Το πρώτο ματς του Ολυμπιακού χωρίς Μεντιλίμπαρ και η μελαγχολία στον Πειραιά

Η εβδομάδα στον Πειραιά κύλησε με μπερδεμένα συναισθήματα και μισή-μισή στεναχώρια, για το φευγιό από τη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη και για την απόλυση του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ από τον Ολυμπιακό.

Περνώντας από κεντρικό σουβλατζίδικο - σημείο συνάντησης Πειραιωτών, ακούω τον παρακάτω διάλογο ανάμεσα σε δύο φίλους, φαίνονται έμπειροι Ολυμπιακοί:

« Εντάξει, εμείς αγαπάμε το σήμα στη καρδιά, τον Δαφνοστεφανομένο και όχι τα πρόσωπα αλλά σεβάσου το Στρατηγό, σου 'φερει κούπα ευρωπαϊκή» λέει ο ένας και ενώ μιλάει σφίγγει με το αριστερό του χέρι του το κουτάκι της μπύρας πιο δνατά.

«Μεταξύ μας τώρα, ο  Μεντιλίμπαρ έκανε πολλά λάθη και είχε κολλήσει το μυαλό του, ένα χρόνο τώρα η ομάδα είναι χάλια»

Αυτός ο μικρός διχασμός έπαιξε παντού, την προηγούμενη εβδομάδα στο λιμάνι, σε στάσεις λεωφορείων, στα καφέ, στα παγκάκια που αράζουμε κοιτώντας τον ήλιο να χαιρετάει τη Μαρίνα Ζέας.

Το πείραμα

Είπα να κάνω ένα πείραμα, να περάσω το απόγευμα του Σαββάτου στην καφετέρια Φοντάνα, εκεί που μαζεύονται Πειραιώτες κάθε ηλικίας για να δούνε Ολυμπιακό σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Εδώ έχουν ανάψει καπνογόνα πανηγυρισμών, εδώ έχει φωνάξει ολόκληρος ο Πειραιώτικος κόσμος «όχι ρε γαμ@@@@» όταν η Ρεάλ μας έκλεψε το ευρωπαϊκό μέσα από τα χέρια πριν από τρεις σεζόν Ευρωλίγκας.

Από εδώ ξεκινάνε τα πανηγύρια για κάθε νίκη επί του αιώνιου αντιπάλου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Μελαγχολία

Την τελευταία φορά που είδα αγώνα στην Fontana, έπρεπε να έχεις κλείσει τραπέζι μέρες πριν, αλλιώς τον έβλεπες στο όρθιο, μαζί με τους περαστικούς. Το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου όμως, ήταν πάρα πολύ εύκολο να βρώ τραπέζι μπροστά στις οθόνες, δεν υπήρχαν παραπάνω από πέντε παρέες και συνολικά 10-12 Ολυμπιακοί σε όλο το καφέ. Σχεδόν ένιωθα τύψεις που κρατούσα τραπέζι τεσσάρων ατόμων για τον εαυτό μου και ήθελα να ρωτήσω «μήπως είναι ρεζερβέ». Δεν ήταν. 

Καθώς το ματς  έφτανε προς το τέλος του και ο κόσμος στο γήπεδο φώναζε ρυθμικά το όνομα του σενιόρ Μέντι, στο καφέ κάποιοι μουρμούριζαν ότι ο νέος προπονητής δεν θα προλάβει παρέλαση. Η κοπέλα ενός σύγγαυρου που παρακολουθούσε υπομονετικά το ματς, έφυγε λίγο πριν το 70 και η μπύρα μου έμεινε σχεδόν μισή. Η αγωνία για την έκβαση του ματς ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, όλοι το βλέπαμε ότι πάμε για άλλη μια γκέλα. Αυτό που μου έμεινε σαν απορία ήταν το πως στριμωχνόμασταν πριν από δυόμιση χρόνια για να δούμε το Θρύλο μπροστα από δύο-τρεις οθόνες σαν κι αυτή (παρακάτω). Στα μάτια μας και στον ενθουσιασμό μας, αυτές οι οθόνες έμοιαζαν με σινεμά.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.