Ντε Γκρες και διηγώντας τα να κλαις

Στα πανηγύρια του παρελθόντος, πριν την άλωσή τους από φασαίους και νεο-χιπστεράδες, κυριαρχούσαν τα δημοτικά. Κάποια στιγμή μέσα στο γλέντι, έπεφταν οι παραγγελιές. Και μέχρι ενός σημείου, ήταν όλα καλά. Ώσπου, κάποιος από τους θαμώνες, σηκωνόταν με περηφάνια και (με μια πονηριά!) ζητούσε από τους οργανοπαίκτες ένα πολύ συγκεκριμένο τραγούδι. «Παίξτε το Γρίβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς». Πανδαιμόνιο ακολουθούσε αφού το εν λόγω άσμα ήταν κάτι σαν εθνικός ύμνος για τους οπαδούς της μοναρχίας. Το πανδαιμόνιο συνήθως τελείωνε με ξύλο. 

«Είμαι ένας Έλληνας σας όλους τους άλλους»

Αυτό είναι ένα μικρό ιστορικό δείγμα για την πρόσληψη της ελληνικής μοναρχίας και τη θέση της στην εθνική μνήμη και συνείδηση. Δεν έχουμε πολλά να συζητήσουμε επί τούτου. Με το δημοψήφισμα του 1974 το θέμα αυτό έκλεισε οριστικά και όσοι επιθυμούν την επιστροφή του στέμματος ανήκουν απλά σε μια μικρή μειοψηφία που ξεπερνά σε γραφικότητα όσους διαβάζουν τα χειρόγραφα του Ιησού και πασαλείβονται με βυζαντινές κηραλοιφές.

Τα τελευταία χρόνια όμως, η έκπτωτη βασιλική οικογένεια έχει…εισβάλει με έναν διαφορετικό τρόπο στην καθημερινότητά μας. Με την γκλαμουριά του lifestyle και της προσωπικής τους ζωής. Γάμοι πριγκιπικού χαρακτήρα, ζεμπεκιές, κοσμικές εκδηλώσεις. Πρόσφατα έγινε το επόμενο βήμα αφού διάφορες συζητήσεις αναμεταδίδουν την πρόθεση (;) του Παύλου ντε Γκρες να ασχοληθεί με την πολιτική. 

«Είμαι ένας Έλληνας σαν όλους τους άλλους» είχε πει ο ίδιος σε μια συνέντευξή του πριν καιρό όταν ο δήμαρχος Ανατολικής Μάνης τον είχε προσφωνήσει με τον τίτλο του πρίγκιπα! Και αν κάποιος παρατηρήσει λίγο πιο προσεκτικά, κανένα από τα μέλη της έκπτωτης βασιλικής οικογένειας δεν απαρνείται ξεκάθαρα τίτλους ή αναφορές σε ένδοξα μεγαλεία του παρελθόντος. Πώς θα μπορούσαν να το κάνουν άλλωστε; Θα ήταν σαν να προδίδουν τον εαυτό τους. Γιατί πολύ απλά, δεν είναι Έλληνες σαν όλους τους άλλους.

Και με αυτό, ερχόμαστε στο κυρίως θέμα. Η χθεσινή συνέντευξη του ντε Γκρες στον Νίκο Χατζηνικολάου είχε αρκετές αναφορές στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή και σε κάποια σχέδια για το μέλλον.  Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα διαβάσει κανείς σχόλια οπαδών που αγγίζουν τα όρια της αγιοποίησης. «Μα τι ξεχωριστός και αγνός άνθρωπος», «καθαρό βλέμμα», «ναι λες και οι πολιτικοί είναι καλύτεροι από αυτόν» είναι ορισμένα από τα κορυφαία. 

Η...μεγάλη επιστροφή

Κινδυνεύει η δημοκρατία από το ενδεχόμενο εισόδου στην πολιτική ενός μέλους μιας έκπτωτης βασιλικής οικογένειας; Πιθανότατα όχι. Αυτό από το οποίο σίγουρα κινδυνεύει είναι η άγνοια της Ιστορίας. Σίγουρα δεν μπορεί να λογοδοτήσει ένας άνθρωπος για τα όποια (τερατώδη) λάθη της οικογένειάς του. Θα ήταν άδικο να του τα φορτώσουμε. 

Είναι, όμως, εξίσου άδικο και συνάμα επικίνδυνο να παρουσιάζουμε την πρώην βασιλική οικογένεια της χώρας σαν να βγήκε από επεισόδιο του «The Crown». H Ιστορία μας δεν είναι σειρά του Netflix. Τα εγκλήματα και οι διχασμοί με τα οποία βαρύνεται η δυναστεία των Γλύξμπουργκ είναι αντικείμενο ιστορικής μελέτης. Είναι γεγονότα. Δεν μπορούμε να τα θάψουμε κάτω από το χαλί της γκλαμουριάς. Δεν μας ενδιαφέρει πώς περνούν τον χρόνο τους στο Λονδίνο μοσχοαναθρεμμένοι πρώην πρίγκιπες και αν αγαπούν την Ελλάδα. Μας ενδιαφέρει αν έχουν αίσθηση της ιστορικής πραγματικότητας.

Τα προβλήματα στην πολιτική μας ζωή δεν λύνονται με επιστροφή στο χθες, ούτε με μετέωρα βήματα προς το αύριο από ανθρώπους με καλές προθέσεις και ιδιαίτερα επώνυμα. Ίσως μέσα σε όλες τις διαφορές μας, μπορούμε να συμφωνήσουμε στο εξής: δεν χρειαζόμαστε αυτόκλητους σωτήρες, ούτε εκπροσώπους θεσμών που βαρύνονται με διχασμούς και εθνικές τραγωδίες. 

Υπάρχουν ιστορικοί λόγοι που η ελληνική μοναρχία παραμένει στις μαύρες σελίδες της Ιστορίας. Και από την Ιστορία δεν μπορείς να ξεφύγεις όσο γκλάμουρ κι αν είσαι. Είτε λέγεσαι Γλύξμπουργκ, είτε λέγεσαι ντε Γκρες. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.