Γιατί η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις μου προκάλεσε τόση αμηχανία

Σέβομαι απεριόριστα την Μαρία Καρυστιανού. Και παράλληλα το έργο που δίνει εδώ και χρόνια για τα Τέμπη, το έγκλημα μιας πολιτείας και την δικαιοσύνη. Για ό,τι έχει βιώσει και για την απώλεια της κόρης της, Μάρθης, που αλίμονο κι αν μπορεί να καταλάβει άνθρωπος που δεν έχει ζήσει. Ωστόσο, η ιδιότητα της ως πολιτικός, την οποία η ίδια επέλεξε, δίνει το δικαίωμα για κριτική από κάθε είδους πολίτη. 

Οι απόψεις που κατακλύζουν εδώ και κάποιες ώρες τα social media, μετά την τοποθέτησή της για το θέμα των αμβλώσεων στο OPEN, στρέφονται κυρίως κατά των σχολίων που η ίδια έκανε και σε αυτές προσθέτω μερικές παρπάνω. Όχι για να πω κάτι που δεν έχει ειπωθεί, αλλά γιατί νιώθω υποχρέωση να παίρνω θέση, κάθε φορά που νιώθω πως δημόσια αμφισβητούνται θεμελιώδη δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί με μάχες. Ως πολίτης, ως δημοσιογράφος και κυρίως ως γυναίκα που καθημερινά συναναστρέφομαι γυναίκες με αγωνίες που πηγάζουν όλες από τα ίδια κενά της ίδιας κοινωνίας.

Η κυρία Καρυστιανού είπε ειδικότερα το πρωί της Δευτέρας πως σέβεται την ελεύθερη βούληση και τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά τόνισε πως υπάρχει και η ηθική διάσταση που αφορά το έμβρυο.

«Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση να βλέπω τα πράγματα φροντίζοντας και τη ζωή που έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας πλήρως το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίσει», είπε, προσθέτοντας ότι από τη στιγμή που η καρδιά του παιδιού χτυπά στους τρεις μήνες, θεωρείται ότι έχει δημιουργηθεί ζωή.

Η ίδια υπογράμμισε ότι η αναφορά της στη δημόσια διαβούλευση δεν αφορά αποκλειστικά τις αμβλώσεις, αλλά γενικότερα ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία της κοινωνίας: «Θέματα που επηρεάζουν την κοινωνία μας μπορούν να λύνονται με δημόσια διαβούλευση».

Σε δημόσια διαβούλευση τι ακριβώς; Ακόμα και με μια γρήγορη αναζήτηση στο Google, θυμάσαι εύκολα πως στην Ελλάδα οι αμβλώσεις νομιμοποιήθηκαν με τον νόμο 1609/86. Στις 3 Ιουλίου του 1986 εκδόθηκε το ΦΕΚ που περιείχε τον νόμο 1609 περί «τεχνητής διακοπής της εγκυμοσύνης και προστασίας της υγείας της γυναίκας και άλλων διατάξεων» και έκτοτε η αναγνώριση για την αυτοδιάθεση του σώματός των γυναικών ήρθε στη ζωή μας. Τα παιδιά που γεννηθήκαμε από το '86 και μετά, μάθαμε να ζούμε θεωρώντας πως το δικαίωμα αυτό είναι ένα με την ύπαρξή μας.

Η κυρία Καρυστιανού κάνει ένα άνοιγμα στην κοινωνία και οι αναφορές της στην πολιτική της δράση εμπεριέχουν τη φράση «κράτος δικαίου» συχνά πυκνά. Για ποιο κράτος δικαίου μιλάμε όμως όταν θέτουμε υπό αμφισβήτηση ότι έχει κατακτηθεί, κατοχυρωθεί ή νομιμοποιηθεί με κάθε τρόπο;

Έχω δει γυναίκες που επιθυμούν μια εγκυμοσύνη, να δένονται ακόμα και με ένα έμβρυο, να αφιερώνονται στο μεγάλωμα ενός παιδιού με ψυχή και σώμα. Επειδή το θέλουν. Κι αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο. Έχω διαβάσει και για άλλες που εξουθενώθηκαν ψυχικά και σωματικά στο όνομα μιας δήθεν απαγόρευσης με καμία απολύτως βάση. Και τις συμπονώ βαθιά.

Διαβάστε ακόμα: Η καθαρή δεύτερη θέση για το κόμμα Καρυστιανού, η φαγωμάρα στο ΠΑΣΟΚ και η δύσκολη πρώτη Πιερρακάκη

Σε ποιον ανήκει το γυναικείο σώμα, αν τα δικαιώματα που το αφορούν τίθενται σε δημόσια διαβούλευση; Σε όλους. Πάντως όχι στις γυναίκες. Ανήκει στην πολιτεία, στους άνδρες, στους γονείς, στη θρησκεία, στο έμβρυο. Στις ίδιες δεν ανήκει τίποτα, ούτε καν η απόφαση για τη ζωή τους. Να υπενθυμίσουμε μόνο τις περιπτώσεις χωρών όπου η άμβλωση απαγορεύεται και τι εκεί συμβαίνει.

Ας σκεφτούμε επίσης πως όπου κάτι απαγορεύεται διά νόμου, αυξάνεται και η τιμή του. Σε αντίστοιχα κράτη, το κόστος της άμβλωσης μπορεί να γίνει αστρονομικό για τις γυναίκες εκείνες, που είτε θα αναγκαστούν να γεννήσουν, είτε θα καταφύγουν σε παράνομες πρακτικές που οδήγησαν στον θάνατο εκατομμύρια ψυχές στο παρελθόν. 

Διαβάστε ακόμα: Μαρία Καρυστιανού: «Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός - Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό»

Σε έκθεση που δημοσίευσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας το 2022, τόνιζε πως οι παράνομες αμβλώσεις αποτελούν μια «σιωπηλή πανδημία» που απειλεί τις ζωές εκατομμυρίων γυναικών παγκοσμίως, ένα ζήτημα που επιδεινώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του κορονοϊού.

Και κάτι τελευταίο, αλλά ίσως το πιο σημαντικό. Μια απαγόρευση πάει πακέτο και με το συναίσθημα του λάθους. Αν υπάρχει αμφισβήτηση του δικαιώματος της άμβλωσης, τότε η επιθυμία να μη φέρεις ένα παιδί στον κόσμο είναι αυτόματα δολοφονία. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα αξιών, ένα γαϊτανάκι δημιουργίας ενοχών που πέρα από το σώμα, επηρεάζει την ελεύθερη βούληση μιας γυναίκας. Οι γυναίκες δεν χρειάζεται να νιώθουν άλλες τύψεις, όλοι ξέρουμε πως αισθάνονται ήδη πολλές. Είτε θέλουν να γίνουν μητέρες, είτε όχι. Ας πάρει ο καθένας επιτέλους θέση.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.