«Μαμά, θα αργήσουμε, θα μου ανοίξεις;»: Η Μάρθη, κόρης της Καρυστιανού λάτρευε να ταξιδεύει με τρένο

Το τελευταίο μεταξύ τους τηλεφώνημα δεν κράτησε πάνω από ένα λεπτό. Ασυνήθιστο πολύ... Οι δυο τους συνήθιζαν να μιλάνε αρκετά. Τηλέφωνο, viber με μηνύματα. Μιλούσαν για θέματα της σχολής της. Εκείνες τις μέρες μάλιστα η Μάρθη ήθελε να φτιάξει ένα βιογραφικό για μία part time δουλειά. H μητέρα της, Μαρία, τη βοηθούσε σε αυτό. Την άκουγε χαρούμενη, ευτυχισμένη. Εκείνη την Τρίτη όμως... Το τηλέφωνο στις 19:00 δεν απαντήθηκε. Η Μαρία Καρυστιανού εξέταζε στο ιατρείο της ένα παιδάκι. Μετά μίλησαν στις 21:00. Όχι για πολύ. Το σήμα ήταν κακό.

«Μαμά, θα αργήσουμε, το τρένο έχει καθυστέρηση. Θα είσαι ξύπνια να μου ανοίξεις, γιατί δεν έχω κλειδιά;» ήταν τα τελευταία λόγια που είπε η 19χρονη Μάρθη Ψαροπούλου στη μητέρα της Μαρία Καρυστιανού. Δεν μίλησαν ούτε ένα λεπτό.

Το πρόλαβαν κυριολεκτικά στο παρά πέντε 

Λες και ο διάβολος εκείνες τις ημέρες είχε βγει σεργιάνι. Η Μάρθη, μαζί με την κολλητή της Φραντσέσκα ή «Φραν» όπως την φώναζαν οι φίλες της και μία άλλη κοπέλα είχαν κατέβει εκδρομή στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη. Είπαν να πάνε για δυο μέρες στην Πάτρα για το καρναβάλι. Η τρίτη της παρέας τις αποχωρίστηκε μία ημέρα πριν.

Η Μάρθη και η «Φραν» έκατσαν μία ημέρα παραπάνω στην Αθήνα.  

Είχαν σχεδιάσει να πάρουν την πρώτη αμαξοστοιχία της επόμενης ημέρας, αλλά τις πήρε ο ύπνος και έτσι έφυγαν με την επόμενη: το μοιραίο Intercity 62. Ακόμα και αυτό το πρόλαβαν κυριολεκτικά στο παρά πέντε, μόλις για 2-3 λεπτά. 

Η Μαρία Καρυστιανού την πήρε τηλέφωνο στις 00:30. Δώδεκα θα έφταναν. Η Μάρθη δεν το σήκωσε. Υπέθεσε πως δεν θα είχε μπαταρία... 

Σε ένα μήνα (θα) είχε γενέθλια!

Όνειρό της ήταν να ανοίξει το δικό της νηπιαγωγείο

Η Μάρθη ήταν γεμάτη φιλοδοξίες και όνειρα. Για κάποιο λόγο βιαζόταν. Ήθελε να τα κάνει όλα γρήγορα. Σπούδαζε Ειδική Αγωγή και όνειρό της ήταν να ανοίξει το δικό της νηπιαγωγείο. Ηταν εξαιρετικά φιλομαθής και της άρεσε να μαθαίνει τα πάντα. Δεν της αρκούσε να της έλεγε κάποιος ότι αυτό είναι έτσι... Έψαχνε η ίδια να το διαπιστώσει και να πάρει απαντήσεις «γιατί είναι έτσι». Δεν ντρεπόταν αν δεν ήξερε κάτι. Πρόκληση ήταν να μάθει.

Μικροκαμωμένη, αλλά με τσαγανό. Και ειλικρινής. Πολύ ειλικρνής. Δεν έλεγε ποτέ ψέματα. Την αλήθεια κατάμουτρα ακόμα κι αν ήξερε πως θα ρισκάρει τη σχέση της με τους ανθρώπους της.   

Η Γιολάντα, η τρίτης της παρέας - όχι η κοπέλα που πήγε μαζί τους στην Αθήνα και την Πάτρα, αλλά η κολλητή από το νηπιαγωγείο, τη ρυθμική γυμναστική, το δημοτικό κτλ. μαζί με τη Μάρθη και τη Φραντσέσκα - την περιέγραψε μεταξύ άλλων «πιστή φίλη. Ήξερες πως θα είναι δίπλα σου. Ήταν επίσης τρομερά αστεία και αντιδραστική, αλλά όχι χωρίς λόγο! Ήξερε γιατί δεν συμφωνούσε με κάτι, ενώ δεν σε έκρινε ποτέ και σε άκουγε πραγματικά. Δηλαδή, θα σου έδινε το χώρο να πεις αυτό που θέλεις, να πονέσεις όπως εσύ θέλεις και θα σε υποστήριζε σε οποιαδήποτε συνθήκη». 

Η αγάπη για τα ταξίδια και η αδυναμία στον αδερφό της

Αδυναμία της μεγάλη, ο αδερφός της. Τρία χρόνια μεγαλύτερός της. Τελείωσε πολιτικές επιστήμες και η ορκωμοσία του ήταν το τελευταίο πράγμα που συζήτησαν μεταξύ τους, την μοιραία Τρίτη 28 Φεβρουαρίου. Είχε σκοπό να της το ανακοινώσει όταν θα την έβλεπε από κοντά, αλλά δεν κρατήθηκε και της το είπε όταν μίλησαν από το τηλέφωνο, γιατί γνώριζε ότι θα χαιρόταν πολύ. Τον λάτρευε και το ήξερε...

Της άρεσε να ταξιδεύει όποτε είχε ευκαιρία. Προτιμούσε το τρένο. Τι ειρωνεία Θεέ μου. Το θεωρούσε το ασφαλέστερο μέσο. Το ίδιο και η Μαρία Καρυστιανού. Συμφωνούσε και την προέτρεπε... 

Διαβάστε ακόμα: Ντένις Ρούτσι: Βαγόνι 5, θέση 22 - Δεν υπήρχε σε καμία λίστα - «Μπαμπά θα αργήσουμε»

Η Φραντσέσκα Μπέζα με την αγγελική φωνή 

«Μάρθη σε αγαπώ... δεν έχω οξυγόνο»! Τρυπούν την ψυχή και γδέρνουν την καρδιά ακόμα και σήμερα αυτά τα λόγια. Όχι, το ηχητικό εδώ δεν θα παίξει. Είναι η φωνή της Φραν. Είναι η Φραντσέσκα Μπέζα και όχι η απλά η κολλητή της Μάρθης. Είναι η Φραντσέκα  Μπέζα με την αγγελική φωνή και όχι το κορίτσι από το ηχητκό. 
Φραντσέσκα... Ούτε Φρατζέσκα ούτε Φρατσέσκα. Πόσο εκνευριζόταν όταν δεν έλεγαν σωστά το όνομά της. Η Μάρθη και η Γιολάντα τους διόρθωναν γιατί θύμωναν κι αυτές.

Έμενε στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης και σπούδαζε στο τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του ΠΑΜΑΚ. Παράλληλα, ασχολείτο και με τη μουσική με σπουδές στο Δημοτικό Ωδείο Πυλαίας Χορτιάτη. 

Τραγουδούσε, έπαιζε, έγραφε στίχους 

Τραγουδούσε μαζί με τον μπαμπά της - ασφαλιστής και μουσικός -, ο οποίος έπαιζε πιάνο. Η Ίδια από 5 ετών έκανε μαθήματα βιολιού και έπαιζε πιάνο, μαθαίνοντας μόνη της ουσιαστικά, υπό την καθοδήγηση του πατέρα της.

Αγαπούσε το τραγούδι και μάλιστα έγραφε και στίχους. Με την αγγελική φωνή της είχε δώσει ζωή και χρώμα σε δημιουργίες μουσικές του πατέρα της με πολλά βίντεο να βρίσκονται στο διαδίκτυο.

Το 2019 είχε κυκλοφορήσει κι ένα δικό της αγγλόφωνο τραγούδι με τον τίτλο «Three years later» όπου υπέγραφε μουσική και στίχους. Στο τραγούδι η Φραντσέσκα Μπέζα εκτός από την φωνή, υπέγραφε την σύνθεση και τους στίχους.

Ήθελε να γίνει ψυχολόγος και είχε έφεση στις ξένες γλώσσες 

Η «Φραν» ήθελε να γίνει ψυχολόγος. Έδωσε εξετάσεις και πέρασε πρώτη στην Βαλκανικών Σπουδών ενώ είχε έφεση στις γλώσσες. Σκόπευε να μάθει ισπανικά και αραβικά.

Ήταν ένα παιδί, όπως την περιέγραψε ο παππούς της, που άκουγε τον πόνο και την στεναχώρια των φίλων της και ήταν εκεί, δίπλα τους. 

Το επιβαιώνει και η Γιόλαντα αυτό, καθ΄ύλην αρμόδια: «Η Φραντσέσκα αποτελούσε τη φωνή της λογικής. Ήταν συγκροτημένη και ειλικρινής, όπως και η Μάρθη. Αυτές οι δύο μοιραζόντουσαν πολλά παρόμοια χαρίσματα.

Η «Φραν» ποτέ δεν θα σε πρόδιδε. Ποτέ. Ακόμα και αν δεν μιλούσατε για χρόνια, δεν θα σε «πουλούσε» σε καμία περίπτωση. Ήταν εκεί για σένα. Επιπλέον, ένα άλλο χαρακτηριστικό που θαυμάζω σε αυτή είναι ότι ήταν η καλύτερη ακροάτρια που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Μπορεί εγώ να ήθελα να μιλήσω 100 ώρες και εκείνη θα με άκουγε και τις 100 ώρες! Ήτανε πρόσχαρη, κοινωνική και ήθελε να ξέρει πώς ο άλλος νιώθει, ώστε να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα προβλήματά του.

Την ένοιαζε να γνωρίζει ότι ο απέναντί της δεν νιώθει άβολα. Διέθετε μία βαθιά καλλιτεχνική φύση και όποτε έμπαινε στον χώρο, τον γέμιζε με την ενέργειά της! Κινούνταν σαν αερικό. 

Με βοηθούσε πραγματικά σε προσωπικό επίπεδο. Όταν ένιωθα ότι όλα πήγαιναν χάλια στη ζωή μου, μιλούσα στη «Φραν». Με ηρεμούσε και μου έλεγε ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Και έτσι γινόταν».

Η Γιολάντα δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το βράδυ που πήγε σπίτι της κλαίγοντας και σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση καθώς ο πατέρας της είχε καρκίνο. Η «Φραν» την κράτησε αγκαλιά και την ηρέμησε: «Θα πάνε όλα καλά» της έλεγε». Ήταν εκεί... 

Πάντα θα είναι εκεί. Μαζί με τη Μάρθη... 

* Με πληροφορίες από Athens Magazine και Infokids.
 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.