Δεν θυμάμαι να έχω βρεθεί ποτέ σε τέτοια «γενέθλια». Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν έχω βρεθεί ποτέ σε ιδρυτική διακήρυξη κόμματος, πολλώ δε μάλλον κόμματος από πρώην πρωθυπουργό. Οι ημερομηνίες που συνδέονται με ιδρυτικές διακηρύξεις είναι κάτι σαν θρυλικές, γραμμένες με ολόχρυσα γράμματα στη συλλογική μνήμη του εκάστοτε ακροατηρίου. Φαντάζομαι πως την ίδια θέση θα έχει και η 26η Μαΐου για ορισμένους ή για πολλούς. Θα δείξει.
«Βάλε το καρεκλάκι σου μπροστά για να βλέπεις τον Τσίπρα»

Όταν ο «Συνασπισμός» ιδρύθηκε στις 7 Απριλίου 1989 δεν υπήρχα καν, ούτε ως προοπτική. Το μόνο που θυμάμαι από αυτό το πολιτικό μόρφωμα καθώς μεγάλωνα ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Εντάξει, και η Ματίνα Μανταρινάκη! Κάπου στη συνέχεια εμφανίστηκε με μια ευφράδεια λόγου και ο Νίκος Αλαβάνος. Αλλά το εν λόγω κόμμα είχε ένα σταθερά μικρό ποσοστό, ένα συγκεκριμένο ακροατήριο και μια περιορισμένη απήχηση. Τίποτα κακό ή λάθος σε όλα αυτά. Αλλά σίγουρα, κάτι έλειπε. Κάποια στιγμή, σταμάτησα σε μια στάση κοντά στο σπίτι μου. Ήταν την περίοδο των δημοτικών εκλογών του 2006.
Στη στάση υπήρχε μια αφίσα ενός κουλ τύπου, χαρακτηριστικό πρόσωπο, χαρακτηριστικό όρθιο τσουλούφι. Βρισκόταν στο κέντρο της αφίσας, δέσποζε, και από κάτω υπήρχε το όνομά του. «Αλέξης Τσίπρας». Δεν μου έκανε κάτι άλλο εντύπωση. Συνέχισα τη μέρα μου. Μετά ήρθε η κρίση.
Το Καστελλόριζο έπαψε να είναι νησί και έγινε σύμβολο μιας νέας, οδυνηρής εποχής. Ήρθαν μνημόνια, ήρθαν μεσοπρόθεσμα, ήρθαν διαπραγματεύσεις, ήρθε το 2015. Ήρθαν πολλά. Και σε μια πλατεία στο Θησείο, στο σήμερα του 2026, ήρθε ξανά αυτός ο κουλ τύπος από την αφίσα. Δεν ξέρω αν είναι και τόσο κουλ πια.
Διαβάστε ακόμη: «Παράγουμε περισσότερα κόμματα από όσα μπορούμε να καταναλώσουμε;» Τα καρφιά Χειλάκη - Τουμασάτου από το Θησείο
Η αναμονή επιτέλους τελείωσε και ο Αλέξης σταμάτησε να κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Η επιλογή του χώρου είχε, όπως ήταν αναμενόμενο, έναν συμβολισμό, μια αναφορά. Τη δημοκρατία. Κοντά στην Πνύκα με φόντο τον Παρθενώνα. Η ανθρωπογεωγραφία ήταν ιδιαίτερη. Καθίσματα δεν υπήρχαν και πρώην στελέχη ανακατεύονταν με τον κόσμο. Η ώρα πέρασε με Doors, Moby, Χατζηδάκι και προφανώς Bella Ciao, να ακούγονται από τα ηχεία.
Κάποιοι προσπαθούσαν να στριμωχτούν μπροστά. Και περίπου στις 20:40, έκανε την εμφάνισή του ο πρώην πρωθυπουργός. Χειροκροτήματα, συνθήματα, κόρνες. Παλαιοκομματικό σκηνικό με άρωμα rebranding.

Υπήρχε κάτι σαν σασπένς γύρω από τις λεπτομέρειες του νέου κόμματος. Και το γνώριζε πολύ καλά. Ήταν αυτό που ήθελε να ακούσει και το ακροατήριο. «Άντε πες το, μας έσκασες», άκουσα από πίσω μου. Παραμένει άραγε ο άνθρωπος των εκπλήξεων; Ακούγοντας την ομιλία του, συνειδητοποίησα πως όχι. Σίγουρα όχι.
Ήταν μια φοβερά τυπική, φοβερά ήπια ομιλία. Προφανώς το 2026 δεν είναι 2015. Δεν υπάρχουν μνημόνια που θα τα καταργήσουμε με έναν νόμο κι ένα άρθρο. Και η Αριστερά έχει υπάρξει στην κυβέρνηση. Έχει εκπληρώσει αυτόν τον μύχιο πόθο. Άρα;
Η ομιλία ήταν σε στυλ «Κοιτάξτε, ξέρω ότι θέλετε να σας πω το όνομα και τα χαρακτηριστικά του νέου κόμματος, αλλά τι να κάνουμε, πρέπει να πω αυτά που πρέπει να πω πρώτα». Άκουσα για τους πλούσιους που υποφορολογούνται (Μαμντάνι εσύ;), για εξωτερική πολιτική με αρκετές αναφορές στην επίλυση του Κυπριακού, για την Παλαιστίνη, για τους θεσμούς και τη λειτουργία τους. Όλα καλά, όλα σωστά.
Το παρασύνθημα όμως; Η ουσία; Γιατί, αν δεν θες να μιλάνε πια για το 2015, κάνε πράγματα για το 2026. «Η Ελλάδα χρειάζεται ένα σοκ εντιμότητας», τον ακούω να λέει ενώ το drone περιφέρεται απειλητικά πάνω από το κεφάλι μου.
Ξανά ραντεβού;

Κάποτε τον κατηγορούσαν ότι προσπαθεί να μιμηθεί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν ξέρω αν ο τόνος της φωνής του οδηγεί προς τα εκεί. Με τη φρασεολογία που χρησιμοποίησε όμως, μου γεννήθηκαν υποψίες. Ο ίδιος κινείται πλέον στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Η ριζοσπαστικότητα πνίγηκε στα νερά της «Ιθάκης». Οι ιστορικές αναφορές αφορούσαν την Εθνική Αντίσταση (ΕΑΜ - ΕΛΑΣ), την ΕΔΑ και το ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων της Αλλαγής. Αν τα συνδυάσουμε αυτά με τις αρκετά συχνές αναφορές στην επίλυση του Κυπριακού αλλά και με την προστασία των συνόρων, έχουμε ένα κράμα που γέρνει προς τον πατριωτισμό.
Πατριωτισμό με μια δόση...σοσιαλισμού. Η φράση «Ραντεβού με την Ιστορία» έδινε και έπαιρνε. Μαζί με τη φράση «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», φράση που χρησιμοποιούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου αρκετές φορές τη δεκαετία του '80. Ευτυχώς που καλοκαιριάζει γιατί ικανό τον είχα να εμφανιστεί με ζιβάγκο!
Συνθήματα του τύπου «Να τος ο πρωθυπουργός» ή «Αλέξη, γερά να φύγει η Δεξιά» ακούγονταν σε ορισμένες περιπτώσεις, θυμίζοντας άλλες εποχές. Και κάνοντας αυτή τη χάρη στην κομματική νοσταλγία, ο πρώην πρωθυπουργός έριξε κι ένα «Συντρόφισσες και σύντροφοι». Ξέσπασε το ακροατήριο, όπως ήταν αναμενόμενο. Τελικά, έπιασε στα χέρια του την ιδρυτική διακήρυξη και μίλησε για «πυξίδα». Κι άλλα χειροκροτήματα, νομίζοντας πως αυτό ήταν το όνομα.

«Φτου να πάρει, έπρεπε να το παίξω στοίχημα», άκουσα από τη διπλανή μου. Δεν ήταν όμως έτσι. Η αποκάλυψη του ονόματος στην οθόνη έγινε μέσα από ένα video, μαζί με την εμφάνιση ενός λευκοντυμένου κοριτσιού που έδωσε το χαρτί με το όνομα στον...ανυποψίαστο Αλέξη Τσίπρα. Αν ζούσε ο Μπιρσίμ, θα έσκαγε από τη ζήλεια του! Το ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται στην οθόνη και οι περισσότεροι αρχίζουν να το φωνάζουν ρυθμικά. Σαν να βρισκόμαστε στο Euro του 2004.
Η ομιλία τελείωσε. Το κάλεσμα προς όλους και όλες. Τον παρατηρούσα καθώς μιλούσε. Έφερνα την εικόνα στο νου μου αυτού του τύπου από την αφίσα. Αυτού του τύπου από το 2015. Από το 2019. Αναρωτιόμουν και αναρωτιέμαι. Τι είναι αυτό που θέλει να πετύχει; Και πώς θα γίνει αυτό; Κοιτούσα τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω μου και κράτησα μια φράση που άκουσα νωρίτερα «Ψάχνει ο κόσμος από κάπου να πιαστεί».
Ανθρώπινο. Και στο τέλος της μέρας, λογικό. Μπορούσες να δεις διάφορες ηλικίες. Διάφορες κατηγορίες ανθρώπων. Σοφότεροι ίσως από την εμπειρία περασμένων χρόνων και εποχών. Πιο κουρασμένοι, με λιγότερη ανοχή. Ψάχνοντας την ελπίδα.
Το αν θα τη βρουν είναι μια άλλη κουβέντα.
- Το νέο επιτελείο του Τσίπρα, η μεγάλη συζήτηση για τις ίσες αμοιβές και τα νεύρα στο ΠΑΣΟΚ
- Μήνυση στον Δημητριάδη έκανε ο Μαρινάκης: «Το θράσος δεν έχει όρια», απαντά εκείνος
- «Πες το επιτέλους, μας έσκασες»: Η επιστροφή Τσίπρα και η... ωραία ΕΛ.Α.Σ
- Μαριάντα Πιερίδη: «Δεν θυμάμαι πόσους γάμους έχω κάνει - Μπορεί τέσσερις, νομίζω είναι τρεις, δεν θυμάμαι»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.