Μια τραγική κατάληξη και ένας ακάλεστος μετεμφυλιακός μπαμπούλας

Τα γιατί και τα πώς της επίθεσης που έγινε στην πολυκατοικία της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Νέστορα με τραγικό αποτέλεσμα τον θάνατο της μητέρας της, ελπίζω ότι θα τα μάθουμε σύντομα προκειμένου να μπορούμε να μιλήσουμε σε μία πραγματική βάση για το τι ακριβώς συνέβη, ποιοι ήταν οι δράστες και ποια τα κίνητρά τους.

Το βέβαιο είναι -και αυτό δεν αφορά απαραίτητα τη συγκεκριμένη τραγική περίπτωση- ότι όταν πετάς γκαζάκια για να στείλεις διαφόρων ειδών μηνύματα, όποια και αν είναι η επιθυμία σου για την έκβαση των πραγμάτων, ξέρεις καλά ότι τα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και σε απώλειες ανθρώπινων ζωών. Κι αυτό δεν είναι κάτι ούτε πρωτόγνωρο ούτε άγνωστο στη σύγχρονη ιστορία αυτής της χώρας.

Από την άλλη, μου φαίνεται πραγματικά αδιανόητο ότι για να μιλήσεις κάνοντας κριτική σε κάτι πρέπει να κάνεις το απαραίτητο disclaimer πως ό,τι γράφεις το γράφεις καταδικάζοντας την επίθεση κατά των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό νομίζω είναι κάτι προφανές για όποιον δεν θέλει να βλέπει δράκους και διαβόλους δίπλα του και απέναντί του. Ή τέλος πάντων για όποιον δεν θέλει να προχωρήσει σε ατσούμπαλες εργαλειοποιήσεις διαφόρων ειδών και αποχρώσεων.

Η ζωή ενός ανθρώπου χάθηκε και γι’ αυτό υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι οι οποίοι ευθύνονται και οι οποίοι πρέπει να τιμωρηθούν. Οι δράστες αυτοί δεν είναι φορείς ιδέων χωρίς σάρκα και οστά. Είναι άνθρωποι με συγκεκριμένα κίνητρα και συγκεκριμένους σκοπούς. 

Οι άγνωστοι δράστες και το φάντασμα της τρομοκρατίας

Δεν είναι βέβαια πρώτη φορά που μία τέτοια επίθεση αποδίδεται φαντασιακά σε οποιονδήποτε άλλον εκτός ίσως από τους δράστες οι οποίοι μένουν στην άκρη, συχνά δεν συλλαμβάνονται καν, γιατί η έμφαση δίνεται σε μία αφήγηση ολόκληρων πολιτικών χώρων που δήθεν υποθάλπουν ή ακόμα χειρότερα προμοτάρουν την τρομοκρατία. Τα είδαμε και στη Marfin.

Ούτε είναι φυσικά καινούργιο να αποδίδονται βίαιες επιθέσεις σε κόμματα και θεσμούς. Ο καιρός που πέρασε από τότε που φημολογούνταν ότι ο αρχηγός της 17Ν ήταν δήθεν ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι πολύς. Η ιστορία όμως, ευτυχώς, κάποια πράγματα δεν τα αφήνει να περάσουν έτσι.

Είδαμε, λοιπόν, να ανοίγουν τα προεκλογικά πατάρια και να βγαίνει μακιγιαρισμένος και καλοντυμένος ο μπαμπούλας της αριστεράς ως ενός πολιτικού χώρου μέσα στον οποίο ανθίζει η βία και οι δολοφονίες. Όλο αυτό κάτω από την περίφημη ομπρέλα που προσφέρει η φράση «ανοχή στη βία», η οποία στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τίποτα.

Φτάσαμε μάλιστα στο κωμικοτραγικό σημείο να εντάξουμε στα αίτια της βίας και των επιθέσεων το όνομα του καινούργιου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, που εξυπηρετεί ένα μετεμφυλιακό κλίμα σε συνδυασμό με μία σειρά πολιτικών και νομοθετημάτων που -υπονοείται- ότι ψηφίστηκαν για να προμοτάρουν ή να χαϊδέψουν αυτιά τρομοκρατών.

Μετεμφυλιακό κλίμα λίγο πριν τις κάλπες

Δεν ξέρω αν η λογική ακολουθία των πραγμάτων εν προκειμένω είναι ότι κάποιοι είδαν το νέο όνομα του κόμματος της ΕΛΑΣ και αποφάσισαν να περάσουν στον ένοπλο. Αυτή τη στοχοποίηση ενός ευρύτερου πολιτικού χώρου μπορείς να την παραβλέψεις, όταν γίνεται από κάποια ακροδεξιά τρολ. Όχι όμως όταν γίνεται από θεσμικά χείλη.

Τα πολιτικά κόμματα καταδίκασαν, όπως έπρεπε, τις επιθέσεις. Τώρα δεν μπορεί να μένει τίποτα άλλο εκτός από τον εντοπισμό των δραστών με την ευχή η επερχόμενη προεκλογική περίοδος να εμβαθύνει σε αυτά που πρέπει.

Καμία δημοκρατία και καμία κοινωνία δεν τη βοήθησε η ποινικοποίηση απόψεων ακόμα και ονομάτων. Η χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα σύνδεση ολόκληρων και μαζικών πολιτικών χώρων με ποινικές πράξεις, ειδικά με αυτές που οδηγούν σε απώλειες ανθρώπινων ζωών, δεν οδηγεί τη χώρα μπροστά, στο 2050, αλλά μάλλον την πηγαίνει πίσω, στη δεκαετία του 1950.

Στο κάτω-κάτω, αν σε όλη σχεδόν την αντιπολίτευση αποδίδονται σκιώδεις σχέσεις με την τρομοκρατία, τελικά ποιος είναι ο τρομοκράτης;

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.