Γιατί στη Θάσο πέταξαν στη θάλασσα το άγαλμα του Θεαγένη; Η «εκδίκηση» και ο χρησμός

Ο Θεαγένης ο Θάσιος ανήκει σε εκείνη την κατηγορία μορφών της αρχαιότητας όπου από αθλητής έγινε ο ήρωας μιας ολόκληρης περιοχής. Γεννημένος στη Θάσο, γιος του Τιμοσθένη, ιερέα στον ναό του Ηρακλή, έζησε στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ. και έμελλε να γίνει ένας από τους πιο φημισμένους αθλητές (ιδιαίτερα του παγρατίου) του αρχαίου κόσμου. 

Ήδη σε ηλικία μόλις εννέα ετών, στην πατρίδα του τη Θάσο, λέγεται ότι σήκωσε ένα χάλκινο άγαλμα θεού από τη βάση του και το μετέφερε στους ώμους του μέχρι το σπίτι του. Η πράξη θεωρήθηκε ιερόσυλη και προκάλεσε οργή, σε σημείο που κάποιοι ζήτησαν ακόμη και τον θάνατό του. Τελικά, η ψυχραιμία ενός γέροντα έσωσε το παιδί, με την τιμωρία να περιορίζεται στην επιστροφή του αγάλματος στη θέση του. Το περιστατικό διαδόθηκε γρήγορα και χάρισε στον μικρό Θεαγένη φήμη σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Διαβάστε ακόμη: Ο πολεμιστής-φάντασμα που θέρισε τους Πέρσες στον Μαραθώνα

Ολυμπιονίκης και νικητής στους αγώνες της Αρχαιότητας

Λίγα χρόνια αργότερα, η δύναμη που είχε φανεί τότε επιβεβαιώθηκε στους αγώνες. Ο Θεαγένης στέφθηκε ολυμπιονίκης στην πυγμαχία το 480 π.Χ. και στο παγκράτιο το 476 π.Χ., ενώ κατέκτησε δεκάδες νίκες στα Πύθια, τα Νέμεα και τα Ίσθμια. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, οι συνολικές του νίκες έφτασαν έως και τις 1.400. Το άγαλμά του στήθηκε στην Ολυμπία, στην ιερή Άλτη, ως διαρκής υπενθύμιση ότι η φήμη του Θεαγένη είχε πλέον περάσει από τον χρόνο στον μύθο.

Η δόξα μετά θάνατον και η τιμωρία

Ο Θεαγένης, ωστόσο δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος αθλητής της αρχαιότητας. Οι αλλεπάλληλες νίκες που σημείωσε και η θρύλοι γύρω από τις ικανότητές του, τον είχαν μετατρέψει σε σύμβολο υπεροχής και υπερηφάνειας για το νησί του. Όσο ζούσε, δοξάστηκε όσο λίγοι. Όμως και μετά από τον θάνατό του, η φήμη του δεν έσβησε.

Διαβάστε ακόμη: Ο μοναδικός στρατός που «φοβήθηκε» ο Μέγας Αλέξανδρος στην εκστρατεία του

Οι συμπατριώτες του στη Θάσο, έστησαν προς τιμήν του έναν μπρούτζινο ανδριάντα. Μια πράξη σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και θαυμασμού. Όμως, σύμφωνα με τον Παυσανία, το άγαλμα έγινε στόχος ενός ανθρώπου που όσο ζούσε ο Θεαγένης δεν κατάφερε ποτέ να τον νικήσει. Εκείνος, κάθε νύχτα στα κρυφά, χτυπούσε και μαστίγωνε τον ανδριάντα, προσπαθώντας να εκδικηθεί έναν αντίπαλο που δεν μπορούσε πλέον να αντισταθεί. Μια νύχτα, όμως, το άγαλμα από τα χτυπήματα αποκολλήθηκε από τη βάση του, έπεσε πάνω του και τον σκότωσε!

Το επόμενο πρωί, οι γιοι του νεκρού ζήτησαν δικαιοσύνη. Κατηγόρησαν το άγαλμα για φόνο και απαίτησαν να εφαρμοστεί ο νόμος. Τι προέβλεπε ο νόμος; Ισόβια εξορία! Έτσι και έγινε και οι Θάσιοι πέταξαν τον ανδριάντα στη θάλασσα. 

Λίγο αργότερα, όμως άρχισαν προβλήματα στο νησί που μεταξύ άλλων χτυπήθηκε από σφοδρή ξηρασία. Οι άρχοντες του τόπου κατέφυγαν στο Μαντείο των Δελφών, για να βρουν λύση. Ο χρησμός τους υπέδειξε να επιστρέψουν στη νησί όλοι όσοι είχαν εξοριστεί. Παρότι αυτό πραγματοποιήθηκε η συμφορά συνεχίστηκε. 

Μια δεύτερη επίσκεψη στην Πυθία αποκάλυψε το... λάθος τους. Είχαν ξεχάσει τον πιο σημαντικό εξόριστο, το άγαλμα του Θεαγένη. Όταν ένα ψαροκάικο ανέσυρε τυχαία τον ανδριάντα από τον βυθό και τον επανέφεραν στο βάθρο του, η ξηρασία σταμάτησε. Από τότε, πολλοί Θάσιοι πίστεψαν πως ο Θεαγένης δεν ήταν απλώς ήρωας, αλλά θεός - θεραπευτής, άξιος λατρείας ως και θυσιών.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.