Λάουρα Κοβέσι: Περιμένοντας τον «ξένο» να μας σώσει

Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με την επικαιρότητα, ξέρει πως ένα θέμα που «καίει» έχει ονοματεπώνυμο. Αν αυτό νομίσατε πως είναι Βασίλης Μπισμπίκης, λυπάμαι, χάσατε! Γιατί καθώς το μιντιακό σύστημα τηλεπαρουσίασης προσπαθεί απεγνωσμένα να βγάλει από την μύγα ξύγγι, υπάρχει κάτι σοβαρότερο. Το σωστό όνομα είναι Λάουρα Κοβέσι.

Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής εισαγγελίας έχει ξεκινήσει τις επαφές της με τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος. Το τι θα βγει κι αν θα βγει, κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Μια γρήγορα ματιά όμως σε όσα σχόλια υπάρχουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αξίζει για να καταλάβουμε πολλά. Για να καταλάβουμε κυρίως πως έχουμε αντιληφθεί την Κοβέσι ως μια υπερηρωίδα που θα καθαρίσει ό,τι το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν είναι ικανό ή διατεθειμένο να το κάνει.

Είναι λογικό να υποθέσουμε πως περιμένουμε την σωτηρία από έξω; Πριν μερικά χρόνια, η Ευρώπη για μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας συμβόλιζε τα μνημόνια, την λιτότητα, την έλλειψη ανθρωπιάς και κατανόησης. Τώρα, για ένα αντίστοιχο κομμάτι συμβολίζει την πάλη ενάντια στην διαφθορά, την μάχη για την απονομή δικαιοσύνης. Αυτά δηλαδή για τα οποία το κράτος είναι υπεύθυνο αλλά έχει αποτύχει πανηγυρικά να διεκπαιρεώσει. 

Αντίστοιχα στο όχι τόσο μακρινό παρελθόν, κάποιοι νεοφιλελεύθεροι μνημονιολάγνοι, περίμεναν με λαχτάρα την τρόικα (από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;) να βάλει τάξη στην ελληνική οικονομία και επιτέλους, φρένο στις αλόγιστες σπατάλες ενός απείθαρχου λαού. Έχει ο καιρός γυρίσματα. 

Όσο αντίθετα κι αν είναι τα δύο, ο παράγοντας είναι κοινός: οι προσδοκίες αφορούν την επέμβαση από τα έξω, όχι από τα μέσα. Ίσως υπάρχει εδώ μια κρυφή, υποσυνείδητη παραδοχή που λέει ξεκάθαρα πως το κράτος απέτυχε στα βασικά. Ιστορικά αν το δούμε, έχουμε μια περίεργη σχέση με τον «ξένο» που έρχεται από την Ευρώπη. Ήδη από την αρχή του νεοελληνικού κράτους, τα πρώτα κόμματα αντιπροσώπευαν ξένα συμφέροντα και το τότε πολιτικό προσωπικό λειτουργούσε σαν τοπικός πράκτορας για το τι ήθελε η μία ή η άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη.

Ύστερα, ήρθε ο Εμφύλιος, και ύστερα από τον Εμφύλιο, το μετεμφυλιακό κράτος των νικητών με βασική κινητήρια δύναμη, το αμερικανικό δολάριο περιμένοντας πάλι την βοήθεια από τα έξω για την αντιμετώπιση του…κομμουνιστικού κινδύνου. Σαν να υπάρχει μια μικρή κλωστή στα πίσω πίσω της ελληνικής ιστορίας που διαμορφώνει (ενδεχομένως) και την συνείδησή μας. Χρειαζόμαστε τον «ξένο» για να κάνει την βρώμικη δουλειά; Τον χρειαζόμαστε παράλληλα και για να τον μισούμε ή να τον λατρεύουμε, ανάλογα με τα δικά μας συμφέροντα ή την ιστορική συνθήκη;

Αυτή την στιγμή, κανένα από τα βασικά προβλήματα της χώρας δεν φαίνεται να έχει άμεση λύση. Τώρα που το σκέφτομαι, ούτε καν έμμεση. Ο Πάνος Ρούτσι συνεχίζει την απεργία του με τα ημίμετρα που έχουν αποφασιστεί να μην είναι αρκετά, προφανώς. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στην επικαιρότητα. Τα ζητήματα γύρω από τα Τέμπη παραμένουν ανοιχτά.

Σπάνια στην πολιτική μας ιστορία μια κυβέρνηση έχει τόσα ανοιχτά μέτωπα και σφυρίζει αδιάφορα ενώ η κοινωνία περιμένει απαντήσεις. Το ερώτημα όμως παραμένει: είμαστε τόσο απογοητευμένοι από την λειτουργία του κράτους και των θεσμών που η μόνη μας ελπίδα είναι μια «εξωτερική» σωτηρία; Είμαστε καταδικασμένοι (από την αδυναμία του πολιτικού προσωπικού να δώσει απαντήσεις) να περιμένουμε ένα Μεσία;

Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας έλεγε ότι «έξω πάμε καλά». Αν έβλεπε σήμερα την παράταξή του, λογικά θα αναρωτιόταν, με το μέσα τι γίνεται; Και για να μην ξεχνιόμαστε, πόσα αυτοκίνητα είπαμε ότι πήρε σβάρνα ο Μπισμπίκης;

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.