Marfin: «Για μια εβδομάδα έβγαιναν από το σώμα μας αποκαϊδια»: Η επιζήσασα Μαρία Καραγιάννη θυμάται τις εφιαλτικές στιγμές

Η Μαρία Καραγιάννη, η γυναίκα που βγήκε στο μπαλκόνι του κτιρίου της Marfin την ώρα που είχε τυλιχτεί στις φλόγες το νεοκλασικό της οδού σταδίου και φώναζε βοήθεια, μίλησε για τις δύο συλλήψεις που έγιναν 16 χρόνια μετά τον εμπρησμό που στοίχισε τη ζωή σε μια έγκυο γυναίκα και δύο συναδέλφους της.

Ανασύροντας μνήμες εφιάλτικές, η Μαρία Καραγιάννη υποστήριξε ότι οι δράστες γνώριζαν πως εντός του κτιρίου βρίσκονταν άνθρωποι αφού «ούρλιαζαν "είμαστε άνθρωποι μέσα, μην το ρίξεις, σε παρακαλούμε μην το ρίξεις"». 

Όπως είπε αισθάνθηκε «μεγάλη ταραχή» όταν «πληροφορήθηκε ότι «υπάρχουν εξελίξεις σε ό,τι αφορά την εξιχνίαση του μακελειού, του δυστυχήματος, της δολοφονίας, του εγκλήματος. Ανακαλούνται όλες οι μνήμες και ότι έχουμε πάθει τόσα χρόνια μαζί με τον απύθμενο πόνο και τα ερωτηματικά μας που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε. Γιατί αφαιρέθηκε η ζωή των τριών συναδέλφων μας τόσο άδικα. Αισθανόμαστε κατά βάση αδικημένοι, βαθιά αδικημένοι». 

Διαβάστε ακόμα: Marfin: Την Τρίτη στην ανακρίτρια οι συλληφθέντες - Κατηγορούνται για ανθρωποκτονία από πρόθεση

«Να τον παρακαλάς, να τον εκλιπαρείς τον άλλο να μην σε κάψει»

«Από συγκυρίες σωθήκαμε και το χειρότερο είναι ότι αυτοί οι εγκληματίες είχαν πλήρη επίγνωση, το λέω αυτό και θέλω να ακουστεί. Είχαν πλήρη επίγνωση ότι υπήρχαν άνθρωποι μέσα στο κτίριο γιατί όταν κατάφεραν να σπάσουν την τζαμαρία και έχυσαν το εύφλεκτο υγρό εντός του χώρου του καταστήματος οι συνάδελφοί μου από επάνω -εγώ ήμουν στο υπόγειο εκείνη την ώρα, κλείδωνα, ασφάλιζα τα χρεόγραφα της τράπεζας- ούρλιαζαν "μην το ρίξεις είμαστε άνθρωποι μέσα". Οπότε καταλαβαίνετε την τραγικότητα. Να τον παρακαλάς, να τον εκλιπαρείς τον άλλο να μην σε κάψει, να μην σου επιτεθεί και εκείνος αψήφιστα, χωρίς δεύτερη σκέψη να κάνει το μοιραίο, να κάνει την εγκληματική ενέργεια και να θέτει σε πυρκαγιά ένα ολόκληρο κτίριο γνωρίζοντας καλά ότι μέσα ήταν άνθρωποι και ήταν πολλοί άνθρωποι», τόνισε η κυρία Καραγιάννη. 

«Επειδή στο παρελθόν αυτή η άποψη έχει ακουστεί ότι δεν ξέρανε αν είναι άνθρωποι μέσα και θέλανε να κάνουν κακό μόνο στην κτιριακή εγκατάσταση και κατά συνέπεια στην τραπεζική εταιρεία, αυτό δεν ισχύει. Η πραγματικότητα είναι ότι τους έβλεπαν τους ανθρώπους και τους άκουγαν να ουρλιάζουν ότι "είμαστε άνθρωποι μέσα, μην το ρίξεις, σε παρακαλούμε μην το ρίξεις". Παρ' όλα αυτά τα πράγματα πήραν την εξέλιξη που όλοι γνωρίζουμε με αυτό το σφοδρό αποτέλεσμα της απώλειας τριών ανθρώπων, του αγέννητου μωρού και της ανήκεστου βλάβης που έχει υποστεί η υγεία όλων μας», συμπλήρωσε. 

«Για μία εβδομάδα τουλάχιστον ξέρναγε το σώμα μας αποκαΐδια»

Την ώρα της επίθεσης στην τράπεζα, «ήμασταν 21 ή 23, δεν θυμάμαι σωστά, νομίζω 23» και «την ώρα που ένιωσα δυνατούς γδούπους στο κτίριο -δηλαδή σου έδινε την αίσθηση ότι γίνεται σεισμός- και άκουσα στη συνέχεια να γκρεμίζονται τζάμια με εκκωφαντικό θόρυβο ήμουν στο υπόγειο και κάλεσα αμέσως την αστυνομία και έδωσε πληροφορίες».

Στη συνέχεια, η κυρία Καραγιάννη «προσπάθησα να καλέσω το 166 αλλά είχε τεθεί εκτός λειτουργίας η τηλεφωνική συσκευή του υπογείου οπότε από προηγούμενη επίθεση γιατί βιώσαμε και άλλες επιθέσεις στο παρελθόν, γνωρίζαμε ότι όσο πιο ψηλά πας πιθανότατα να αναπνεύσεις, έτρεξα σαν τρελή να πάω όσο πιο ψηλά μπορούσα, στον τελευταίο όροφο. Εκεί είδα έναν συνάδελφο που μιλούσε στο κινητό και έτρεξα να του το πάρω για να τηλεφωνήσω στον περιφερειακό διευθυντή του καταστήματος προκειμένου να πληροφορήσω για το τι γινόταν».

«Μετά από αυτό το τηλεφώνημα, ανάμεσα σε έντονη φασαρία, οχλαγωγίες, τη σειρήνα που είχε ήδη αρχίσει να χτυπάει, παρέμεινα στο μπαλκόνι με άλλους τέσσερις συναδέλφους. Οι τρεις κατάφεραν να ισορροπήσουν πάνω στο περβάζι που ήταν ένα μαρμαράκι -χωρούσε το μισό παπούτσι- και να περάσουν σε παρακείμενα μπαλκόνια. Εγώ και μία συνάδελφος μείναμε τελευταίες. Εν τω μεταξύ είχε πυκνώσει ο καπνός και δεν έβλεπες τίποτα, δεν έβλεπες πού να πατήσεις», θυμάται. 

«Κρατούσα στο μπαλκόνι ένα ημερολόγιο συναλλαγών που έμεινε στο χέρι μου, μαζί με τα κλειδιά του κτιρίου που τα είχα ανά χείρας. Φανταστείτε μία κατάσταση χωρίς καθόλου ψυχραιμία. Μία άθλια κατάσταση την οποία δεν μπορούσε καν να διαχειριστεί.

Και από εκείνη την ώρα και μετά καπνός, να κλαίνε μάτια, να μην μπορείς να πάρεις άλλη αναπνοή. Έλεγα "δεν έχω άλλη αναπνοή" γιατί η στοματική κοιλότητα είχε γεμίσει καπνό». «Φανταστείτε μετά μας πλένανε μέρες και στο νοσοκομείο, για μία εβδομάδα τουλάχιστον ξέρναγε το σώμα και τα μαλλιά μας αποκαΐδια», συμπλήρωσε. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.