Σε κάθε σεισμό κάνουμε το ίδιο ακριβώς αστείο

Από μία ηλικία και μετά, υπάρχει ένα πολύ κλασικό αστείο που κάνουν οι ηλικιωμένοι συγγενείς ή παλιόφιλοι αναμεταξύ τους: «Τώρα πια τα λέμε μόνο σε κηδείες». Σε μία εντυπωσιακή επιβεβαίωση του εαυτού τους, αυτό θα το ακούσεις σε κάποια κηδεία.

Δεν ξέρω ακριβώς αν είναι παράπονο προς τον συγγενή τους, προς τον εαυτό τους ή προς τη ζωή γενικότερα. Ίσως είναι λίγο από όλα. Τι σημασία έχει εδώ που τα λέμε;

Το ίδιο περίπου θα μπορούσαμε να πούμε και για τους σεισμούς και το Facebook. Σε μία αρχική σελίδα που μοιάζει κάθε μέρα να απασχολεί ολοένα και λιγότερο ολοένα και λιγότερους, ένας σεισμός είναι μία ευκαιρία να ξαναβρεθούμε όλοι οι παλιοί λογαριασμοί ξανά στο Facebook και το Twitter να αναγεννήσουμε λίγο το παλιό καλό ίντερνετ.

Αυτό που κάποτε, στην απόλυτη κυριαρχία του, έμοιαζε κάπως ενοχλητικό, χθες με έκανε να νοσταλγήσω λίγο εκείνη την εποχή που τα social media λειτουργούσαν ως διαγωνισμός του ποιος θα πει την καλύτερη εξυπνάδα για να μαζέψει όλο το μαρούλι.

Ομολογουμένως ένας σεισμός γύρω στα 5 Ρίχτερ είναι η ιδανική συνθήκη για να πετάξεις εξυπνάδα: α) όλοι μπαίνουν στο ίντερνετ, β) όλοι είναι λίγο τρομαγμένοι και θέλουν κάπως να ξεχαστούν και γ) ήταν κάτι τρομακτικό μεν αλλά δεν ήταν καμία καταστροφή. 

Θυμάμαι το μακρινό 2009, όταν μαθαίναμε ότι μπαίνουμε στο ΔΝΤ, κάναμε αυτοματοποιημένα έναν παρόμοιο διαγωνισμό εξυπνάδας. Βέβαια, μετά χάσαμε το δικαίωμα να έχουμε ένα αξιοπρεπές μέλλον αλλά τι τα θυμόμαστε αυτά και στεναχωριόμαστε.

Ήταν, λοιπόν, κάπως εντυπωσιακό το feed του Facebook και του Twitter χθες. Ομολογουμένως η χρήση των social media έχει αλλάξει δραματικά την τελευταία ειδικά δεκαετία. Χθες ήταν σαν να μην πέρασε μία μέρα.

Ακόμα και τα αστεία ήταν ίδια: το ΠΑΣΟΚ (σεισμός, σεισμός, σοσιαλισμός), η φωτογραφία του Κατακουζηνού, οι δονήσεις της Σάσας από το Dolce Vita, σεξουαλικά αστεία και μερικά λίγο πιο ανέμπνευστα («κουνηθήκατε;»). Σαν να φωνάζεις αστεία και αυτά να φωνάζουν όλα, εκτός από τον Τσακ Νόρις, «Παρών». 

Και όλο αυτό ήταν πολύ comfort σε μία στιγμή που το χρειαζόσουν. Σαν να τρως μακαρόνια με κιμά και να βλέπεις τον Τσάντλερ και τον Τζόι, σαν να γυρνάς από το σχολείο και να βλέπεις Κωνσταντίνου & Ελένης. Επίσης, συνεχίζουν να είναι αστεία σε πολλά περιβάλλοντα (ομαδικά τσατ, στόρι κτλ).

Από την άλλη ήταν και λίγο ανησυχητικό το πόσο ίδια ήταν η αντιμετώπιση μας σε σχέση με κάθε άλλο σεισμό. Σε κάνει λίγο να κοιτάς στον καθρέφτη.

Μήπως μέχρι εδώ ήταν τα αστεία του internet; Μήπως αυτή η δομή χρήσης των social media απλά επαναλαμβάνει τον εαυτό της χωρίς να μπορεί να είναι πια γόνιμη; Όχι φυσικά γιατί τέλειωσαν τα αστεία αλλά μάλλον γιατί τέλειωσε η διάθεση να γεννήσουμε κάτι καινούργιο. Όχι φυσικα γιατί είμαστε χαζοί ή τεμπέληδες από τη μάνα μας αλλά γιατί μάλλον μπήκαμε σε μία γραμμή παραγωγής που οδηγεί στον θάνατο της πρωτοτυπίας.

Το Chat-GPT από την άλλη, ως γνωστόν, λειτουργεί παίρνοντας δεδομένα. Μάλιστα, διάβαζα τις προάλλες ότι επειδή έχουν αυξηθεί απίστευτα τα δεδομένα που παίρνει η τεχνητή νοημοσύνη και προέρχονται από την τεχνητή νοημοσύνη, υπάρχει μία ανησυχία ότι πλέον γίνονται λίγο πιο χαζά γιατί καταλήγουν να αναπαράγουν τον εαυτό τους.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.