Η Άλις Βάιντελ μάς ζωγραφίζει τη γελοιογραφία του AfD

Αν ζητούσες από έναν ψυχοθεραπευτή να σε πάει την άκρη του νήματος που συνδέεται με την ακροδεξιά ένταξη, θα φτάνατε στη ματαίωση των πρώτων σεξουαλικών ορμών και την επικράτηση του νεογέννητου ναρκισσιστή ως κύριο γνώρισμά της.

Λιβιδινικές, υπαρξιακές ανασφάλειες που τροφοδοτούν βίαια ένστικτα, στη μελανζερί της εκλογικής βάσης ενός κόμματος όπως το AfD, που καταντά γελοιογραφία του εαυτού του, μόνο αυτές οι πρωτογενείς έξεις και η σύγκρουσή τους, μπορούν να εξηγήσουν πως ένα πλάσμα με ανθρώπινο λόγο προτιμά στην κάλπη μία τέτοια κοροϊδία.

Αυτό το παραμορφωμένο δόγμα δεν θα έλειπε να έχει και τις δικές του «Ζαν Ντ' Αρκ», όπως για παράδειγμα η συνεπικεφαλής του, Άλις Βάιντελ.

Aκροδεξιά Βίβλος

Σε αντίθεση με την Αριστερά, οι ακροδεξιές πολιτικές απαιτούν ένα διαφορετικό επίπεδο συμμόρφωσης με το κοινωνικό συμβόλαιο. Μία συμμόρφωση που ξεπερνά έναν κοινώς αποδεκτό κοινωνικό ωφελιμισμό και γενικεύει σε μία χάρτα ηθικοθρησκευτικών τελετουργιών, με απώτερο σκοπό τη διαμόρφωση του νωθρά υπάκουου ανθρώπου.

Διαβάστε ακόμα: Γιατί η AfD σαρώνει στην ανατολική Γερμανία: Δημοσιογράφος αναλύει στο Reader το αποτέλεσμα

Στοχεύουν έτσι να επιβάλλουν όχι απλά συμπεριφορές που αποδεδειγμένα διασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή και τη συνέχεια του ατόμου, αλλά να φράξουν συμπεριφορές που μπορούν να αποδοθούν ως «ακολασίες», η δαιμονοποίηση των οποίων βασίζεται στον ηθικό πανικό.

Χωρίς το παραπάνω ως βασικό συστατικό, από τη μία ο φασισμός και οι εκβλαστήσεις του θα ήταν ασύμφορες, γιατί τα χαρακτηριστικά τους (εθνική/φυλετική/θρησκευτική/πολιτισμική υπεροχή, ιστορικός ρεβιζιονισμός, ετεροποίηση), θα έβρισκαν «τοίχο» την επιστήμη και την επιστημολογία, τις φυσιολογικές εξηγήσεις για το πώς αναδύονται πάθη μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αντί γενικεύσεων όπως η θεωρία της αντικατάστασης ή η φρενολογία.

Αλλά η ίδια ιδεοληψία που απαιτείται για να καλλιεργηθεί ο φασισμός, είναι και αυτή που επιβάλλει τη βασική του αντίφαση. Η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να υπακούσει στον περιορισμό της σεξουαλικότητας και της κοινωνικότητας. Όταν αυτές οι φυσικές ελευθερίες δοκιμάζονται, μόνο δύο είναι τα άμεσα επόμενα: η έκφρασή τους, ή η απώθησή τους.

Άλις Βάιντελ: Η αυτο-γελοιογραφία 

Η Άλις Βάιντελ, είναι τώρα το ερώτημα, αναγκάζεται να επιλέξει μεταξύ των δύο; Ζει άραγε μέσα στην ίδια εσφαλμένη ιδεοληψία που εξασφαλίζει την επιρροή της; 

Η Άλις Βάιντελ είναι λεσβία, συνεπικεφαλής ενός κόμματος που τρομοκρατεί για τη διάβρωση της παραδοσιακής «πυρηνικής» οικογένειας, που είναι φυσικά εφεύρημα της εκβιομηχάνισης.

Η Άλις Βάιντελ διατηρεί μία χαρούμενη σχέση με την κ. Σάρα Μπόσαρντ, παραγωγό ταινιών από τη Σρι Λάνκα, που είχε υιοθετηθεί από από ζευγάρι Ελβετών ως παιδί. Το κόμμα της αποδοκιμάζει τη μετανάστευση, θέλει τη «φυλετική» συνοχή, και αντιτίθεται στην υιοθεσία, αλλά μόνο από ΛΟΑΤΚΙ ζευγάρια, για να είμαστε «ακριβοδίκαιοι».

Η Άλις Βάιντελ δηλώνει επίσης ένθερμη «πατριώτης», αν και η μόνιμή της κατοικία είναι στην Ελβετία.

Διαβάστε ακόμα: Η ημέρα που μια ολόκληρη ομάδα ατόμων βαφτίστηκε «τεχνικό σφάλμα»

Γεννημένη στη Δυτική Γερμανία, μεγάλωσε στο Χαρσεβίνκελ σε ρωμαιοκαθολικό σπιτικό. Σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων, αποκτώντας διδακτορικό στα οικονομικά με εξειδίκευση στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Κίνας. 

Ο παππούς της ήταν δικαστής του 3ου Ράιχ, διορισμένος από τον ίδιο τον Χίτλερ.

Αν δεν ήταν πιο ξεκάθαρο, το βιογραφικό της και η πολιτική της ένταξη ανοίγουν και κλείνουν ένα ανέκδοτο. Χωρίς να στέκει εξαίρεση μεταξύ ομοϊδεατών της, περισσότερο διαχειρίζεται επικοινωνιακά, παρά πιστεύει αυτή την αντίφαση.

Αλλά το μαύρο αυτό αστείο, για τους παραπάνω, δεν είναι παρά αυτό που έχουν όλοι τους σπουδάσει πριν φορέσουν βάτες και περικεφαλαία. Είναι πάνω απ' όλα διαφημιστές.

Η Άλις Βάιντελ, τα στελέχη και οι τοπικοί παράγοντες του AfD δεν υποφέρουν κάποια γνωστική ασυμφωνία πουλώντας το παραμύθι μία πούρας πατρίδας, ζώντας ως ευθείες αντιφάσεις της. 

Θρέφουν αντ' αυτού στρατηγικά τον φόβο, παρηγορούν την απαιδευσιά και δεν υπόσχονται στους ψηφοφόρους τους τίποτα περισσότερο από κούφια ελπίδα, ζητώντας τους να στρώσουν τον δρόμο πάνω στην διαταξική έχθρα.

Στην πραγματικότητα απλά αφισοκολλούν κομπογιαννίτικες θεραπείες, προς όφελος της κοινωνικής τους ομάδας.

Το άγχος για να βγει ο μήνας γίνεται Νιγηριανός που τρώει τα κοινωνικά επιδόματα, η αραίωση της αγοραστικής δύναμης γίνεται συνωστισμός στα σύνορα, το δημογραφικό γίνεται βιασμοί από Σομαλούς, και η συσσώρευση του πλούτου από το πλουσιότερο 1% γίνεται ψιλά γράμματα, μπροστά στον «εκτοπισμό» του Καυκάσιου από τον Αφρικανό.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.