Τελικά, για να γίνει βιώσιμη η Αθήνα θέλει ένα Πάσχα

Αν κάναμε έναν χάρτη της γραφικότητας του κόσμου, η φράση «είναι όμορφη η άδεια Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου» θα βρισκόταν στο επίκεντρο. Αυτό το ξέρω πολύ καλά. Αυτό που δεν ξέρω τόσο καλά είναι κατά πόσο το να συμφωνήσεις με κάτι γραφικό, σε κάνει και εσένα γραφικό. Τέλος πάντων.

Αν εξαιρέσουμε το βράδυ της Ανάστασης, το φετινό Πάσχα αποφάσισα να το περάσω στην Αθήνα. Και, ομολογουμένως, οι λέξεις Πάσχα και Αθήνα μπορεί να δημιουργήσουν στο μυαλό μας διάφορες εφιαλτικές συνδηλώσεις. Συνδέονται συνήθως με το ρήμα «ξέμεινα».

Κι αν το να μένεις Αθήνα το Πάσχα, στα μάτια του καθώς πρέπει φασεϊσμού μοιάζει με μία προσωπική αποτυχία, μπορώ να πω ότι το απόγευμα και το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής ξαναγάπησα, για λίγες ώρες έστω την Αθήνα.

Το Πάσχα η Αθήνα στην καλύτερη εκδοχή της

Ούτως ή άλλως, για να είμαστε ειλικρινείς μέσα στην γκρίνια μας, η άνοιξη είναι η εποχή που πάει στην Αθήνα περισσότερο από κάθε άλλη. Το point όμως δεν είναι οι πορτοκαλιές που ανθίζουν στο Παγκράτι ούτε τα νυχτολούλουδα που ευωδιάζουν στην Πλατεία Αργεντινής. Τα πράγματα είναι πολύ λιγότερο ρομαντικά.

Πότε δεν περίμενα, λοιπόν, ότι το να ξεκινήσω από το σπίτι μου στις 17:30 και να φτάσω στο εστιατόριο που είχαμε κλείσει στο κέντρο στις 17:45 θα με έκανε τόσο χαρούμενο. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που κατάφερα να παρκάρω ακριβώς απ’ έξω και να μπω σε ένα μαγαζί που δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτο.

Νομίζω ότι δεν έχουμε καταλάβει πόσο πολύ επιδεινώνει την καθημερινότητά μας το χαός που επικρατεί στην πόλη στο επίπεδο των μετακινήσεων. Προφανώς, ναι, γκρινιάζουμε όλοι μαζί για την κίνηση στον Κηφισό και για το ότι έχουμε βάλει τα κλάματα στο ψάξιμο για παρκάρισμα. Όταν παρκάρουμε όμως, κάπως το ξεχνάμε όλο αυτό.

Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει στους δρόμους της Αθήνας είναι βασικός παράγοντας για τη μαζική κατάθλιψη που επικρατεί εκεί έξω. Καμιά φορά χρειάζεται να φύγεις, έστω και για λίγο, από μία συνθήκη για να καταλάβεις πόσο επιβλαβής ήταν για εσένα και για την ψυχική σου υγεία.

Είναι ξεκάθαρο ότι η πόλη και οι υποδομές της έχουν προ πολλού μείνει πίσω. Η συγκέντρωση του πληθυσμού στην πρωτεύουσα, σε συνδυασμό με τους τουρίστες, έχουν δημιουργήσει μία ακραία κατάσταση. Σε οτιδήποτε κάνουμε στην καθημερινότητά μας, νιώθουμε στο πετσί μας ότι η πόλη έχει 1-2 εκατομμύρια ανθρώπους περισσότερους από όσους μπορεί να αντέξει.

Ένα θέμα πολύ πιο σοβαρό από ό,τι νομίζουμε

Δεν είμαι ειδικός και δεν ξέρω ποια είναι η λύση σε αυτό. Δεν ξέρω αν πρέπει να εκσυγχρονιστούν οι υποδομές ή αν πρέπει να δοθούν πραγματικά (όχι πλασματικά κίνητρα), ώστε νέοι άνθρωποι σε παραγωγικές ηλικίες να διαχυθούν και σε άλλα αστικά κέντρα ή στην επαρχία. Πιθανότατα, είναι και τα δύο.

Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να βλέπουμε πια αυτό το θέμα ως πυρηνικό πολιτικό θέμα. Να το συζητάμε στις εκλογές σαν να μιλάμε για την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση και την εξωτερική πολιτική. Το να γκρινιάζουμε για την κίνηση δεν είναι μία πρεμούρα επίδοξων bon viveur, είναι μία συνθήκη που χειροτερεύει τη ζωή μας.

Είναι πραγματικά θλιβερό για τις ζωές μας το να βρισκόμαστε για να τα πούμε και να έχει φτιάξει απίστευτα η διάθεσή μας, επειδή απλά βρήκαμε να παρκάρουμε.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.