Σοκαριστική καταγγελία για βιασμό σε βάρος του «αντισεξιστή Μ.»

Μία καταγγελία σε βάρος του «αντιφασίστα, αντιρατσιστή, αντισεξιστή Μ.» που προκαλεί σοκ και αποτροπιασμό και περιγράφει «άγριο βιασμό», δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα athens.indymendia.

Το Reader επιλέγει να μην αναδημοσιεύσει τις «σκληρές» περιγραφές που περιλαμβάνονται στο κείμενο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο.

Η καταγγέλλουσα, μητέρα ενός παιδιού σε μονογονεϊκή οικογένεια, περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε και αφηγείται τα όσα βίωσε μέσα σε διάστημα 1,5 έτους, αρχής γενομένης το 2022, όταν γνώρισε τον άνδρα στον οποίο αναφέρεται.

«Είχα στο μυαλό μου μήπως μπορέσω ν’ αλλάξω επάγγελμα γιατί αυτό με το οποίο ασχολούμουν έδειχνε πως δε με σήκωνε άλλο και η εργασιακή συνθήκη είχε γίνει ιδιαίτερα επισφαλής, με τις υποχρεώσεις ως μονογονεϊκή οικογένεια με ένα παιδί να τρέχουν και να με έχουν γονατίσει ψυχολογικά σε βαθμό να έχω μόλις πρόσφατα αρχίσει να ανακάμπτω από βαριά κατάθλιψη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται», αναφέρει για την περίοδο που γνώρισε τον «Μ.».

«Κάποια στιγμή αρχίσαμε να επικοινωνούμε σε τσατ και του έστειλα να δει δείγματα των προσπαθειών μου. Έδειχνε αρκετά πρόθυμος να με βοηθήσει και μου έδινε συμβουλές για το πώς να βελτιώνομαι», αναφέρται στην καταγγελία.

«Ήταν ιδιαίτερα φιλικός, οπότε πίστεψα πως είχε τη διάθεση να στηρίξει ανιδιοτελώς την προσπάθεια μου και είχε, μάλιστα, αναφέρει πως πιθανόν να μου έβρισκε μια διέξοδο», επισημαίνεται.

Ωστόσο, «μετά από κάποιο διάστημα που τσατάραμε, μου πρότεινε να πάμε για καφέ να συζητήσουμε για το πως θα μπορούσα να μπω στον κλάδο. Είχε πάθει ένα ατύχημα και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να κατέβει τις σκάλες του σπιτιού του.

Στον καφέ όλα καλά, παρόλο που η συζήτηση ξέφευγε από αυτά που ήθελα να συζητήσω, με αρκετά υπονοούμενα που μ’ έκαναν για νιώσω μεν άβολα αλλά συγχρόνως μέσα στην τότε μηδενική αυταξία μου είχα τόση ανάγκη ν’ ακούσω.

Κολακεύτηκα που άρεσα σε κάποιον τόσο αναγνωρίσιμο. Μου χτύπησε βέβαια αλέρτ, αλλά το αγνόησα πιστεύοντας ότι ίσως ήμουν κάπως πιο φιλική και πιθανόν να γινόταν παρεξηγήσιμη η στάση μου.

Όταν φύγαμε και τον βοήθησα ν’ ανέβει στο σπίτι του, όπου θα μου έδινε κι ένα βιβλίο από μια έκθεση, καθώς ήταν στηριγμένος πάνω μου, μου έπιασε το στήθος. Ήταν ένα δείγμα του πόσο άνετα ένιωθε να με παραβιάσει μη φοβούμενος συνέπειες. Πάγωσα και δεν αντέδρασα. Σκεφτόμουν, θα πάρω το βιβλίο και θα φύγω».

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων η καταγγέλλουσα, «κάτι μου φαινόταν στραβό αλλά είχα άρνηση να αναγνωρίσω πως με βίασε. Έπεισα τον εαυτό μου πως είχα δώσει δικαίωμα. Όλοι τον είχαν για καλό άνθρωπο», ωστόσο ο συγκεκριμένος άνδρας προέβη σε βιασμούς και σε χειριστικές συμπεριφορές.

Περιγράφει επίσης πώς γνώρισε τον «Μ.» και πώς αυτό που νόμιζε ως «σχέση» εξελίχθηκε σε μία κακοποιητική κατάσταση, ψυχολογικά και σωματικά, την ώρα που, όπως φαίνεται, υπήρχε και οικονομικό υπόβαθρο όσον αφορά τη συμπεριφορά του καταγγελλόμενου.

Γράφει επιπλέον: «Άρχισα να έχω την ψευδαίσθηση πως έχουμε σχέση, πως μ’ αγαπάει και πως στο σεξ είναι έτσι επειδή του αρέσω πολύ κι είναι ιδιότροπος. Έτσι μου έλεγε και τον δικαιολογούσα. Έβρισκα μια δικαιολογία για κάθε ασχημόνια του και την προσπερνούσα. Ή έτσι, τουλάχιστον, νόμιζα.

Πολύ συχνά, όποτε ήθελε, τον μετέφερα εδώ κι εκεί, τον περίμενα να τελειώσει τη δουλειά του να τον γυρίσω σπίτι, γιατί δε μπορούσε να οδηγήσει, ή γιατί δεν είχε μεταφορικό μέσο.

Κάθε φορά του ψώνιζα καφέ και τον πήγαινα όπου ήθελε, κάποιες φορές σε μακρινές αποστάσεις. Δεν είχε πληρώσει ούτε μια φορά τον καφέ, δε με είχε ρωτήσει αν έχω χρήματα για βενζίνη (παρότι έμενα μακριά από το σπίτι του), ενώ γνώριζε πως ζορίζομαι.

Μια μέρα τον πήγα στο συνεργείο να πάρει τη μηχανή του και άρχισε να κλαίγεται πως είναι άφραγκος και δεν έχει να την πληρώσει. Τον λυπήθηκα και του πρότεινα να του δανείσω με τον όρο να μου τα επέστρεφε σε λίγες μέρες, καθώς τα χρειαζόμουν να πληρώσω το φροντιστήριο του παιδιού μου.

Μετά από απίστευτη κοροϊδία τα χρήματα τα πήρα τρία χρόνια μετά όταν τρίτο δικό μου άτομο πήγε και τον βρήκε. Είχε τόσο θράσος που το αντιμετώπισε με υφάκι».

Σε άλλο σημείο η καταγγέλλουσα αναφέρει: «Ο χειρισμός ήταν αριστοτεχνικός. Είχα γίνει το πιόνι του και δεν έφερνα αντίρρηση σε τίποτα και το ήξερε. Όταν τολμούσα να φέρω αντίρρηση σε κάτι, έκανε μούτρα, δεν ήθελε να με δει. Αισθανόμουν ένοχη που τον είχα στεναχωρήσει.

Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα πως τον φοβόμουν. Ακόμα τρέμω στη σκέψη του. Μου πήρε τρία χρόνια αλλά πλέον έχω καταλάβει πως αυτό το δίποδο με βίαζε άγρια. Όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Χωρίς να το καταλάβω, είχα γίνει το χαλάκι να σκουπίζει τα πόδια του και ως τέτοιο φερόμουν.

Το κτήνος αυτό χρησιμοποίησε μια ευάλωτη γυναίκα, μια σκληρά εργαζόμενη μητέρα με μονογονεϊκή οικογένεια, βυθισμένη μέσα στο άγχος, την κατάθλιψη, με μηδέν ψυχικό σθένος, για να βγάλει τη διαστροφή και τη βία που είχε μέσα του. Μυρίστηκε ένα ευάλωτο άτομο που πάλευε να βγει από τη μαυρίλα της κατάθλιψης και του έριξε μια κλωτσιά να φτάσει στον πάτο. Και τα κατάφερε».

Σημειώνει δε: «Το κάθαρμα δε είχε ποτέ συναίνεση για όσα έκανε. Δε με είχε ρωτήσει ποτέ αν μου αρέσει κάτι πριν το κάνει. Ήταν τόσο βέβαιος πως δε θα τολμούσα ν’ αντιδράσω».

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο η καταγγέλλουσα καταλήγει: «Αναρωτιέμαι πώς έκανα αυτή τη σχέση μ’ αυτό το κάθαρμα που δε μου άρεσε ως άντρας, δεν το είχα ποτέ ως ενδεχόμενο να κάνω σχέση μαζί του. Είκοσι χρόνια μεγαλύτερος μου, ξεδοντιάρης και πάντα βρόμικος.

Είχα ανάγκη από ένα φίλο προσπαθώντας εκείνη την εποχή να βγω από μια μεγάλη ψυχολογική κρίση. Μου πούλησε νοιάξιμο, έρωτα, κολακεία κι έπαιξε ρόλο και ο μύθος που είχε χτίσει γύρω από το πρόσωπο του. Όπως μου εξηγήθηκε μόλις πρόσφατα, έτσι λειτουργεί ένας τραυματικός δεσμός.

Η κακοποίηση “ντύνεται” μ’ ένα πέπλο από όμορφα λόγια. Σαν αυτά που άκουσα στον πρώτο καφέ που ήπιαμε, αλλά και μετά τον πρώτο βιασμό. Ένας φαύλος κύκλος με (ψεύτικα) στοργικά λόγια που ακολουθούνται από κακοποίηση. Χειριστικός λόγος για να οργώνει το κορμί και την ψυχή μου.

Τρία χρόνια ζούσα με το φόβο, τις ενοχές και σιχαινόμουν τον εαυτό μου. Δεν τολμούσα να μοιραστώ με κανέναν ό,τι μου συνέβη. Ντρεπόμουν. Όπως πολλές γυναίκες που τρώνε ξύλο, που βιάζονται, κακοποιούνται και θεωρούν πως το προκάλεσαν, πως φταίνε οι ίδιες κι ελπίζουν πως η επόμενη φορά θα είναι πιο ήπια. Όμως δεν είναι ποτέ.

Η βία κλιμακώνει. Γιατί αυτό που ερεθίζει όλα αυτά τα καθάρματα είναι να προκαλούν πόνο. Στο κορμί και στην ψυχή. Κι όσο δεν ικανοποιούνται, προκαλούν κι άλλο πόνο. Αυτά τα αρσενικά δίποδα, η επιτομή της πιο άγριας πατριαρχίας ψάχνουν για ευάλωτα θύματα.

Γυναίκες που δε θα τολμήσουν να μιλήσουν. Όμως για κάθε γυναίκα πρέπει να έρχεται μια στιγμή που ο φόβος θ’ αλλάξει μεριά. Που η αυπνία, οι κρίσεις πανικού, οι σκέψεις για αυτοκτονία κλπ, θ’ αλλάξουν μεριά, που τέτοια καθάρματα θα φοβούνται να βγουν στο δρόμο».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.