει κάνει προκειμένου να πιέσει (στα σοβαρά, όμως) την Τουρκία; Ποια ακριβώς είναι η διαφορά της Τουρκίας από τη Ρωσία; Γιατί αυστηρές κυρώσεις και απομόνωση στον ένα και... χαδάκια και νουθεσίες στον άλλο; Ποια είναι η διαφορά της Κύπρου από την Ουκρανία;

Για το δε ΝΑΤΟ ότι και να πει κανείς είναι λίγο. Ελάχιστο. Το ελληνικό κράτος είναι σύμμαχος με την Τουρκία. Στο ίδιο τραπέζι με μία χώρα που κατέχει παράνομα το 36% της Κύπρου, που ο στρατός της βίασε, σκότωσε, βασάνισε δίχως έλεος.

Πώς ακριβώς οι «σύμμαχοι» καταδικάζουν (έμπρακτα γιατί από λόγια χορτάσαμε) την κατοχή της βόρειας Κύπρου και τι ακριβώς κάνουν για να απομονώσουν ένα κράτος εισβολέα που κατέχει παράνομα εδάφη μιας άλλης χώρας;

Σε τελική ανάλυση οι ιδεολογικοί απόγονοι όσων χειροκροτούσαν και έλεγαν μέγα πατριώτη τον «αόρατο δικτάτορα» Ιωαννίδη και έγνεφαν το κεφάλι καταφατικά σε μεταπολιτευτικές ατάκες του στυλ «η Κύπρος κείται μακράν» δε νομιμοποιούνται να κουνάνε το δάχτυλο σε κανέναν.

Δε νοείται a la carte υπέρμαχος της ελευθερίας

Δε γίνεται να κραυγάζουν αυτοί που κοροϊδεύουν και λένε γραφικούς όσους σε κάθε πορεία του Πολυτεχνείου, από το 1974 μέχρι και τις ημέρες μας, φωνάζουν το σύνθημα «σε Ελλάδα, Κύπρο, Παλαιστίνη, αμερικάνος δε θα μείνει»!

Βλέπετε κάποιοι δε θυμήθηκαν (όψιμα, αναίσχυντα και με πολιτική σκοπιμότητα) τους τελευταίους μήνες την Κύπρο. Δεν την ξέχασαν ποτέ. Και φώναζαν - και συνεχίζουν να φωνάζουν - για αυτή, παρά το γεγονός, ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή ακόμα και μέσα στην Κύπρο δεν υπάρχει κάποιο ισχυρό και δραστήριο αντικατοχικό κίνημα.

Πέρα από όλα αυτά, όμως, και για να μην παρασυρόμαστε από τα κάθε λογής τρολ του διαδικτύου που προσπαθούν να φτιάξουν κλίμα. Όσοι φωνάζουν για την Παλαιστίνη το κάνουν γιατί αυτή τη στιγμή εκεί συντελείται μία γενοκτονία, ένας συστηματικός ξεριζωμός. Η Κύπρος είναι ένα κυρίαρχο κράτος, οι πολίτες του έχουν προφανώς τον πόνο της κατοχής, των νεκρών και των αγνοουμένων, αλλά έχουν και δικαιώματα, ζουν μία καλή ζωή, έχουν την ελευθερία τους.

Στην Παλαιστίνη οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε καν αυτό. Ζουν στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου. Δεν έχουν φαγητό, δεν έχουν νερό, δεν έχουν πού να σταθούν. Βλέπουν τη γη των προγόνων τους να χάνεται κομμάτι – κομμάτι επειδή οι ισχυροί αυτού του πλανήτη αποφάσισαν πως οι ζωές τους μετράνε λιγότερο από οποιουδήποτε άλλου.

Εν κατακλείδι: Ή είσαι υπέρμαχος της ελευθερίας ή δεν είσαι. Α la carte υπέρμαχος της ελευθερίας δε νοείται. Αν θέλεις ελεύθερη Κύπρο, θέλεις και ελεύθερη Παλαιστίνη. Αν απαιτείς ελεύθερη Παλαιστίνη πρέπει να απαιτείς και την ελευθερία της Κύπρου. Βλέπεις «από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σ' αυτό το κομματάκι». 

ΥΓ1: Όταν μέσα σε 22 μήνες ο πανίσχυρος ισραηλινός στρατός έχει δολοφονήσει στη μαρτυρική Λωρίδα της Γάζας περίπου 19.000 παιδάκια (ΠΑΙΔΑΚΙΑ) και εσύ μιλάς για της Χαμάς και για το «νόμιμο δικαίωμα στην αυτοάμυνα», τότε θα πρέπει να λογίζεσαι ως εχθρός της ανθρωπότητας και (φυσικά) να αντιμετωπίζεσαι ως τέτοιος.

ΥΓ2: Η παραπάνω φωτογραφία είναι του Associated Press (Petros Karadjias), από διαδήλωση που πραγματοποίησαν Κύπριοι στο Ακρωτήρι στις 14 του περασμένου Ιανουαρίου. Παραμένει άγνωστο αν εκείνοι... είπαν τίποτα για την Κύπρο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.