Είχε τύχει να δω 2-3 ματς του Μαρόκου στο πρόσφατο Μουντιάλ. Στρωμένη και σκληρή ομάδα, πολύ υψηλού ταλέντου. Διόλου τυχαίες οι εξαιρετικές εμφανίσεις της στα τελευταία μεγάλα τουρνουά στα οποία έχει συμμετάσχει.
Ακόμα όμως και ανάμεσα σε αυτούς τους πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, μερικοί από τους οποίους παίζουν βασικοί στα κορυφαία πρωταθλήματα, ο Αζεντίν Ουναΐ ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να βλέπω το παιχνίδι και κυριολεκτικά να μην μπορώ να πιστέψω ότι μόλις έναν χρόνο πριν αυτός ο ποδοσφαιριστής έπαιζε στην Ελλάδα.
Διαβάστε Επίσης: Παναθηναϊκός: Κι επίσημα «πράσινος» έως το 2030 ο Ουναΐ
Γιατί, ομολογουμένως, τον τρόπο με τον οποίο κινείται με την μπάλα στα πόδια τον βρίσκεις μόνο στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Έχουν υπάρξει διάφορα παιχνίδια του Παναθηναϊκού που ο Ουναΐ τα είχε πάρει προσωπικά, σαν να έπαιζε με τα παιδιά της απέναντι αλάνας. Έπαιρνε την μπάλα και τους ντρίμπλαρε όλους σαν να ήταν πεταμένοι κώνοι.
O Aζεντίν Ουναΐ και άλλα επαγγέλματα που χάνονται στον χρόνο
Είναι τέτοιος ο τρόπος ακόμα και στο σουτ του, που νομίζεις ότι βλέπεις τον τελευταίο αρτίστα του ποδοσφαίρου. Και λέω τον «τελευταίο», γιατί αφενός είμαι γραφικός και αφετέρου, ακόμα και εκτός γραφικότητας το ξέρεις: Aυτή η εποχή του ποδοσφαίρου δεν είναι εποχή για αρτίστες.
Δεν συμμερίζομαι φυσικά την άποψη ότι οι ποδοσφαιριστές του 2026 είναι χειρότεροι από αυτούς του 1970. Μέρος όμως του να είναι κάποιος αρτίστας είναι ακόμα και ο τρόπος που περπατάει, ο τρόπος που συμπεριφέρεται: Tο μπλαζέ ύφος του, το ξαφνικό, νοητό τσιγαριλίκι που ρουφάει από το πουθενά κατά τον πανηγυρισμό του σε ένα γκολ.
Ακόμα και το γεγονός ότι η απάντησή του στο ότι έφαγε μία κλωτσιά είναι να σηκωθεί να τους περάσει όλους, σαν να υπάρχει στο γήπεδο ένας ποδοσφαιριστής και 21 αρσιβαρίστες.
Το ταλέντο που δεν χρειάστηκε ποτέ να αποδείξει την αξία του
Τα λέγαμε πριν λίγο καιρό και για τον Ταμπόρδα, που ανήκει στην ίδια κατηγορία αρτίστα. Αυτός λίγο πιο μαζεμένος στις ικανότητές του. Καμιά φορά χρειάζεται και ψυχή.
Ο Ουναΐ έχει προικιστεί από τον Θεό με το ταλέντο τόσο πολύ, που δεν έχει χρειαστεί ποτέ να κάνει ηρωικά τάκλιν, να παίζει με χτυπημένα γόνατα και να ξεσπάσει σε πανηγυρισμούς.
Βλέποντάς τον στο Μουντιάλ καθόμουν και σκεφτόμουν ότι μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που δεν είναι για τη Χιρόνα που έπεσε, αλλά για την Μπαρτσελόνα ή, έστω, την Ατλέτικο. Από την άλλη, κάτι θα ξέρουν όλες αυτές οι ομάδες που δεν τον πήραν, κι ας τον είχαν κυριολεκτικά στα πόδια τους.
Ίσως δεν είναι η εποχή για αρτίστες
Ίσως πράγματι δεν είναι ο καιρός για αρτίστες. Ίσως, αν είχε την επιπλέον τύχη να γεννηθεί 15 χρόνια νωρίτερα, να αλώνιζε στις απέραντες εκτάσεις του Καμπ Νου, με ποδοσφαιριστές που σήμερα μοιάζουν να παίζουν δύο ταχύτητες κάτω.
Ίσως ο Ροναλντίνιο, αν είχε γεννηθεί 15 χρόνια μετά, να έπαιζε κι αυτός για ένα φεγγάρι στη Σούπερ Λιγκ. Σε κάθε περίπτωση, η πανάκριβη μεταγραφή του Ουναΐ είναι μία από τις παλιές, καλές μεταγραφές αεροδρομίου. Αυτές που γεμίζουν τους οπαδούς με ανυπομονησία να δουν στο γήπεδο τον μάγο.
Τον μάγο του οποίου τα μαγικά δεν είχαμε πολυκαταλάβει μέσα στη μιζέρια στην οποία έχει περιέλθει εν συνόλω το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παναθηναϊκού.
«Κύριοι, φέτος βρήκαμε καινούργιους ψυχοβγάλτες»
Πριν κανέναν μήνα είχα πάει στο ΟΑΚΑ να δω το εντός έδρας παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Η μίρλα είχε ξεκινήσει από το πρώτο ημίχρονο. Γύρω στο 80', ένας κύριος που φανερά έχει φάει τη ζωή του στις κερκίδες σηκώθηκε αναφωνώντας αυτάρεσκα ως ο βασιλιάς της θύρας: «Κύριοι, φέτος βρήκαμε καινούργιους ψυχοβγάλτες».
Δεν λέω ότι δεν θα είναι και η φετινή χρονιά ψυχοβγαλτική αλλά, ρε παιδί μου, αν είναι να έχεις κάποιον ψυχοβγάλτη, ας είναι κάποιος που δεν σε αφήνει να βυθιστείς στη βεβαιότητα της μιζέριας.
Που μπορεί να μπει αλλαγή, μέσα Γενάρη, σε χαμένο ματς και θα τον χειροκροτήσεις με ελπίδα, ξέροντας ότι αυτός ο τρελός τύπος, αν έχει όρεξη, μπορεί να το πάρει το ματς μόνος του. Εν πάση περίπτωση έχει άλλη απόλαυση να βλέπεις την απλότητα του ποδοσφαίρου έξω από τη συνθετότητά του: Ένας τύπος ξέρει μπάλα και η ομάδα του κερδίζει.
- Μαρία Παλαιολόγου: «Ο Χάρης Ρώμας με είχε πικράνει με τα λόγια του, αλλά θέλω να είναι καλά»
- «Άσε την Ντόρα! Ο Αντώνης…» – Η αποκάλυψη της Νίκης Τζαβέλα για την ανησυχία της Μαρίκας Μητσοτάκη για τον Σαμαρά
- Η ξεχασμένη κεντρική πλατεία της Αθήνας που σήμερα δεν υπάρχει καν
- «Πού τον πας έτσι;» - Τι απάντησε η Τούνη σε όσους έκραξαν τον σύντροφό της για το ντύσιμό του
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
