Σειρήνες στην Κύπρο και ένας κόσμος όπου τίποτα δεν είναι πια αδιανόητο

Θυμάμαι που λίγα χρόνια πριν λέγαμε για τα echo-chamber, για τα προστατευμένα περιβάλλοντα που έφτιαχναν τα social media. Το point ήταν ότι οι αλγόριθμοι φρόντιζαν να δείχνουν πράγματα και ποστ από ανθρώπους που μας μοιάζουν, φτιάχνοντας μας τελικά μία πλασματική εικόνα για τον κόσμο. Σαν να νομίζεις ότι όλος ο πλανήτης είναι αυτοί που κάλεσες στα γενέθλια σου.

Πλέον οι αλγόριθμοι άλλαξαν και καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ακραία βιαιότητα που κρύβεται μέσα στην ελληνική και όχι μόνο κοινωνία. Σε σέρνουν μέσα σε βούρκους που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν.

Έχει και τα θετικά του αυτό, τουλάχιστον δεν πιανόμαστε συνεχώς προ εκπλήξεως ως μπούφοι για το πώς έχει μετεξελιχθεί αυτός ο πλανήτης πίνοντας άπερολ και σχολιάζοντας τη νέα ταινία του Σον Μπέικερ.

Δεν ρίχνουμε επίσης, ως ακόμα μεγαλύτεροι μπούφοι, τα κακά του πλανήτη σε έναν Mad President που ως άλλος Νέρων έρχεται να διαλύσει τα πάντα στον διάβα του, από μόνος του. Σαν να μην υπάρχει ένα παγκόσμιο ιδεολογικό δίκτυο του οποίου ο Τραμπ αποτελεί απλώς το poster boy.

Aντιμπεριαλιστικοί θρήνοι, ιμπεριαλιστικοί θρίαμβοι

Να είμαι ειλικρινής, δεν πέτυχα κάποιο πανηγυρικό ποστ κάποιας μοσχαροκεφαλής για το χτύπημα της πεφωτισμένης Δύσης εις βάρος ενός σχολείου θηλέων στο Ιράν. Πέτυχα βέβαια κάποιους αντιιμπεριαλιστικούς θρήνους ή φιλοδυτικές θριαμβολογίες για την εξουδετέρωση του Αγιατολάχ Χαμενεΐ.

Το πρώτο δείγμα της βαθύτατης ήττας μίας ιδεολογίας που έχει χάσει τόσο πολύ τα σύμβολά της, ώστε να τα ψάχνει στους μουλάδες. Δείγμα μία απόλυτης αποκτήνωσης οι δεύτερες, που έσπευσε να ξεπουλήσει σε τιμή ευκαιρίας τα φιλελεύθερα ιδεώδη της για θεσμούς και διεθνή δίκαια στον βωμό του «δικαίου του ισχυρού».

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το να είσαι με το πλευρό κάποιου, όταν καταρρέει οριστικά ο κόσμος που γνώρισες έχει κάτι το ανακουφιστικό. Είναι αντιθέτως τελείως επίπονο ο κόσμος να καταστρέφεται από δύο αντιμαχόμενες πλευρές με τις οποίες καμία σχέση δεν θέλεις να έχεις.

Η απουσία προσχημάτων

Αν υπάρχει κάτι τρομακτικό πάντως σε όσα συμβαίνουν, αυτό είναι ο ελάχιστος κόπος που έκανε η αμερικανική κυβέρνηση να προπαγανδίσει υπέρ του πολέμου που ήταν ξεκάθαρο ότι είχε προαποφασίσει. Στην επιχείρηση “EPIC FURY”, σκοτώθηκε «ένας κακός, πολύ κακός άνθρωπος». 

Και κάπου εδώ, ανάμεσα σε λόγους και ονόματα που είναι σαν να έβγαλαν σε ένα δωμάτιο σπυριάρηδες έφηβοι που μισούν τα κουλ παιδιά της τάξης, αρχίζεις να αναπολείς τις εποχές που η εξουσία χρησιμοποιούσε επιστημονικούς και επιχειρησιακούς όρους για να δικαιολογήσει τους πολέμους της.

Γιατί τα προσχήματα έχουν πάντα τη σημασία τους στον τρόπο που λειτουργεί ο πλανήτης. Το περίφημο διεθνές δίκαιο ο ισχυρός θα το κάνει κουρελόχαρτο, όταν δεν τον συμφέρει. Αλλά είναι πολύ περισσότερο ανησυχητικό όταν δεν παριστάνει καν ότι ενδιαφέρεται γι’ αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, από τη στιγμή που οι σειρήνες του πολέμου ακούστηκαν στην Κύπρο, έρχεται η ώρα να εγκαταλείψουμε οριστικά όσα λέγαμε επί 10 χρόνια περί δυστοπιών και άλλων τέτοιων πραγμάτων που προϋποθέτουν ότι κάτι το βλέπεις από μακριά, ως παρατηρητής.

Πλέον μιλάμε για έναν νέο μεταβατικό κόσμο που έχει τις δικές του λειτουργίες, τα δικά του γρανάζια και τα δικά του θύματα. Έναν κόσμο που λες για τις καλοκαιρινές σου διακοπές, με αστερίσκο «αν ζούμε ακόμα», χωρίς αυτό να είναι ακριβώς αστείο. Έναν κόσμο όπου τίποτα πια δεν είναι αδιανόητο. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.