Το συνέδριο είναι η «τελευταία μπίλια» του ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσει να υπάρχει

Όπως αναφέρθηκε και σε προηγούμενο σημείωμα σε τούτη εδώ την γωνιά του Reader, το 2026 είναι προεκλογική χρονιά, έστω κι αν ο Πρωθυπουργός επιμείνει στην εξάντληση της 4ετίας και... στήσει κάλπες στα μέσα του 2027.

Με τη Νέα Δημοκρατία να παραμένει με άνεση στη θέση του οδηγού και (δημοσκοπικά τουλάχιστον) να... απορροφά τους όποιους κραδασμούς της καθημερινότητας, οι διεργασίες έχουν αρχίσει τόσο στα υφιστάμενα κόμματα, όσο και στους... wanna be κομματικούς σχηματισμούς που την δεδομένη χρονική στιγμή θέλουν να εκφράσουν δύο πρώην Πρωθυπουργοί, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά και η Μαρία Καρυστιανού. Εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις βέβαια και των τριών.

Η τελευταία, η κυρία Καρυστιανού ήδη έχει ανοίξει την... πολιτική περπατησιά της, προανήγγειλε δημιουργία κόμματος ενώ ήδη «πέτυχε» και το πρώτο της... αυτογκόλ με την τοποθέτησή της στο θέμα των αμβλώσεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε... δυναμικά το rebranding αλλά φαίνεται εσχάτως πως έχει χάσει τον δρόμο προς την... Ιθάκη, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς τηρεί στάση αναμονής και κανείς δεν μπορεί να τον ερμηνεύσει με βεβαιότητα.

Διαβάστε επίσης: Δημοσκόπηση Action24: Τι ποσοστό πολιτών θα ψήφιζε σήμερα ένα κόμμα Καρυστιανού, Τσίπρα ή Σαμαρά

Ούτε καν οι άνθρωποι από το στενό του πολιτικό περιβάλλον. Από κει και πέρα, τα κομματίδια της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΜΕΡΑ25) ζουν στον... αστερισμό των διασπάσεων, της εσωστρέφειας και της αβεβαιότητας, χωρίς τα περισσότερα να έχουν πολιτικό μέλλον, ενώ από την άλλη αυτά της ακροδεξιάς (Ελληνική Λύση, Φωνή Λογικής, Νίκη) ή το απολιτίκ της Ζωής Κωνσταντοπούλο... ζυγίζουν τις απώλειες που θα προκαλέσει η είσοδος της Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο.

Από όλα τα παραπάνω απουσιάζει το ΠΑΣΟΚ, που αυτή την στιγμή θεωρητικά έχει και την μικρότερη φθορά από κάθε νέο που θα εμφανιστεί τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως στην Χαριλάου Τρικούπη είναι... όλα καλά, όλα ανθηρά.

Ως κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δεν φαίνεται (δημοσκοπικά ξαναλέμε) να καρπώνεται την φθορά της Κυβέρνησης, που την αφήνει να νιώθει την άνεση του double score. Και πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό όταν στο Κίνημα συνεχίζουν να... τρώγονται με τις σάρκες τους, συνεχίζουν παρά τις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές να ζουν σε καθεστώς αμφισβήτησης και συνεχίζουν να παραμένουν... μακριά από την σύνδεση με την κοινωνία όσο αφορά τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Σαν να μην υπάρχουν σοβαρά προβλήματα... εκεί έξω στο ΠΑΣΟΚ αναλώνονται στο αν ο Δούκας είναι ο «άλλος πόλος» ή αν τα ψηφοδέλτια ενόψει των εθνικών εκλογών θα έχουν όλα... άρωμα Ανδρουλάκη.

Προφανώς αυτά δεν αφορούν κανέναν από όσους ζουν το... φόβο του σούπερ μάρκετ, τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, την ακρίβεια στα ενοίκια, το χτυποκάρδι του «πως θα βγει ο μήνας». Το συνέδριο του Μαρτίου είναι η τελευταία... μπιλιά στη «ρουλέτα του ΠΑΣΟΚ». Εκεί όπου όλες οι... πράσινες φυλές θα κληθούν μέσα σε ένα 48ωρο να τα μιλήσουν και να τα συμφωνήσουν.

Να βρουν κοινή περπατησιά, να βρουν μια ενιαία γραμμή και να... γκρεμίσουν τον Πύργο της Βαβέλ στον οποίο ζουν μήνες τώρα. Είναι για το ΠΑΣΟΚ και για το καλό του πολιτικού συστήματος, η τελευταία ευκαιρία να συνδεθεί με την κοινωνία εκ νέου. Αν τα καταφέρει θα έχει κάνει την κίνηση προς τα μπρος και θα μπορεί να ελπίζει. Αν όχι δεν θα έχει και κανένα λόγο ύπαρξης. Θα γίνει ένας «νέος ΣΥΡΙΖΑ» που δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν σοβαρό άνθρωπο...
 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.