Mακάρι να μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα δικό μας Super Bowl

Το Super Bowl πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής στην Καλιφόρνια, με τους αθλητικούς να έχουν να ασχολούνται με την επική νίκη του Σιάτλ έναντι της Νέας Αγγλίας, με τους διαφημιστές να έχουν πραγματοποιήσει τα «ντιλ» του αιώνα με τις διαφημίσεις - μικρές ταινίες που προβλήθηκαν για πρώτη φορά στο ημίχρονο, με τους καλλιτέχνες (Bad Bunny, Green Day) να έχουν βάλει τα ονόματα τους στο επίκεντρο των συζητήσεων, αυτών που ξεπερνούν το καθαρά καλλιτεχνικό κομμάτι και αγγίζουν ως και την πολιτική.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ αρκέστηκε σε ένα ακόμα παραλήρημα με βρισιές και κατάρες μέσα από τα social media, βάζοντας στο στόχο τον Λατινό καλλιτέχνη Bad Bunny και την γιορτή αγάπης που έστησε στο ημίχρονο του αγώνα. Από την Τρίτη 10 Φλεβάρη, το Super Bowl 2026 θα ανήκει πια στην ιστορία. Γιατί όμως να το μιμηθούμε; 

Θα εξηγήσω, όχι στα ισπανικά, μην ανησυχείτε.

Το Super Bowl είναι η απόλυτη «αμερικανιά» του σύγχρονου δυτικού κόσμου, ένα πανηγύρι με σημεία αναφοράς το αμερικάνικο πόδοσφαιρο, την ποπ μουσική και τη διαφήμιση προϊόντων (συνήθως φαγητού και τεχνολογίας). Την ίδια στιγμή, είναι κάτι που ενώνει τους Αμερικάνους, κάτι που με ένα τρόπο εντελώς «χύμα» λειτουργεί σαν καθρέφτης της συλλογικής τους ταυτότητας. Πρόκειται για μια κοινωνία που καταναλώνει στο έπακρο junk food και ηλεκτρονικά γκάτζετ, πορώνεται με το (οριακά ακαταλαβίστικο) άθλημα του αμερικάνικου ποδοσφαίρου και μέσα από την ποπ μουσική, περιγράφει τη ζωή του, την ιστορία του, τα υπαρξιακά του αδιέξοδα. Συχνά τα γιορτάζει κιόλας.

Aπό τον Μάικλ Τζάκσον και την ουμανιστική προσευχή του "Heal The World" που σιγοτραγούδησαν χιλιάδες παιδιά μαζί τους (εντάξει, δεν λείπει η ειρωνεία από το Super Bowl) ως τους Κέντρικ Λαμάρ και Bad Bunny που πήγαν κόντρα στο ρεύμα του ακροδεξιού απομονωτισμού του Ντόναλντ Τραμπ και ένωσαν τους Αμερικάνους, ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος, καταγωγής και καταθέσεων στην τράπεζα, το ημίχρονο του Super Bowl έγινε μια γιορτή, ισόποσης θλίψης και λάμψης για το τι σημαίνει να είσαι Αμερικάνος σήμερα. 

Στην Ελλάδα του 2026, η παρακολούθηση μιας ταινίας βασισμένης στη ζωή του Καποδίστρια γίνεται πατριωτικό γεγονός, ενώ η Μαρία Καρυστιανού, η μητέρα που ένωσε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στα συλλαλητήρια των Τεμπών με κοινό αίτημα για απονομή δικαιοσύνης, εκφράζει λόγο πολιτικό, επιτιθέμενη τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στους «εισβολείς» μετανάστες της Χίου, όσο και στις γυναίκες που επιλέγουν την άμβλωση.

Οι τοποθετήσεις της πια, μοιάζουν επικίνδυνες με εκείνες του μόνιμου κάτοικου του ακροδεξιού «εξοχικού» της Δεξιάς, Κυριάκου Βελόπουλου.

Την ίδια στιγμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ φανερώνει κι αυτό μια σκληρή αλήθεια, πως η κοινωνία μας τείνει να χωριστεί σε αυτούς που «συνεργάζονται» με την εκάστοτε κυβέρνηση και την κλέβουν με τον πιο αμοραλιστικό τρόπο και σε αυτούς που δεν το κάνουν, ίσως γιατί ακόμα δεν έχουν τις κατάλληλες γνωριμίες.  Οι «Φραπέδες» και ο σοκαριστικός κυνισμός με τον οποίον συστήθηκαν στο τηλεοπτικό κοινό, θα έκαναν τον Ντόναλντ Τραμπ να χειροκροτήσει από τη χαρά του. 

Και καταλήγουμε στα events τύπου Super Bowl. Πώς θα έμοιαζε μια ελληνική εκδοχή ενός τέτοιου γεγονότος; Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι μια κατάσταση αποσύνθεσης, ένα γαλατικό χωριο που όλοι έχουν πιεί από το μαγικό ζωμό και αντί να επιτεθούν στους Ρωμαίους καταλήγουν να παίζουν μπουνιές μεταξύ τους.

Μακάρι να είχαμε ένα δικό μας Super Bowl, κάτι να μας φέρει πιο κοντά, να μας θυμίσει την αθωότητα ή και την χαζομάρα μας, κάτι σαν την νταλικά με τα καρπούζια στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Κι ας τραγουδούσε η Έφη Θώδη στο ημίχρονο, εγώ θα αγόραζα εισιτήριο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.