Γιατί η σειρά «Μπαμπά σ’ αγαπώ» κάνει θραύση;

Σε μια τηλεόραση που ανακυκλώνει διαρκώς παρόμοιες ιδέες (όπως δράματα εποχής, σαπουνόπερες με ίντριγκες και πάθη και ριάλιτι με πιστά φαν κλαμπ), μια οικογενειακή κωμωδία ήρθε να ισορροπήσει ανάμεσα στο γνώριμο και στο «φρέσκο» και να θυμίσει τη δύναμη, που κρύβεται στην απλότητα.

Η σειρά του Alpha, «Μπαμπά σ’ αγαπώ», είτε στις παλιές, είτε στις νέες ώρες προβολής της (κάθε Δευτέρα και Τετάρτη στις 9 μ.μ.), αποδεικνύεται από τους πρώτους δύο μήνες της, ένα από τα πλέον ισχυρά χαρτιά της τηλεοπτικής σεζόν -σε μια περίοδο πολύ μέτριων έως χαμηλών ποσοστών για τις πλέον διαφημισμένες σειρές και εκπομπές του prime time.

Η τηλεθέασή της παραμένει σταθερά σε επίπεδα άνω του 16-17% (συχνά αγγίζει ή ξεπερνά το 20%), ενώ ήδη το κοινό στα social media ταυτίζεται με τους ήρωες κι αναπαράγει σκηνές και ατάκες τους. Πώς τα καταφέρνει; Πολύ απλά -κι αυτό κάνει τη διαφορά.

Ισορροπία χιούμορ και τρυφερότητας

Το «Μπαμπά σ’ αγαπώ» δεν υπόσχεται να φέρει την επανάσταση στην οικογενειακή κωμωδία. Χαρακτηρίζεται ως «τρυφερή κομεντί για τους μπαμπάδες της νέας εποχής» κι όσο κι αν αυτό ακούγεται έως... αποτρεπτικό -πότε επιτέλους θα μαζέψουμε υπογραφές για την κατάργηση του όρου «κομεντί;»- στην προκειμένη περίπτωση λειτουργεί -αναπάντεχα καλά.

Διαβάστε επίσης: Μπαμπά Σ'αγαπώ: Οι ηθοποιοί της σειράς του Alpha και οι ρόλοι που υποδύονται

Η κωμωδία του Γιώργου Φειδά έχει και χιούμορ, που δεν περιορίζεται σε στερεοτυπικά μοτίβα, και τρυφερότητα, που -ευτυχώς- δεν καταλήγει στο μελό. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να αγγίξει τον θεατή, μιλώντας με ειλικρίνεια και σημερινή γλώσσα, στήνοντας έναν κόσμο γνώριμο κι αναγνωρίσιμο, με οικείους ήρωες και πρωταγωνιστές τρεις σύγχρονους μπαμπάδες. Ανάμεσα σε παρεξηγήσεις, έρωτες και δυσκολίες της καθημερινότητας, ξετυλίγονται ιστορίες για την οικογένεια, όπως πραγματικά είναι: ατελής, απρόβλεπτη, καταπιεστική αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Το βασικό πλεονέκτημα της σειράς είναι ότι αποφεύγει τις φανφάρες και τις υπερβολές. Περνά τα μηνύματα της για τις σύγχρονες μορφές πατρότητας, όχι όμως με διδακτικό ύφος. Δεν μας κουνάει το δάχτυλο, ούτε εκβιάζει τη συναισθηματική ταύτιση μας -την κατακτά.

Οικείοι χαρακτήρες, απολαυστικές ερμηνείες

Ακόμα ένα μεγάλο συν είναι οι δουλεμένοι χαρακτήρες και οι ηθοποιοί που τους υποδύονται, με -δικαίως- πλέον viral μορφή των πρώτων δύο μηνών την απολαυστική Βιργινία της Ευσταθίας Τσαπαρέλη. Μια σύγχρονη, χωρισμένη μητέρα -δυναμική όσο κι ευάλωτη, ώριμη όσο και ρομαντική έφηβη Ολίβια Νιούτον Τζον στο «Grease»- που ήδη νιώθεις φίλη σου.

Ο Αναστάσης Ροϊλός δεν διστάζει να ντυθεί καρότο και να τραγουδήσει ραπ, ώστε να «χτίσει» έναν «θέλοντας και μη» μπαμπά, που βλέπει όλες τις δικλείδες ασφαλείας του να καταρρέουν μπροστά στα μάγουλα ενός πεντάχρονου. Ο Μιχάλης Βαλάσογλου, ερμηνεύει με φυσικότητα και μέτρο τον ακόμα ερωτευμένο με την πρώην και ενίοτε εκτός ορίων μπαμπά – φίλο, γνωστό, συγγενή ή συνάδελφο, που όλοι έχουμε συναντήσει, ενώ ο Βασίλης Μηλιώνης, σε ένα ρόλο τελείως διαφορετικό από εκείνον στο «Porto Leone», τα καταφέρνει ιδανικά ως ο νέος, μόνος και χαμένος στα μυστικά της πατρότητας μπαμπάς, με την πιο συγκινητική ιστορία.

Ειλικρίνεια και ζεστασιά, που δύσκολα προσπερνάς

Σε επίπεδο παραγωγής και σκηνοθεσίας (Νίκος Κρητικός), η σειρά είναι προσεγμένη, γρήγορη και με ρυθμό. Εκεί που σίγουρα κερδίζει είναι στο σενάριο του Φειδά, το οποίο μιλά απλά κι ειλικρινά, με αμεσότητα, αληθοφάνεια και τη γλύκα ενός πεντάχρονου, που ρωτάει «τι είναι άγχος;».

Διαβάστε επίσης: Ο Αντώνης Σρόιτερ όπως ποτέ ξανά σε διαγωνισμό γκριμάτσας με τη Σοφία του «Μπαμπά, Σ'αγαπώ»

Κι όσο κι αν κάποια κλισέ σε διαλόγους δεν λείπουν (για παράδειγμα γείτονας λέει σε έναν από τους μπαμπάδες “το πιο σημαντικό πράγμα είναι η οικογένεια” -που δεν το λέμε και συχνά ο ένας στον άλλο στην καθημερινή ζωή, εκτός αν είμαστε στο “Survivor” κι ήρθαν οι κάμερες), συνολικά, ακόμα και στις πιο μελό σκηνές, υπάρχει μια υποβόσκουσα φρέσκια και “τρολαριστική” διάθεση.

Στο φινάλε το «Μπαμπά σ’ αγαπώ» δεν διεκδικεί τον τίτλο της πιο τολμηρής ή ανατρεπτικής κωμωδίας της χρονιάς -ούτε και τον χρειάζεται. Κινείται σε γνώριμα μονοπάτια, το κάνει όμως με μια ειλικρίνεια και ζεστασιά που δύσκολα προσπερνάς. Και καταφέρνει, χωρίς θόρυβο, υπερβολές κι ακραία κωμικά μοτίβα να πετύχει αυτό που πολλές σειρές προσπαθούν: να σε κάνει να επιστρέψεις στο επόμενο επεισόδιο, χωρίς να το πολυσκεφτείς. Απλώς γιατί περνάς καλά.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.