Η Αγγλία έκανε λάθη και εκτός γηπέδου

Χθες το βράδυ, εκατομμύρια άνθρωποι στήθηκαν μπροστά στις οθόνες τους για τον ημιτελικό του Μουντιάλ. Είδαμε την Αγγλία να λυγίζει, να χάνει το προβάδισμα και τελικά να υποκύπτει με 1-2 στο σφυροκόπημα της Αργεντινής. Σήμερα, όλοι μιλούν για συστήματα, για χαμένες ευκαιρίες, για «λάθος νοοτροπία».

Καθώς όμως τα αθλητικά πάνελ αναλύουν τα κόρνερ και τις αλλαγές, το δικό μου μυαλό  βρίσκεται στην πραγματική ήττα. Γιατί, τη στιγμή που ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη του αγώνα, για χιλιάδες γυναίκες και παιδιά το άγχος δεν τελείωσε - τότε ακριβώς ξεκίνησε.

Το να μιλάμε για την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας κατά τη διάρκεια μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων δεν είναι μια θεωρητική «φεμινιστική γκρίνια». Είναι η ανάγνωση μιας ανατριχιαστικής, επιστημονικά τεκμηριωμένης πραγματικότητας. Η σύνδεση ανάμεσα στη σέντρα ενός κρίσιμου αγώνα και στο πρώτο χτύπημα πίσω από τις κλειστές πόρτες αποτελεί τον πυρήνα της έρευνας, και τα δεδομένα είναι αμείλικτα.

Η μελέτη του Πανεπιστημίου του Λάνκαστερ -η οποία ανέλυσε αστυνομικά δεδομένα κατά τη διάρκεια τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων - χαρτογράφησε με μαθηματική ακρίβεια τον τρόμο: τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας εκτοξεύονται κατά 38% όταν η Αγγλία χάνει.

Αλλά η έρευνα αποκαλύπτει και κάτι πιο σκοτεινό, καταρρίπτοντας οριστικά το άλλοθι του «απογοητευμένου, θλιμμένου φιλάθλου». Η βία αυξάνεται κατά 26% ακόμα και όταν η ομάδα κερδίζει ή φέρνει ισοπαλία, με τον κίνδυνο να παραμένει κατά 11% υψηλότερος ολόκληρη την επόμενη μέρα.

Τα μεγάλα τουρνουά λειτουργούν αποδεδειγμένα ως περίοδοι «αυξημένου κινδύνου». Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η ήττα. Το πρόβλημα είναι η ίδια η βία, η οποία απλώς βρίσκει μια βολική αφορμή για να εκδηλωθεί.

Η γενικότερη εικόνα επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα με τραγικό τρόπο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της βρετανικής κυβέρνησης (έως τον Μάρτιο του 2025), μιλάμε για ένα συστημικό φαινόμενο: 3,8 εκατομμύρια άτομα -εκ των οποίων τα 2,2 εκατομμύρια είναι γυναίκες- έπεσαν θύματα κακοποίησης, ενώ καταγράφηκαν 111 ενδοοικογενειακές ανθρωποκτονίες.

Ακόμα και στο πρόσφατο Euro 2024, η αύξηση ήταν άμεση: +24% στις κλήσεις από άνδρες θύματα και +39% στη γραμμή Respect από δράστες.

Η Veronica Oakeshott από το ίδρυμα Women's Aid βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, ερμηνεύοντας τα στατιστικά: οι αγώνες καθαυτοί δεν «προκαλούν» τη βία. Ένας αγώνας, το αλκοόλ, το στοίχημα και τα έντονα συναισθήματα λειτουργούν αυστηρά ως καταλύτες σε έναν ήδη υπάρχοντα κακοποιητή. Η βία δεν γεννιέται μαγικά μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης.

Γι' αυτό, ας είμαστε απολύτως ξεκάθαρες: Καμία γυναίκα, κανένα παιδί και κανένας σύντροφος δεν φταίει επειδή ένας ποδοσφαιριστής έχασε την μπάλα στο κέντρο του γηπέδου.

Όπως επισημαίνει ωμά ο επικεφαλής της αστυνομίας, Μαρκ Ρόμπερτς: «κάποιοι άνθρωποι φοβούνται το Παγκόσμιο Κύπελλο, γιατί αν βρίσκονται σε κακοποιητική σχέση, ξέρουν τι τους περιμένει». Σκεφτείτε το αυτό. Ενώ ο μισός πλανήτης γιορτάζει και αναλύει τακτικές, ο άλλος μισός προσεύχεται να μην υπάρξει παράταση, γιατί κάθε επιπλέον λεπτό αγώνα μεταφράζεται σε επιπλέον κίνδυνο.

Δεν ανεχόμαστε πλέον το αφήγημα του «θολωμένου από το πάθος οπαδού». Αν κάποιος μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του όταν χάνει η ομάδα του μέσα στο καφενείο, περιτριγυρισμένος από άλλους, αλλά σηκώνει χέρι μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού του, τότε δεν έχει χάσει τον έλεγχο. Ασκεί έλεγχο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.