Μενού
  • Α-
  • Α+

Μόνο ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσε να θεωρηθεί πριν από την 24η Φεβρουαρίου, ημερομηνία έναρξης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, η υπόθεση ότι ο δεύτερος ισχυρότερος στρατός του κόσμου θα στηριζόταν σε ένα φτηνό drone καμικάζι του Ιράν στην προσπάθεια του να επικρατήσει σε μία γενικευμένη στρατιωτική αναμέτρηση. Παρά την αρνητική εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία για τη Μόσχα με τις μεγάλες επιτυχίες του Κιέβου στην ανακατάληψη εδαφών στα ανατολικά της χώρας να αλλάζουν τα μέχρι τώρα δεδομένα ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν φαίνεται ότι διατηρεί τις ελπίδες του να ανατρέψει την εις βάρος του δυναμική της σύγκρουσης ύστερα από την αξιοποίηση ενός νέου οπλικού συστήματος.

Διαβάστε ακόμη: Ρωσία - Σκληραίνει τη στάση του ο Πούτιν: «Αν συνεχιστούν οι προκλήσεις θα απαντήσουμε ανάλογα»

Δεν πρόκειται για κάποιον υπερηχητικό πύραυλο, που αναπτύχθηκε μυστικά από τη ρωσική αμυντική βιομηχανία, αλλά για ένα μικρό UAV της ιρανικής βιομηχανίας κατασκευής αεροσκαφών με την κωδική ονομασία Shahed-136. Το σύστημα αυτό, επιχειρεί τις τελευταίες 30 μέρες στο ρωσικό στρατό έχοντας σημειώσει σειρά αποτελεσματικών πληγμάτων κατά επίγειων ουκρανικών στόχων ενώ ο Ρώσος πρόεδρος το επιστράτευσε και για την εξαπόλυση των φονικών επιθέσεων στο Κίεβο αλλά και σε άλλες πόλεις της Ουκρανίας σε αντίποινα για το χτύπημα με εκρηκτικά στη γέφυρα της Κριμαίας. Το Shahed-136 αποτελεί μία πραγματική απειλή για τα ουκρανικά στρατεύματα, τις βασικές υποδομές της χώρας αλλά κυρίως τα σύγχρονα αμερικανικά οπλικά συστήματα, στα οποία το Κίεβο βασίζει την επιτυχία της αντεπίθεσης του. 

Είχε δοκιμαστεί σε επιθέσεις στην Υεμένη

Παρά τη μετονομασία από τους Ρώσους των ιρανικών Shahed-136 σε Geranium-2 σε μία ατυχή απόπειρα του Κρεμλίνου να θολώσει τα νερά για την εμπλοκή του Ιράν στον πόλεμο η αεροδιαστημική τεχνολογία της Τεχεράνης δηλώνει παρούσα στο επιχειρησιακό πεδίο της Ουκρανίας. Εχοντας προσαρμοστεί στο επί 40 χρόνια εμπάργκο της Δύσης, το ιρανικό στρατιωτικό επιτελείο κατόρθωσε να αναπτύξει μη επανδρωμένα αεροσκάφη χρησιμοποιώντας γνωστή τεχνολογία παλαιότερων δεκαετιών και αξιοποιώντας υλικά, που δεν υπόκεινται σε στρατιωτικούς περιορισμούς. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση όλων είναι αναμφίβολα το drone καμικάζι, που παρουσιάστηκε επίσημα μόλις στο τέλος της περασμένης χρονιάς αν και θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι προηγουμένως είχε δοκιμαστεί σε επιθέσεις στην Υεμένη

Η πρώτη κατάρριψη Shahed-136 από την ουκρανική αντιαεροπορική άμυνα στο Χάρκοβο στις 12 Σεπτεμβρίου σήμανε συναγερμό στο Κίεβο. Με πραγματική εμβέλεια τουλάχιστον 1.000 χλμ. και θεωρητικά διπλάσιες δυνατότητες το ιρανικό σύστημα θα μπορούσε να πλήξει στόχους βαθιά στο εσωτερικό της χώρας. Οπως και έγινε. Επιχειρώντας από τη χερσόνησο της Κριμαίας και πλήττοντας το Νότο αλλά και από τη Λευκορωσία, όπως καταγγέλλουν τώρα οι Ουκρανοί, χτυπώντας αμάχους στην πρωτεύουσα της χώρας τα Shahed-136 αποκτούν αναβαθμισμένο ρόλο στον πόλεμο. 

Αντίγραφο από «Σκαραβαίο» του 1936

Χρησιμοποιώντας κινέζικο κινητήρα μόλις 50 ίππων, αντίγραφο του γερμανικού μοτέρ, που βρισκόταν από το 1936 κάτω από το καπό του θρυλικού «Σκαραβαίου» της Volkswagen, το ιρανικό drone μπορεί να καλύψει μεγάλες αποστάσεις με ανώτατη ταχύτητα τα 185 χλμ/ώρα πετώντας σε πολύ χαμηλό υψόμετρο. Αυτή η παράμετρος σε συνδυασμό με τις πολύ μικρές διαστάσεις του είναι οι βασικοί λόγοι, που το Shahed-136 είναι δύσκολο να εντοπιστεί από τα εχθρικά ραντάρ. Επιπρόσθετα, το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα επιχειρεί είτε σε ζευγάρια είτε σε σμήνη των 5 έως 10 μονάδων, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να υπάρξει πλήρης εξουδετέρωση του από τα αντιαεροπορικά συστήματα, τα οποία χρησιμοποιούν πυραύλους υπερπολλαπλάσιας αξίας. 

Βέβαια, παρά την εξαιρετικά φτηνή κατασκευή του το βάρους μόλις 200 κιλών αερόχημα με άνοιγμα φτερών σε σχήμα δέλτα μήκους 2,5μ έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει εκρηκτική ύλη 50 κιλών προκαλώντας μεγάλη καταστροφή κατά την κάθετη πτώση του στο έδαφος. Μέχρι στιγμής στην Ουκρανία τα Shahed-136 επιχειρούν σε ζευγάρια με το ένα drone να στοχεύει συστήματα ραντάρ και το άλλο μονάδες του πυροβολικού σε μία προσπάθεια αναζήτησης των αμερικανικών συστημάτων εκτόξευσης πολλαπλών πυραύλων HIMARS. Οσον αφορά στην εκτόξευση του ιρανικού drone, πραγματοποιείται από εκτοξευτήρα τοποθετημένο σε φορτηγό με τους Ουκρανούς να προβληματίζονται ιδιαίτερα από τα πλήγματα ακριβείας ενός οπλικού συστήματος, που με μία πρώτη ματιά δεν παραπέμπει σε καμία περίπτωση σε σύγχρονη τεχνολογία.