Στον πιο εφιαλτικό εθνικό τελικό Eurovision έλαμψε μόνο η Άντζελα Δημητρίου

Ήταν το 1988, αγέννητος ήταν ακόμα ο Akylas,  είχε ήδη περάσει ένας χρόνος από το «Stop» των Bang, της μπάντας των Βασίλη Δερτιλή - Θάνου Καλλίρη που είχε δείξει ότι μπορεί ένα ελληνικό ποπ τραγούδι να σταθεί αξιοπρεπώς στην Eurovision.

Ένας ακόμα εθνικός τελικός θα γινόταν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, με πολλές συμμετοχές, με επιτροπή σοφών (βαθιά ανάσα και μετράμε ονόματα σπουδαίων ανθρώπων του πολιτισμού, με μικρή ως ανύπαρκτη σύνδεση με τη Eurovision: Γιώργος Κατσαρός, Φρέντυ Γερμανός, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Λευτέρης Χαψιάδης, Χριστόδουλος Χάλαρης, Σπύρος Σακκάς, Λίνα Νικολακοπούλου, Ζακ Ιακωβίδης, Κώστας Καπνίσης, Σπύρος Παπαβασιλείου, Δημήτρης Καψωμένος, Θωμάς Μπακαλάκος, Γιώργος Μεράντζας, Ηλίας Ανδριόπουλος)

Τα τραγούδια

Το «Χικ!» της Αγγελικής Μπαζίγου έμοιαζε με τρολιά (αλλά δεν ήταν), το «Συναινετικό» του Χρήστου Γκάτσου έμοιαζε βγαλμένο από κάποια σοβαροφανή βιντεοταινία, το «Αχ Ουρανέ» των Γιάννη Δημητρά και Ευδοκία σε κάποιους άρεσε (αλλά ήταν επαρκές για Eurovision;), το «Ηρεμιστικό» του Χρήστου Κάλοου κανείς δεν το θυμάται και ο «Κλόουν» της Αφροδίτης Φρυδά είχε αυτό το «αχαχαχαχααα» στο ρεφρέν που τρόμαζε κόσμο. Επίσης, ήταν και μια κυρία του λαϊκού τραγουδιού, που είχε κάνει μια συμπαθητική προσπάθεια. Ήταν η Άντζελα Δημητρίου με το «Αν». 

Το φιάσκο

Όλα πήγαν στραβά από την παρουσίαση της βραδιάς, με τον Κώστα Καρρά να σχολιάζει τις υποψηφιότητες κάπως σκωπτικά και πικρόχολα. Ακόμα και το βλέμμα του τον πρόδιδε πως μάλλον προσπαθούσε να κρατηθεί για να μην εκφραστεί όπως πραγματικά ήθελε για το επίπεδο των τραγουδιών.

Η κρυφή σύσκεψη των μελών των επιτροπής για την ανάδειξη του τραγουδιού που θα μας εκπροσωπούσε, κράτησε τουλάχιστον 1 ώρα παραπάνω από το προγραμματισμένο, προκαλώντας μουρμούρες και γκρίνια στο κοινό. Οι φήμες έδιναν κι έπαιρναν, πως το επίπεδο όλων ανεξαιρέτως των συμμετοχών ήταν τόσο χαμηλό, που ήταν προτιμότερη «μια ευρωαπουσία, παρά μια παρουσία», όπως έλεγε τότε ο Φρέντυ Γερμανός. Η ανακοίνωση του νικητή έγινε από τον Κώστα Καρρά.

Ήταν η Αφροδίτη Φρυδά με το "Κλόουν" (αυτό με το εφιαλτικό «αχααχαχαχααα»). Οι μουρμούρες έγιναν αποδοκιμασίες και ο Καρράς ένιωσε την ανάγκη να απαντήσει «θα ήθελα να ήξερα, όλοι αυτοί που κάνουν - ΟΥ - αν ήταν το δικό τους τραγούδι, το ίδιο θα κάνανε;». 

Η συνέχεια ήταν στο ίδιο, μίζερο και γκρινιάρικο κλίμα, όπως διαβάζουμε στο INFE Greece: ένα σωρό παράπονα διαγωνιζόμενων καλλιτεχνών στην ΕΡΤ για κακή ηχοληψία, για «σικέ» ψηφοφορία, για μια διοργάνωση που έγινε «στο πόδι». Η Αφροδίτη Φρυδά με σχεδόν καταρρακωμένη ψυχολογία πήγε στη Eurovision, που τότε έγινε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας και τερμάτισε 17η με 10 ψήφους.  Η «Λαίδη» Άντζελα Δημητρίου δεν ασχολήθηκε ξανά με την Eurovision, αν και το «Αν» μόλις προχθές ανέβηκε για πρώτη φορά στον επίσημο λογαριασμό της στο YouTube. Κοίταξε πίσω η «Λαίδη», είδε τη νεαρή εκδοχή της ντυμένη κάτι σαν πριγκήπισσα του χιονιού και χαμογέλασε. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.