Η Ευρυδίκη θυμάται την τουρκική εισβολή στην Κύπρο: «Φώναζαν οι γονείς μας να κρυφτούμε κάτω από τα κρεβάτια»

Ήταν 15 Ιουλίου 1974, όταν εκτελέστηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, που ενορχηστρώθηκε από τη χούντα στην Ελλάδα. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου, η Τουρκία ξεκίνησε στρατιωτική εισβολή στο νησί, θέτοντας γεγονότα που θα άφηναν την Κύπρο διαιρεμένη μέχρι και σήμερα.

Ο μαύρος μήνας του καλοκαιριού για την Κύπρο φέρνει ξανά μνήμες του ξεριζωμού, τις προσφυγιάς και των αγνοουμένων και παραμένει μια «ανοιχτή πληγή» για τους Κύπριους, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στο Reader η Ευρυδίκη σε συνέντευξή της πριν από λίγες ημέρες.

Η τραγουδίστρια ήταν έξι χρονών όταν έγινε το πραξικόπημα κι όπως λέει θυμάται τα πάντα από εκείνες τις ημέρες.

«Θυμάμαι τα πάντα. Έξι χρονών ένα παιδί έχει μνήμες. Θυμάμαι να γίνεται το πραξικόπημα. Το σπίτι μας ήταν πολύ κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο. Θυμάμαι τους ήχους από τα τανκς και τα πυροβόλα.

Ο πατέρας μου ήταν από τα Κατεχόμενα, το σπίτι μας ήταν στη Λευκωσία λόγω της εργασίας του, αλλά όλη του η οικογένεια ήταν στην Κερύνεια και στην Λάπηθο. Οι γονείς της μαμάς μου ήταν στη Λεμεσό. Φύγαμε όλοι και πήγαμε στη Λεμεσό για να είμαστε όλοι λίγο πιο μακριά, νιώθαμε μεγαλύτερη ασφάλεια.

Θυμάμαι να έρχονται όλοι οι συγγενείς του πατέρα μου εκείνες τις πρώτες ημέρες της εισβολής, στην προσπάθειά τους να σωθούν, δεν είχαν πού να πάνε. Το σπίτι ήταν πολύ μικρό, αλλά σε ένα μεγάλο χωράφι και υπήρχε μια μεγάλη αυλή με κληματαριά από πάνω και στρώναμε από κάτω και κοιμόμασταν όλοι έξω.

Θυμάμαι να χτυπούν οι σειρήνες και να μας φωνάζουν οι γονείς μας να κρυφτούμε κάτω από τα κρεβάτια και βέβαια τότε είδα τους πρώτους εφιάλτες ως παιδί, οι οποίοι πολλές φορές με συντροφεύουν μέχρι και σήμερα. Ο χειρότερός μου εφιάλτης ήταν ο ήχος της φωτιάς. Δεν έβλεπα τη φωτιά, την άκουγα και φοβόμουν ότι θα καώ ζωντανή», περιγράφει.

Διαβάστε ακόμα: Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου – «Ο Αλέξανδρος εισήλθε εις το νοσοκομείο» και το «πουκάμισο το θαλασσί»

Ο πόνος από εκείνες τις ημέρες είναι διαρκής και ζωντανός μέχρι σήμερα ακόμα κι αν όπως λέει κανείς πια δεν μιλάει για την παράνομη κατοχή.

«Δεν υπάρχει φόβος. Αυτό έμεινε πίσω. Έμεινε ο θυμός, ο πόνος. Είναι μια ανοιχτή πληγή το να έχεις μια μοιρασμένη πατρίδα και να μην μπορείς να πας στον τόπο σου. Γιατί μπορεί να άνοιξαν τα οδοφράγματα, αλλά εγώ δεν έχω πάει, αν και το υποσχέθηκα στον μπαμπά μου πριν φύγει ότι θα πάω στη Λάπηθο να πάρω κλαδί λεμονιάς και να το φυτέψω στον κήπο μας.

Γιατί ο μπαμπάς μου πάντα μου έλεγε ιστορίες για τη Λάπηθο και τους λεμονανθούς, εικόνες μαγικές που δεν τις θυμάμαι.

Έχει μείνει αυτό το παράπονο και η πληγή του να είναι η πατρίδα μου μοιρασμένη, του να υπάρχει μια συνεχόμενη παράνομη κατοχή που να μη μιλάει πια κανένας για αυτό, το “Δεν ξεχνώ” να έχει ξεχαστεί και αν βγει να μιλήσει κάποιος και να πει αυτό που πιστεύει, αυτό που είναι οι αλήθεια, μπορεί να σε πουν και εθνικιστή. Δεν δικαιούσαι πια να μιλάς για την ελευθερία στην πατρίδα σου» αναφέρει.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.