Το φεγγάρι μικραίνει: Πώς φτάσαμε στο να συρρικνώνεται η Σελήνη - Οι ειδικοί εξηγούν

Η Σελήνη συρρικνώνεται, προειδοποιούν οι επιστήμονες και φυσικά αυτό θα έχει αντίκτυπο σε μελλοντικές αποστολές στην επιφάνειά της.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι ειδικοί ανέφεραν ότι μπορεί να υπάρξουν ανθρώπινοι οικισμοί στη Σελήνη. Η NASA μάλιστα ενέτεινε τις προσπάθειές της για σεληνιακή εξερεύνηση με την (τελικά ανεπιτυχή) εμπορική αποστολή Peregrine που ξεκίνησε νωρίτερα αυτόν τον μήνα.

Υπάρχει όμως μια δυσκολία που πρέπει να ξεπεραστεί καθώς η Σελήνη συνεχίζει να συρρικνώνεται, όπως αναλύθηκε στη πρόσφατα δημοσιευμένη μελέτη με τίτλο «Τεκτονική και Σεισμικότητα της Νότιας Πολικής Περιοχής της Σελήνης», η οποία είναι διαθέσιμη στο The Planetary Science Journal.

Διαβάστε ακόμα: 5 επιστημονικά μυστικά που δεν θα πιστεύεις ότι είναι αληθινά

Η μελέτη επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη περιοχή της σελήνης, η οποία επηρεάζεται περισσότερο από τη συρρίκνωση από οποιαδήποτε άλλη περιοχή.

Η επιφάνεια της νότιας πολικής περιοχής της Σελήνης πιέζεται με αποτέλεσμα την συρρίκνωσης της περιφέρειάς της. Αυτό έχει συμβεί τα τελευταία εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια από την αργή ψύξη του πυρήνα της.

Η έρευνα δείχνει ότι αυτή η συγκεκριμένη περιοχή της Σελήνης επηρεάστηκε από σεισμό  πριν από περίπου 50 χρόνια και είναι από τις πιο ισχυρές που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Ο Thomas R Watter είναι ομότιμος ανώτερος επιστήμονας στο Κέντρο Γης και Πλανητικών Σπουδών του Εθνικού Μουσείου Αεροπορίας και Διαστήματος και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. Όπως δήλωσε: «Η μοντελοποίησή μας υποδηλώνει ότι οι ρηχοί σεισμοί σελήνης, είναι ικανοί να προκαλέσουν ισχυρή δόνηση εδάφους στην περιοχή του νότιου πόλου, είναι πιθανοί από συμβάντα ολίσθησης σε υπάρχοντα ρήγματα ή από τον σχηματισμό νέων ρηγμάτων ώθησης».

Φυσικά, οι επιπτώσεις αυτών των γεωλογικών μεταβολών θα μπορούσαν να είναι τεράστιες όσον αφορά την ασφάλεια και τη βιωσιμότητα των επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη. Η επανδρωμένη αποστολή Artemis III της NASA να έχει προγραμματιστεί για το 2026.

Ο Watter πρόσθεσε: «Η παγκόσμια κατανομή των νεαρών ρηγμάτων ώθησης, η δυνατότητά τους να είναι ενεργά και η πιθανότητα σχηματισμού νέων ρηγμάτων ώθησης από τη συνεχιζόμενη παγκόσμια συστολή θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τον σχεδιασμό της τοποθεσίας και της σταθερότητας των μόνιμων φυλάκων στη Σελήνη».

Ο καθηγητής Nicholas Schmerr από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ είναι ο συν-συγγραφέας της μελέτης. Ο Schmerr, όπως αναφέρθηκε από το Κολλέγιο Υπολογιστών, Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών, δήλωσε: «Μπορείτε να φανταστείτε την επιφάνεια της σελήνης ως μια ξηρή, γειωμένη επιφάνεια από χαλίκι και σκόνη. Για δισεκατομμύρια χρόνια, η επιφάνεια έχει πληγεί από αστεροειδείς και κομήτες, με τα προκύπτοντα γωνιακά θραύσματα να εκτοξεύονται συνεχώς από τις συγκρούσεις».

Διαβάστε ακόμα: NASA: Μόνιμο «χωριό» στη Σελήνη έως το 2035 - Το σχέδιο για τη δημιουργία του

«Ως αποτέλεσμα, το ανακατασκευασμένο επιφανειακό υλικό μπορεί να έχει μέγεθος από μικρό έως ογκόλιθο, αλλά όλα είναι πολύ χαλαρά ενοποιημένα. Τα χαλαρά ιζήματα καθιστούν πολύ πιθανό να συμβούν δονήσεις και κατολισθήσεις».
 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.