«Ήρθε η ώρα να αδειάσουμε τον βάλτο (drain the swamp) της Ουάσινγκτον», υπόσχεται ο Ντόναλντ Τραμπ σε μία ομιλία για το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα, κατά την πρώτη του θητεία, στις 17 Οκτωβρίου του 2017.
Η αντανακλαστική πισίνα μπροστά από το μνημείο Λίνκολν στο αμερικανικό κέντρο εξουσίας, έχει υπάρξει «ανοιχτή πληγή» για διαδεχόμενες κυβερνήσεις, στη διαχείριση της οποίας οι αντιπολιτευόμενοι στέκονταν για να συκοφαντούν, επικεντρώνοντας την κριτική τους σε ένα συμβολικό σημείο αναφοράς.
Ανεπαρκής στεγανοποίηση, ρύπανση, έλλειψη μέτρων ασφαλείας, ο εμβληματικός αυτός όγκος νερού έχει υπάρξει κάτι σαν «γεφύρι της Άρτας», του οποίου οι αστοχίες εργαλειοποιήθηκαν και ως εκ τούτου δεν λύθηκαν οριστικά παρά μέχρι τη διακυβέρνηση Ομπάμα.
Ο Τραμπ επέμενε να κάνει το διαχρονικό σλόγκαν κυριολεξία, αξιώνοντας πως η πισίνα χρειαζόταν ριζική ανακαίνιση. Στα τότε κρυστάλλινα νερά της μπορούσε ακόμα να μιλά με τον αντικατοπτρισμό του, και να του λέει για το μεγαλεπίβολο έργο.
14 χιλιάδες χήνες σε μία πισίνα
Με τον γνωστό βαβιστικό του, γυμνό περίπλοκων όρων όπως ημερομηνίες, τεχνικές λεπτομέρειες και χρονοδιαγράμματα λόγο, μίλησε στον κόσμο για ένα έργο της «μίας εβδομάδας», με προϋπολογισμό πάνω-κάτω 1,5 εκατομμύρια δολάρια.
Τελικά, η αποζημίωση της αναδόχου Atlantic Industrial Coatings, για την πρώτη και, όπως ματαίως ήλπιζε, τελευταία φάση του έργου, έφτασε τα κάτι παραπάνω από 14 εκατομμύρια ευρώ.
Το όραμα του προέδρου για την ανανεωμένη πισίνα προσπέρασε το στάδιο του σχεδιασμού και άλλων περιττοτήτων, για να ερεθίσει κατευθείαν την αμυγδαλή του καλού πατριώτη.
Ο πάτος της πισίνας θα βαφόταν σε χρώμα «μπλε της Αστερόεσσας», που είναι πολύ κοντά στο ναυτικό μπλε, για να αντανακλά πιο «έντονα» τον περιβάλλοντα χώρο.
Μερικές ημέρες μετά, το αρχικό μπλε είχε διαδεχθεί, απ' άκρη σε άκρη της πισίνας, ένα ιριδίζον πράσινο. Τεράστιες ποσότητες άλγης είχαν κατακλύσει τα νερά, και πλέον κανείς δεν μπορούσε να δει τις υποσχέσεις του προέδρου κάτω από την επιφάνεια.
Τι είχε πάει στραβά; Καθίστε: Υπάρχει βλέπετε ένας ουσιώδης λόγος που όλες οι πισίνες του κόσμου χρησιμοποιούν χρώματα όπως το λευκό, το ανοιχτό γαλάζιο ή πράσινο για την επένδυσή τους.
Αυτά τα χρώματα αντανακλούν μεγάλο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας, αποτρέποντας τη μη ελεγχόμενη συσσώρευση θερμότητας στην εγκατάσταση. Ποιο χρώμα κάνει το αντίθετο; Οποιοδήποτε χρώμα ρέπει προς το σκούρο και το μαύρο, ας πούμε, το περήφανο «μπλε της Αστερόεσσας».
Όπως είχαν ήδη προειδοποιήσει ειδικοί, αυτοί που δεν είχε προσλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ σαφώς, η σκούρα επένδυση της πισίνας θα λειτουργούσε ως ένα τεράστιο ηλιακό πάνελ, που θα ανέβαζε ανεξέλεγκτα τη θερμοκρασία του υδάτινου όγκου.
Αυτό από μόνο του δεν ήταν κακό, για την άλγη. Αυτό το εξαιρετικά προσαρμοσμένο υδροπονικό λατρεύει τις τροπικές θεροκρασίες, και έτσι ο πληθυσμός του εξερράγη μέσα σε μέρες μόλις.
Τα μαθουσαλικά αντανακλαστικά του Τραμπ, στα οποία μας είχε μάθει την περίοδο του κορονοϊού, έλαμψαν ξανά. Υπάλληλοι φάνηκαν τις επόμενες ημέρες να έχουν κυκλώσει τις όχθες της πισίνας με φορτηγάκια, που μετέφεραν δεκάδες μπιτόνια διαλύματος υπεροξειδίου του υδρογόνου. Κοινώς, οξυζενέ.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ρεπουμπλικάνος καταφεύγει στα «χημικά» για να λύσει ένα περίπλοκο πρόβλημα πολιτικής χάραξης. Περίφημα και στο μισοσόβαρο είχε προτείνει, στην αρχή της πανδημίας, πως τα ενδεχόμενα «οφέλη» των ενέσεων με ΧΛΩΡΙΝΗ για τον κορονοϊό θα έπρεπε να εξεταστούν.
Το οξυζενέ είναι γνωστό ότι μπορεί να αποδομήσει οργανικές ενώσεις. Βέβαια το πρόβλημα ξεκίνησε πάλι από τις μηχανές του Τραμπ, ο οποίος παρήγγειλε πολύ μικρότερες ποσότητες από τις αναγκαίες για να εξαλειφθεί το πρόβλημα. Ανεξαρτήτως, η οδός της απορρύπανσης με οξυζενέ ήταν εξ'αρχής λογιστικά ανέφικτη, αλλά είπαμε, ο Τραμπ δεν ασχολείται με άβακες.
Και έτσι, μία λωρίδα σχεδόν καθαρού νερού περιμετρικά της λίμνης σχηματίστηκε, πλαισιώνοντας σαν καμβάς ένα μεταμοντέρνο «πασάλειμμα», αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ προσεγγίζει τα προβλήματά του. Υποτιμώντας και υποαποδίδοντας. Βλέπε τα διαμετρικά αντίθετα, αρχή και τέλος, του πολέμου με το Ιράν.
Το είπε. Το έκανε; Τοιουτοτρόπως...
Στα αβέβαια νερά του μνημείου Λίνκολν, μπορεί πλέον να μην υπάρχει αντανάκλαση, αλλά υπάρχουν βαθείς παραλληλισμοί και λογοπαίγνια. Ο Τραμπ θολώνει τα νερά, όπως όταν υποσχόταν πως οι παγκόσμιοι δασμοί του, τους οποίους ζημιώνονται μέχρι σήμερα τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και καρπώνεται το κεφάλαιο, θα ευνοούσαν τον λαό.
Ο Τραμπ δεν αδειάζει τον βάλτο. Αγοράζει τον βάλτο και τον πουλά σαν πισίνα ολυμπιακών προδιαγραφών, όπως θέλει να κάνει με την AI «ριβιέρα» του στα χαλάσματα της Γάζας.
Ζωτικής σημασίας όμως, να μην παραδεχτεί ποτέ την παγαποντιά:
«Έφταιξαν οι Δημοκρατικοί, που είχαν αφήσει τον πάτο να πιάσει άλγη και...οργίασε».
«Antifa ακτιβιστές άδειασαν κρυφά κουβάδες με την πράσινη γλίτσα στην πισίνα».
Ο Τραμπ δεν αναλώνεται το πρόβλημα. Δημιουργεί το πρόβλημα για να δρέψει το ζητούμενο, που είναι η αναδιανομή του πλούτου στο «top 1%», σε ένα γνώριμο πρότυπο που διαποτίζει και τη δική μας ελληνική πραγματικότητα, από τα λοξά υποβρύχια μέχρι τα σάπια τρένα. Ξανά στον πόλεμο με το Ιράν, που ήταν ένα τέτοιο εργαλειακό πρόβλημα, τις «λύσεις» στο οποίο έτρεξαν να δώσουν οι μεγάλοι κατασκευαστές όπλων των ΗΠΑ.
Και όχι, δεν τελειώσαμε. Το οξυζενέ είναι ένα αρκετά αποτελεσματικό απολυμαντικό. Ξέρετε σε τι είναι ακόμα καλύτερο; Στο να αραιώνει τη μπογιά.
Το μνημείο Λίνκολν στην παρούσα του κατάσταση άδικα θα λεγόταν μνημείο. Το υπεροξείδιο εισχώρησε και διάβρωσε την παχιά στρώση μπογιάς, ξεφτισμένα κομμάτια της οποίας επιπλέουν πια στην επιφάνεια, μέσα από το πράσινο του «βάλτου».
Ο Ντόναλντ Τραμπ το είπε και το έκανε, ο επισκέπτης βλέπει πια το «μπλε της Αστερόεσσας».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
